Onderstaand
volgt het profiel verslag van 3 studenten over ontwikkelingshulp.
Betreffende
3 studenten bezochten mij thuis en namen een interview af over West Papua.
Betreffend werkstuk is ingekort en zij proberen een beeld te schetsen over de
situatie in West Papua.
“In de rijke
landen maken de mensen zich zorgen over hun oude dag die steeds langer duurt.
Ze doen aan lichaamsbeweging om fit te blijven, proberen de cholesterol terug
te dringen, verdrijven de tijd met televisie, telefoon en spel, en vleien zich
met eufemismen als ‘het leven begint bij veertig’. ‘Jong’ is goed, ‘oud’ is
minderwaardig en problematisch. Intussen proberen de inwoners van arme landen
in leven te blijven. Zij hoeven zich niet druk te maken over cholesterol en
dichtslibbende slagaders, deels omdat ze schrale kost eten, deels omdat ze
vroeg overlijden.” [1]
Overleven in de jungle; kunnen hulporganisaties het lot van de Papua’s verbeteren?
Dit
is een verslag van de presentatie die wij gehouden hebben aan de hand van ons
profielwerkstuk. Wij hebben onderzocht of kleine hulporganisaties het lot van
de Papua’s in de binnenlanden van West-Papua kunnen verbeteren. Hierbij
hebben wij drie kleine hulporganisaties gesproken. Uiteraard is dit niet
voldoende om een compleet beeld van de problematiek in West-Papua te geven. In
ons werkstuk en deze bijbehorende presentatie proberen wij een beeld te
schetsen van West-Papua en de problemen die daar spelen.
West-Papua is ook wel bekend als
voormalig Nederlands Nieuw-Guinea. Tot 1962 was West-Papua namelijk een kolonie
van Nederland, daarna is het bij Indonesië gaan horen. De prachtige natuur
van West-Papua kan de problemen die er spelen in het gebied echter nauwelijks
verhullen. In een documentaire die omroep LLink gemaakt heeft over Jurgen en
Ellis (meer informatie:
http://jurgel.waarbenjij.nu/Bericht/?Indonesi%EB/Updeet/&subdomain=jurgel&module=site&page=message&id=2735846)
, kunt u zien hoe schrijnend de situatie vaak
is.
Het is een schitterend land, alleen voor
de Papua’s is het leven er vaak niet zo mooi. Het is écht
overleven in de jungle. Er zijn vaak geen voorzieningen, te weinig medicijnen
en voor de bevolking is het roeien met de riemen die je hebt.
In
Papua zijn er verschillende grote problemen:
1. Gebrek aan kennis
2. Ziektes
3. Falende medische zorg
4. De slechte verhouding tussen
West-Papua en Indonesië
Bij
deze problemen zullen we kijken naar
1.
Wat het probleem inhoudt
2.
Of hulporganisaties dit als een
belemmering bij het geven van hulp zien
Gebrek aan
kennis
De organisaties zien een gebrek aan
kennis in het gebied. Hiervoor zijn verschillende oorzaken.
Allereerst
het tekort aan materiaal en opgeleide leraren: Het lagere onderwijs is in het
binnenland is slecht of niet georganiseerd. Veel scholen staan leeg, omdat er
een gebrek is aan goede, vooral gedisciplineerde leraren. Op veel plaatsen zijn
scholen, maar de schoolgebouwen zijn in slechte staat, er zijn geen of slecht
opgeleide leraren en het ontbreekt de scholen meestal aan de
basisbenodigdheden zoals boeken, schriften en potloden.
Daarnaast
is armoede een probleem. Omdat veel Papua’s in de binnenlanden arm zijn
en net genoeg te eten hebben, blijft er minder tijd en energie over voor het
schoolgaan. Verder is de slechte
toegankelijkheid van het gebied een probleem. Het komt regelmatig voor dat
kinderen een paar uur moeten reizen om naar school te gaan.
De gevolgen
van de slechte scholing zijn groot. De Papua’s weten heel primaire dingen
niet.. Kleine dingen als het wassen van de handen na een toiletbezoek zijn niet
bekend. Voor de ontwikkelingshulp heeft deze slechte scholing grote gevolgen.
Het
eerste gevolg is dat er te weinig kennis is om goed samen te werken. In de
westerse wereld is het erg belangrijk om vooruit te denken, te plannen op lange
termijn en afspraken na te komen. Door de houding van de Papua’s is het
lastig om met hen samen te werken. Ze hebben simpel weg de kennis niet om
projecten op te zetten.
Een
ander, misschien minder voor de hand liggend gevolg is dat de verantwoording
van donaties lastig wordt. Hulporganisaties moeten aan hun donateurs kunnen
verantwoorden waaraan het ontvangen geld besteed wordt. Door de slechte
scholing van de Papua’s is dat ontzettend veel werk.
Ziektes
In
West-Papua zijn veel ziektes. Hiervoor zijn een aantal oorzaken:
De
eerste oorzaak is de slechte hygiëne. Een voorbeeld hiervan is: Uit
dezelfde rivier waar mensen hun behoeften doen halen ze drinkwater, kinderen
spelen in die rivier en kleren worden er gewassen.
Ook is er slecht drinkwater en zijn er
slechte sanitaire voorzieningen.
Dit
is natuurlijk verbonden met de slechte hygiëne. Je zou kunnen zeggen dat
veel van de binnenlandse stammen leven zoals wij in de Middeleeuwen leefden.
Ons sterftecijfer was toen ook veel hoger. Maar door het schone drinkwater is
het sterftecijfer gedaald. Schoon water is nou eenmaal essentieel voor de goede
gezondheid. In 2002 stierven in totaal wereldwijd 3,5 miljoen mensen direct of
indirect door gebrek aan drinkwater, waarvan naar schatting 94 procent vermeden
had kunnen worden wanneer er toegang was geweest tot schoon drinkwater,
sanitair en hygiëne. Dit betekend dat 3,3 miljoen mensen onnodig gestorven
zijn, voor iets wat wij heel normaal vinden. Wij draaien de kraan open en er is
schoon water!
Beter
sanitair en schoon drinkwater zorgen voor minder armoede, want:
-
Mensen zijn gezonder, dus de individuele productiviteit verbetert
-
Kosten van de gezondheidszorg dalen. Dit geld kan weer goed voor andere
dingen worden gebruikt.
-
Er komt meer werkgelegenheid, omdat sanitair etc. aangelegd moet
worden.
Daarnaast is de slechte voeding een oorzaak van de
vele ziektes. De Papua’s kunnen niet zoals wij, de supermarkt inlopen en
producten van over de hele wereld krijgen. Er is weinig en kleinschalige
landbouw. Voor het grootste deel zijn de Papua’s afhankelijk van de
natuur. Hierdoor hebben ze vaak net genoeg om te overleven.
Het voedsel is niet alleen onvoldoende, maar ook
ongevarieerd. Omdat er op kleine schaal gehandeld wordt, is het aantal
producten dat men kan eten klein. Hierdoor eten de Papua’s te weinig
gevarieerd.
Ook de falende medische zorg is een oorzaak voor
het op grote schaal voorkomen van ziektes.
Op
zich heeft de slechte gezondheid geen directe invloed op de hulpverlening. Wel
wordt de productiviteit van een mens lager, naar mate de gezondheid minder goed
is. De slechte gezondheid is een enorme uitdaging voor de hulporganisaties,
maar die uitdaging ligt meer in het bestrijden van de ziektes.
Falende medische zorg
De
falende medische zorg is een groot probleem in West-Papua. Alle
hulporganisaties die wij gesproken hebben, toonden zich zeer bezorgd over de
situatie in het gebied. Het ontbreken van medische zorg is geen belemmering is
voor organisaties in het geven van hulp. Daarbij moet uiteraard wel in
ogenschouw genomen worden dat de mensen wel zwakker zijn en dat zwakkere
mensen minder werk kunnen
verrichten.
De
enorme omvang van dit probleem komt onder andere door de slechte bereikbaarheid
van de ziekenhuizen/klinieken. Door de slechte infrastructuur is het grootste
deel van het binnenland van West-Papua afgezonderd van medische zorg. Alleen in
de grote steden, als Sorong en Manokwari zijn ziekenhuizen aanwezig, maar deze
zijn onbereikbaar voor de meeste Papua’s die in de binnenlanden wonen
omdat de afstanden te groot zijn en de infrastructuur erg slecht is.
Een andere oorzaak van de falende
medische zorg is het tekort aan middelen. Er is een tekort aan medische posten.
De gebouwen die er zijn, zijn vervallen. Er is een tekort aan middelen. Er zijn
weinig medicijnen voor handen. Zelfs eenvoudige medicijnen als aspirines en
andere pijnstillende middelen hebben ze niet. Ook ontbreken schoon water en verband
vaak. Daarnaast is er een tekort aan opgeleid personeel: Er is vaak geen
personeel. De mensen die in de medische posten aanwezig zijn, hebben meestal
geen opleiding en zijn vaak de traditionele genezers
Een
voorbeeld van de falende medische zorg is de hoge moeder- en kindsterfte. De
SDSP heeft onderzocht dat één op de drie kinderen voor het vijfde
levensjaar sterft. In de steden is dit iets minder, in de binnenlanden iets
meer. Dit is tot nu toe het hoogst bekende kindersterfte percentage ter wereld.
Na dit onderzoek is de SDSP en ook de stichting Manusia-Papua begonnen met het
bouwen van moeder- en kindzorg klinieken.
De slechte verhouding tussen West-Papua en
Indonesië
Veel
Papua’s willen een onafhankelijk West-Papua. De belangrijkste reden
hiervoor is de grondstoffen die in West-Papua te vinden zijn. Papua is rijk aan
grondstoffen en de Papua’s hebben het gevoel dat ze beroofd worden door
de Indonesische overheid. Daarom wil men zich ontdoen van de staat
Indonesië.
De
grootste particuliere goudmijn ter wereld ligt in West-Papua. (Freeport) Het
meeste geld dat verdiend wordt met deze goudmijn gaat naar Amerika, aangezien
het grootste deel van het bedrijf in handen is van een Amerikaans bedrijf. Maar
ook de Indonesische overheid verdient veel geld aan de mijn. West-Papua is de
grootste belastingbetaler van Indonesië. In 2004 verdiende Indonesië
alleen al aan de Freeportmijn US $3,000,000,000 Ondertussen is West-Papua het
minst ontwikkelde gebied van Indonesië en is de bevolking het armste. Dat
wringt voor de Papua’s. Hoe kan het dat zij zo rijk aan grondstoffen zijn
en ondertussen zo arm zijn?
Een
andere reden waarom men onafhankelijk wil worden is de onderdrukking door
Indonesië.
Indonesië
wil het rijke West-Papua niet kwijt. Daarom doet Indonesië er alles aan om
West-Papua als provincie te behouden. Indonesië gebruikt hiervoor de
volgende middelen:
het
de kop indrukken van alle uitingen van de Papua cultuur, zoals het hijsen van
de vlag.
het
verhuizen van duizenden Javanen. Het gevolg hiervan is dat de Papoea cultuur
zich langzaam vermengd met de Javaanse cultuur, waardoor het nationalisme
minder sterk wordt. Ook worden de Papua’s langzaam een minderheid in hun
eigen gebied. Daardoor hebben ze minder macht.
Een
andere methode van onderdrukking is het overal aanwezig laten zijn van
Indonesische militairen. Elk van de hulporganisaties gaf aan dat Indonesische
militairen overal in het gebied zijn. Van het kleinste dorpje tot aan de
grootste stad. Bij de pogingen om de opstandigheid van de Papua’s tegen
te gaan, worden de mensenrechten op grote schaal geschonden. Er zijn sinds de
Indonesische aanwezigheid in de provincie volgens Amnesty in elk geval 100.000
mensen vermoord, maar andere bronnen geven aantallen van 300.000 tot 400.000
doden aan.
Uiteraard
heeft deze spanning in het gebied gevolgen voor hulporganisaties. De gespannen
verhouding tussen het Papuavolk en de Indonesische overheid belemmert
hulporganisaties bij het geven van hulp.
Hulporganisaties
worden niet toegelaten in West-Papua. Volgens de Indonesische overheid zijn er
geen problemen en zijn er dus geen hulporganisaties nodig. De enige manier om
hulp te verlenen is door een smoes te gebruiken. Bijvoorbeeld door te zeggen
dat je voor werk gaat of als toerist. En dan nog is het moeilijk om een visum
te krijgen. Als je bij de ambassade in Nederland een visum aanvraagt voor
West-Papua, is de eerste reactie dat dit niet kan. Pas na lang onderhandelen en
zeggen dat je het al veel vaker op die manier gedaan hebt, is het mogelijk om
een toeristenvisum te krijgen. Het gevolg hiervan is dat hulpverleners slechts
enkele maanden in het gebied kunnen werken en dan weer weg moeten. Hierdoor is
het lastig om grote projecten op te zetten.
Opvallend
is dat er wel samenwerking is met de lokale overheid. Door de centrale overheid
wordt hulpverlening dus tegengehouden door het gebied gesloten te houden. De
meeste organisaties die wij spraken, proberen echter wel samen te werken met de lokale overheid. Deze samenwerking
verloopt over het algemeen goed. De lokale bestuurders zien de problemen in hun
gebied ook en willen daar wel wat aan doen, maar weten niet hoe ze het moeten
oplossen. Buitenlandse hulp en geld kunnen ze daarom goed gebruiken.
Uiteraard
is deze samenwerking alleen soepel, zolang de organisaties politiek neutraal
zijn. Dat is de reden dat alle hulporganisaties die wij gesproken hebben, geen
politiek standpunt innemen.
Al met al
kunnen we concluderen dat de politieke spanningen in het gebied, hulpverlening op
grotere schaal beperken. Op kleine schaal en met veel creativiteit is het
echter wel mogelijk om het gebied te werken.
Conclusie
Vier
grote problemen, die allemaal met elkaar verbonden zijn. Het ene probleem
versterkt het andere. En de problemen zijn zo groot, dat de bijdrage van de
hulporganisaties klein is. Kunnen hulporganisaties het lot van de Papua’s
verbeteren? Ons antwoord hierop is; ze kunnen het lot tijdelijk verzachten. Het
is een kleine druppel op de gloeiende plaat, die op het grotere geheel weinig
invloed heeft.
Ik
zal een voorbeeld geven: een medeleerling van mij vroeg mij laatst of ik hem
kon helpen met wat examenstof. Ik heb dat gedaan, en hij was daar mee geholpen.
Maar kan ik straks in juni zeggen, dat hij is geslaagd door mij? Nee. Over het
grotere geheel heeft mijn hulp níets veranderd aan of hij wel of niet
zou slagen. Hij heeft het zelf gedaan!
Dit
gebeurt in feite ook in Papua. Over het grotere geheel maakt ontwikkelingshulp
niets uit, uiteindelijk moeten de mensen en de overheden het zelf doen.
Maar moet je ‘nee’ zeggen tegen een hulpvraag?
Terug naar hoofdpagina,
index: 