|
De belangrijkste beweegreden voor het opzetten van een eigen
website over West Papua is toch eigenlijk het gegeven,
dat ik vind, dat het Papoea gebeuren in Nederland sinds 1962 bewust door de
Nederlandse politiek in de taboe sfeer is beland en dat daardoor heel veel
nieuws vanuit West Papua niet bij Nederlandse burgers is doorgedrongen.
Nog maar 10 jaar geleden kon ik zelfs via internet niets vinden over Nieuw Guinea, West Papua. Dat is nu mede dank zij facebook wel even anders en waarschijnlijk ook
de reden dat Nederlandse politici nu wel inzien dat hun opstelling en
houding niet langer houdbaar is en men nog een inhaalslag dient te maken. Het bekende Nederlandse vingertje, bewaker
van normen en waarden, bleef vanwege de politieke gevoeligheden met
Indonesië helemaal achterwege en alles werd in de doofpot gestopt.
Tot 15.8.1962 was het een kolonie van Nederland en viel het onder
Nederlands bestuur.
Door de wisseling van de macht, nu onder Indonesisch bewind, begon
de tragedie voor de Papoea's pas echte vormen aan te nemen en de hele
wereld, inclusief Nederland als voormalig koloniaal machthebber, keek
hierbij de andere kant op. Politiek Nederland weet op ingezonden rapporten,
kritieken, niets anders te melden dan: "het heeft onze
aandacht". Lees de website
en waarschijnlijk komt U ook tot de conclusie, dat de afhandeling van de
Nieuw Guinea kwestie in strijd is met het V.N.
mandaat en dat een compleet inheems volk werd verraden.
De gehele Papoea bevolking werd in 1962 buitenspel gezet en had
helemaal geen inspraak en van het beloofde referendum in 1969 is, zoals U kunt lezen op de website, niets terecht gekomen.
Het gebeuren in West Papua in de periode
na 1962 is op een drama voor de Papoea's uitgelopen en aan dit drama is
heden ten dage nog steeds geen einde gekomen, zeker nu duidelijk wordt dat
de Papoea's onderwerp zijn van de stille genocide die daar heeft
plaatsgevonden.
Wat heeft de Nederlandse overheid eigenlijk gedaan aan de
mensenrechten schendingen sinds 1962?
Van wie is West Papua eigenlijk? Wie zijn de oorspronkelijke
bewoners? Wat is er allemaal gebeurd en hoe is de wereld hiermee omgegaan?
Gerard Thijssen
Door het gedwongen verlies van Nederlands-Indië
was er een groot trauma ontstaan, dat verzacht diende te worden met het
behoud van Nieuw Guinea. Het Nederlandse
gezichtsverlies diende beperkt te blijven. Omdat Indonesië het gebied
echter claimde, trof Nederland maatregelen om de Papoea’s voor te
bereiden op hun onafhankelijkheid.
De Nederlandse politiek zat met een koloniale rancune en kwam nu met
een vermomd idealisme. Er werden harde beloftes gedaan aan de
Papoea’s. Men zou hen niet in de steek laten en men begon haast te
maken met de verzelfstandiging met als uiteindelijke doel de
zelfbeschikking van de Papoea’s in 1970.
In 1961 kwam er een Nieuw Guinea Raad, een
Papoea volkslied: Hai Tanahku
Papua en een nationale vlag, The Morning Star, die voor het eerst op 1 december 1961
werd gehesen.
1 December wordt nu nog steeds gevierd als de dag waarop Nederland
hen onafhankelijkheid in het vooruitzicht stelde.
Door militaire schermutselingen in 1962 liep de spanning steeds
verder op en op aandrang en druk van de V.S. zag Nederland zich genoodzaakt Nieuw Guinea op te geven ten gunste van Indonesië.
Het gemaakte en ondertekende New York akkoord van 15.8.1962 voorzag in een
overgangsregeling, waarin werd vastgelegd hoe een ander diende te
geschieden.
Tot 1 Mei 1963 was er een V.N. bezettingsmacht, Pakistanen.
V.N waarnemers zouden erop toezien, dat de gemaakte afspraken werden
nageleefd en zouden hun medewerking verlenen om de Papoea’s voor te
bereiden op hun zelfbeschikkingsrecht in 1969, onderdeel van het New York
akkoord.
De Papoea’s voelden zich duidelijk verraden en in de steek
gelaten, terwijl Nederland in 1962, het jaar van het New York akkoord en de
overgave, toch duidelijk een partij was. Er werd door de buitenwereld over
hun lot beslist!
De wereld gaat hier volledig voorbij aan de schaamteloze frauduleuze
handelingen, die Indonesië gedurende de aanloop periode naar het
referendum in 1969, zich meende te kunnen veroorloven.
In die periode, van 1962 tot aan het referendum in 1969, kwamen al
30000 Papoea’s om en velen volgden sindsdien.
Nu in 2004 lopen de schattingen uiteen van 100000 en van 200000 tot
400000.
In 1962 leefden er in West Papua ca.
800000/900000 Papoea’s.
Het percentage omgekomen Papoea’s ligt dus dermate hoog, dat
men hier kan spreken van genocide. Nu is het woord genocide een beladen woord.
Het betekent volkerenmoord.
Wanneer men echter de universele verklaring van de mensenrechten
leest (1948) kan men stellen dat er heel veel mis is gegaan.
Door het gewraakte referendum in 1969 werden de Papoea’s door
Indonesië als het ware ontrecht. Het behoort tot een van de grootste
schandalen van het internationaal recht.
De V.N. is nu juist het lichaam in de wereld om de rechten van een
volk te waarborgen, ook die van de Papoea’s! Lees in dit
verband de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Op de website
is een speciale rubriek ingeruimd: Handvest van de V.N. In deze verklaring
wordt er op aangedrongen op te komen voor de rechten van inheemse
volkeren en deze rechten te
beschermen.
Nederland heeft het Internationaal Strafhof, het Internationaal
Gerechtshof en het
Joegoslavië tribunaal en zou zich veel meer moeten opwerpen als
hoeder van het volkerenrecht en op deze manier zou men veel meer
internationaal aanzien verwerven.
Een inheemser volk dan de Papoea's bestaat
er volgens mij niet en de affaire Nieuw Guinea is
dusdanig afgewikkeld alsof dat VN mandaat helemaal niet bestaat!
In schril contrast hebben wij nu de Afghanistan affaire: Wat heeft
het kleine Nederland al niet gedaan om de verstandhouding met Amerika niet
te verstoren. Het leverde nauwelijks iets op.
Nieuw Guinea was een voormalige
Nederlandse kolonie en men had de Papoea's wat beloofd.
Elke objectieve internationale advocaat kan weerleggen, wat er hier
allemaal is misgegaan!
Als het internationale recht iets zou betekenen, zou het betekenen,
dat de “Act of Free Choice” ongeldig
is en dat de bezetting van West Papua onwettig
is.
In Nederlandse kranten wordt hier echter niets over geschreven en
het wekt toch wel enige bevreemding, dat men ook weinig kan
terugvinden in encyclopedieën, boeken etc., terwijl voormalig
Nederlands Nieuw Guinea tot in 1962 een
Nederlandse kolonie was en viel onder
Nederlands gezag.
Zelf heb ik als dienstplichtig militair de overdracht in 1962
meegemaakt en bij toeval ben ik in het voorjaar van 2002 toch weer
betrokken geraakt bij de affaire Papua, het
voormalige Nederlands Nieuw Guinea, omdat ik er
toen pas achter kwam, wat zich daar in die afgelopen periode allemaal heeft
afgespeeld
Sindsdien is mij veel duidelijk geworden en middels deze website wil
ik een bijdrage leveren om het item Papua uit de
taboe sfeer te halen en een boekje open te doen over de vele
verschrikkingen, waaraan Papoea’s onder het regiem van Indonesië
hebben blootgestaan.
Na verloop van tijd kwamen er ook de contacten, oud collega’s,
mensen, die daar hadden geleefd en gewerkt en ontstond ook het idee nog een
keer terug te gaan naar dit paradijselijke land. Nu kon het ook nog en werd
ik in de gelegenheid gesteld bepaalde zaken op hun merites te toetsen. Van
17.11. tot en met 13.12.2003 verbleef ik in West Papua
en de vele gesprekken, interviews bevestigden wat ik al vermoedde:
Indonesië treedt de regels van goed fatsoen en Papoea’s worden
behandeld als tweederangs burgers.
OPM (vrijheidstrijders) sympathisanten worden bejaagd en als jacht
trofeeën weggevoerd.
In de rapporten worden allerlei incidenten beschreven en sommige
zijn eigenlijk te verschrikkelijk om over te schrijven.
U leest ook andere rapporten: biografieën, verhalen,
krantenberichten, rapporten van mensenrechten organisaties, meldingen over
het oppakken en zelfs vermoorden van mensenrechten activisten, over de
straffeloosheid, corruptie, het plunderen van de aanwezige bodemschatten,
goud, gas, houtkap, visserij, de enorme transmigratie, het uitstellen van
de speciale autonomie, etc.
Dit alles is bedoeld U een inzicht te geven over de affaire West Papua.
Mocht bij U de gedachte opkomen, hoe kan dit nu gebeuren?, dan moet
U wel bedenken, dat West Papua een groot eiland
is, 12x Nederland, nog niet ontsloten, heel dun bevolkt, dicht bebost,
slechte verbindingen etc.
Het wemelt er ook van de Indonesische militairen, ca. 30000
Als U die rapporten leest, wordt U duidelijk, dat dit leger een waar
schrikbewind uitvoert en eigen regels interpreteert. Men sluit bepaalde
gebieden af en men kan slechts raden, wat hier allemaal gebeurt!
De doelstelling van het geheel is dus ook: U inzicht te verschaffen
in de zaak West Papua en voor mij zelf geldt
eigenlijk: misschien kan ik nu op latere leeftijd toch nog iets voor de
Papoea’s betekenen.
Nu al kan ik stellen, dat er vooral vanuit het buitenland steeds
meer oppositie tegen Indonesië is.
In Nederland was er een
historisch onderzoek door Prof.
P.J. Drooglever in opdracht van de Ned. regering. Het boek: “Een daad van vrije
keuze” kwam uit in 2005 en verhaalt over de toedracht en handelingen,
de Act of Free Choice en hoe de rechten van een
compleet inheems volk werden verkwanseld. Het referendum vertegenwoordigde
niet de vrije keuze van het Papoea volk en men vond het zelfs nodig tegen
het Papoea volk samen te spannen en Indonesië geen stro beeld in de
weg te leggen.
Op de website is ook
ruimte gecreëerd voor de scriptie van Maaike te Rietmole:
“Unfinished business? De scriptie is een onderzoek naar de
postkoloniale Nederlands-Indonesische
betrekkingen (1949-heden)bezien vanuit het perspectief van de Rationele
Keuze Theorie. Maaike studeerde af in November 2006 aan de
Rijksuniversiteit Groningen.
Ook het boek van Kees Lagerberg:” Schuldig Zwijgen”
wordt hier genoemd. De titel geeft al aan hoe ongemakkelijk de Nederlandse
politiek zich voelt ten aanzien van de affaire Nieuw Guinea.
Het geheel schetst geen riant beeld van het gevoerde
Nederlandse politieke beleid.
De Indonesische regering is al sinds 1963 betrokken bij een
systematisch patroon van handelingen, die aan een groot deel van de
inheemse bevolking, de Papoea’s heel veel schade heeft berokkend.
Vele rapporten via allerlei bronnen beschuldigen het Indonesische leger van
grove misdaden.
De gevoerde Jakarta politiek, zoals het vermoorden van vele Papoea
leiders, de gesponsorde transmigratie, de massale exploitatie van
Papoea’s natuurlijke rijkdommen, de gedwongen repatriëring en
aanverwante initiatieven, de gewelddadige onderdrukking van een ongewapende
onafhankelijkheidsbeweging, de discriminatie in het onderwijs, het
marginaliseren van de Papoea's in cultureel, sociaal en economisch opzicht,
de systematische onthouding van basis gezondheidszorg en andere vitale
diensten, het niet invoeren van de speciale autonomie hebben dan misschien
niet direct de intentie om de Papoea’s uit te roeien, maar de huidige
Genocide Conventie rangschikt de gevoerde Jakarta politiek onder dezelfde
genocide uitkomsten en het kan dus als genocide worden beschouwd.
Nederland heeft de mensenrechtenproblematiek hoog in het vaandel
staan en het is dus niet verkeerd ook eens de Papoea affaire onder de
aandacht te brengen.
Het Papoea volk heeft gedurende de afgelopen 50 jaar onder het
Indonesische militaire regiem een hoge tol moeten betalen en het ziet er
niet naar uit, dat daar binnen afzienbare tijd verandering in komt. Hoe
zouden de Nieuw Guinea veteranen zich nu voelen,
die indertijd onder barre omstandigheden hun diensten en taken verrichtten
en bij het lezen van de website moeten ervaren hoe het de Papoea’s
sindsdien is vergaan. Van de enkele reünies die ik bezocht, weet ik,
dat men de Papoea’s een warm hart toedraagt en het gevoel: “dit
hebben de Papoea’s niet verdiend”, zal hier toch sterk overheersen.
Uit de vele reacties van Nieuw Guinea gangers blijkt zelfs genegenheid voor Papoea’s en
vele van hen tonen solidariteit en hebben zich daadwerkelijk ingezet om het
lot van Papoea’s te verbeteren. Veel veteranen zijn actief in de
verschillende Stichtingen en zijn ook door hen zelf opgericht.
Dit is toch een opvallend verschijnsel: het geeft aan dat men toch
zit met een schuldgevoel, waar men echter niets aan kan doen. Zelf had ik
ook heel sterk het gevoel de Papoea’s in de steek te laten. Voor mij zelf
had het maken van de website een positieve uitwerking omdat bepaalde
frustraties op een gezonde manier worden gekanaliseerd. De affaire is veel
beter bespreekbaar en het besef dat veel oud collega’s zich ook
daadwerkelijk voor
Papoea’s inzetten geeft een goed gevoel en een positieve kracht, ook
voor de achterban, met het werk
door te gaan
Al met al is het onthutsend, hoe de Nieuw Guinea,
Papua kwestie, in het vergeetboekje is geraakt en
er in Nederland eigenlijk maar één organisatie is, die de
belangen van de Papoea’s politiek promoot.
Dit is de stichting Pro Papua, die naar
mijn mening heel actief opereert en zich veel moeite getroost de belangen
van de Papoea’s bij de politici te behartigen.
Met de website probeer ik, als veteraan, ook mijn steentje bij te dragen,
hierbij denk ik aan een Papoea gezegde: het is een druppel op een gloeiende
plaat, maar als het doordruppelt, veroorzaakt het een gat in een rots!
De vrijheidsstrijd zal nooit slagen zonder het bewustzijn dat
globalisering komt vanuit een enkele mysterieuze gedachten gang.
Deze gedachten gang gaat over rechtvaardigheid, begrip, inleving,
dat elk volk het recht wordt toegekend in vrijheid te leven.
Dit gedachten goed moet meer ingang vinden, zodat tirannieke
overheersers aan kracht inboeten en waarbij democratische globalisering
wordt gestabiliseerd.
De Papoea’s zijn van hun basis rechten en vrijheid beroofd,
hebben geen politieke macht en leven eigenlijk in hun eigen land in een
gevangenis.
Bij het lezen van deze website kunt U lezen wat er zoal in West Papua is gebeurd en hoe de wereld hier op heeft
gereageerd.
Ik vind dit een beschamende situatie, maar U kunt zelf oordelen!
"When truth is replaced by silence, the silence is a lie"
|
