|
De impact van de muziek: “Singing for life”
20 jaar na de moord op Arnold Ap is muziek nog
steeds een belangrijke bron van culturele weerstand in West Papua.
Vlak voordat hij door een
Indonesische elite eenheid, de Kopassus, werd
vermoord, schreef
de bekende Papoea musicus en
antropoloog Arnold Ap zijn laatste lied.
Arnold Ap,
leider van de muziekband Mambesak, was zijn leven
niet meer zeker.
Hij wist dat het Indonesisch leger
hem wilde vermoorden.
Zittend bij een oude recorder in
de gevangeniscel, gitaar in de hand, produceerde hij gelukkig nog:
"The Mysterie of life".
Hij verpakte de cassette, deed het
in een envelop en verzond het voorzien met troostrijke woorden naar zijn
vrouw, die naar een vluchtelingenkamp in PNG was gevlucht.
"Het enige waar ik naar
verlang en waar ik op wacht", zong Ap aan
het slot van zijn lied, "is niets
anders dan vrijheid".
Zoals zijn muziek en
levensfilosofie kwamen deze woorden uit zijn hart en dit gaf impact aan
een verlangen, dat opeens
persoonlijk en politiek gewicht in de schaal legde, heel bijzonder
in zijn situatie, maar gedeeld
door alle Papoea's.
Samen met collega musicus Eddy Mofu werd Arnold Ap
gevangengezet, alleen vanwege het feit,
dat het Indonesisch leger hen
ervan verdacht sympathie te koesteren voor het Papoea bevrijdingsleger, de
OPM.
In 1963 werd West Papua bezet, maar het fenomeen zelfbeschikking,
vrijheid, was diep geworteld
bij de Papoea's.
Omdat bijna alles werd verboden,
kwam er een toneel van strijd en onenigheid.
Muziek, dans en liederen werden
belangrijke wapens en op cultureel gebied waren Ap
en Mofu de grote promotors van de traditionele
liederen en dansen en bijna elk lied is ingegeven met trots Papoea te zijn.
Gezang en tonen geven het mysterie
van natuurlijke schoonheid van Papua weer,
vertellen de traditionele legendes, tonen kennis en wijsheid, tranen ,
lach, spreken over de gewone dingen van het leven.
Andere liederen luiden de alarmbel
en veroorzaken sterke emoties.
Muman
Minggil zingt in de Auyi
taal van Arso, een streek, waar veel
veiligheidstroepen zijn gelegerd en dat overheerst door bosbouw en palmolie
plantages.
Veel liederen hebben ook een
dubbele betekenis.
Het lied, Nit
Pughuluok En, gezongen door een Dani zanger en waarin de gerespecteerde ouderling Yafet Yelamaken, verhaalt
over het vertrek van een vriend. “Wie weet wanneer je weer
terugkomt”, begint het lied. “Mijn enige hoop is dat wij elkaar
weer ontmoeten. Goede reis”.
De dochter van Yelemaken, legt uit, dat de vriend
kan worden geïnterpreteerd als de Indonesische regering, die
uiteindelijk West Papua zal moeten verlaten.
Tragisch genoeg werd Yelemaken vergiftigd en vele West Papua
culturele en burger leiders ondergingen hetzelfde lot.
Alhoewel nooit bewezen en
uitgezocht, geloven veel Papoea’s, dat dit politieke moorden zijn,
georganiseerd en begaan door
het Indonesisch leger.
Toen Arnold Ap
met zijn werk begon, ontging veel mensen de bedoeling daarvan.
“Misschien denken jullie wel met wat ik doe, stom is”, zei hij
eens. “Maar het is iets, wat ik behoor en wil doen voor mijn volk,
voor ik sterf.
Arnold Ap
werd dus toch de bezielende geest van Papua, die
zijn land vormde en inspireerde.
De band Mambesak kwam met de onderliggende
waarheid: “Wij zijn Melanesiërs en dit
is ons land”.
Een ijzersterke boodschap, die door de snel opkomende West Papoea band ,
Black Paradise, goed wordt opgepikt. Historie en
identiteit in West Papua.
Om de kracht van de muziek in West
Papua te begrijpen, moet men iets weten over de
strijd om hun identiteit en de manier waarop dit is verstrengeld in hun
strijd voor zelfbeschikking en vrijheid.
Toen Indonesië indertijd onafhankelijk werd van Nederland, behield Nederland
gezag over West Papua met als argument dat het
gebied geen politieke of culturele banden had met de rest van de Archipel.
Indonesië was beledigd. Men zocht Russische hulp en de internationale
gemeenschap onder aanvoering van de V.S. vreesde communistische invloed in
Indonesië en West Papua werd zo maar
verkwanseld, omdat het New York Akkoord niet werd nageleefd en het
referendum van 1969 werd een farce, omdat de 1025 Papoea kiesmannen werden
gedwongen te stemmen voor Indonesië.
De algemene gedachten gang was:
het is maar een primitief volk en onze economische belangen mogen niet
worden geschaad.
Zonder enige Papoea inspraak werd
het land uitgeleverd aan Indonesisch geweervuur en het is diep tragisch dat
een compleet inheems volk door de gehele wereld aan hun lot werd
overgelaten en dat de fundamentele democratische rechten zoveel geweld werd
aangedaan.
Men weet wat er zoal in West Papua is gebeurd, maar verder dan: "het heeft onze
aandacht"
komt de Nederlandse politiek niet.
, 
Nu 20 jaar later na de moord op Ap en Mofu heeft de impact van hun muziek en songs niet aan
kracht ingeboet
Er is een nieuwe generatie musici opgestaan, die in de voetsporen van Mambesak zijn getreden.
Ferry Marisan b.v.
werkt voor Elsham, een Papoea mensenrechten
organisatie.
Hij onderzoekt mensenrechten schendingen in zijn door geweld verscheurde
land.
Marisan is antropoloog aan de Cendrawashi
universiteit en is leider van de band Black Paradise.
Hij draagt vaak T-shirts met het opschrift van Arnold Ap
met gitaar: “spirit van Mambesak”.
Het motto van Arnold Ap was; “to sing for life,
yesterday, today and tomorrow.”.
De Papoea’s hielden van Arnold Ap, hij
hielp het bewustzijn van stam niveau naar nationaal niveau te transormeren.
Black Paradise
gaat door met wat Mambesak begon: het koesteren
van culturen, door militairen aan banden gelegd, door commercie
geëxploiteerd.
De meeste leden van de groep zijn
mensenrechten activisten, die ook voor Elsham
werken.
Dit werk is inherent aan hun
muziek.
Zo maakte men een lied over het
leed van de Amungme stam, omdat de komst van de Freeport mijn hun levensomstandigheden verwoestte.
Black Paradise
heeft een simpele boodschap: “Wij zijn er om te laten zien, dat de
Papoea cultuur nog springlevend is, zegt Marisan.
“Wij zijn een bijzonder en apart volk. Wij willen, dat de
Indonesische regering ons met rust laat en het geweld beëindigt".
Met het oog op de politieke
situatie en de verhoogde repressie door het leger en regering is het
noodzakelijk dat de identiteit en cultuur in stand wordt gehouden.
Onlangs had men een concert in
Australië. Het Morning Star concert werd
georganiseerd door het Australische talent David Bridie
en vond plaats in Melbourne.
John Rumbiak,
supervisor van Elsham vond het concert een groot
succes en dat de groep zich manifesteerde als de grote promotor van West Papua.
Het is een strijd voor iedereen
die in rechtvaardigheid gelooft, overal ter wereld, niet alleen voor de
Papoea's.
Het promoten van muziek en cultuur
is echter nog steeds een gevaarlijke bezigheid in West Papua.
Twee jaar geleden werd ook Mambesak lid, Sam Kapissa dood gevonden, vergiftigd.
Marisan eerde Sam Kapissa
en Arnold Ap met een gefilmd eerbetoon in hun
eigen Biak taal. De titel is: “Mambruk ma Manyouri”en
vertelt de geschiedenis van twee mensen uit Biak Numfor.
Beide streefden naar eenheid onder de Papoea bevolking, maar Indonesische
machthebbers zien dit als een reëel politiek gevaar en daarom werden
zij vermoord, zoals zo velen.
Alhoewel Papoea’s bang zijn om cassette bandjes van Mambesak op de markt te verkopen, omdat men
Indonesische represailles vreest, hoort men de muziek overal.
Er zijn kampongs waar vrouwen zoete aardappels verkopen om hun in staat te
stellen batterijen te kopen voor hun oude cassette recorders.
Met het oog op de politieke
situatie en de verhoogde repressie door het leger en regering is het
noodzakelijk dat de identiteit en cultuur in stand wordt gehouden.
Onlangs had men een concert in Australië. Het Morning
Star concert werd georganiseerd door het Australische talent David Bridie en vond plaats in Melbourne.
John Rumbiak, supervisor van Elsham
vond het concert een groot succes en dat de groep zich manifisteerde
als de grote promotor van West Papua.
Het is een strijd voor iedereen die in rechtvaardigheid gelooft, overal ter
wereld, niet alleen voor de Papoea’s.
Het promoten van muziek en cultuur is echter nog steeds een gevaarlijke
bezigheid in West Papua.
Twee jaar geleden werd ook Mambesak lid, Sam Kapissa dood gevonden, vergiftigd.
Marisan eerde Sam Kapissa
en Arnold Ap met een gefilmd eerbetoon in hun
eigen Biak taal. De titel is: “Mambruk ma Manyouri”en
vertelt de geschiedenis van twee mensen uit Biak Numfor.
Beide streefden naar eenheid onder de Papoea bevolking, maar Indonesische
machthebbers zien dit als een reëel politiek gevaar en daarom werden
zij vermoord, zoals zo velen.
Alhoewel Papoea’s bang zijn om cassette bandjes van Mambesak op de markt te verkopen, omdat men Indonesische
represailles vreest, hoort men de muziek overal.
Er zijn kampongs waar vrouwen zoete aardappels verkopen om hun in staat te
stellen batterijen te kopen voor hun oude cassette recorders.
In West Papua
is er overal muziek. Op allerlei manieren vertegenwoordigt het hun
onbedwingbare wens op een vrij leven.
Het vormt hun identiteit, nog meer
gemeenschapszin en het houdt legendes levendig en versterkt de moed van een
volk dat vrij wil zijn.
Dedicated to the memory of Arnold Ap, West Papua.
Musician, writer
and curator of the anthropological museum at Cenderawasih
University, Jayapura.
Ap was a cultural
leader and an inspiration
to his people.
Hw was tortured
and killed in July 1984.
This is also dedicated to the many political detainees currently serving time
in Indonesian prisons,
and the indigious population
of West Papua
who have endured thirty years of Indonesian colonisation.
We hope that, beginning
with the Australian Government,
the international community will face the truth and work to correct the
great injustice
that has been committed.
Produced by
the Australia West Papua Association,
Sydney in 1995
Nu in 2010 met het maken van de nieuwe website vind ik dit een
passend
eerbetoon aan de grote inspirator Arnold Ap,
vader van Oridek, die momenteel in Nederland
woont en zich heel ijverig inzet voor zijn volk, de Papoea's.
Evenals zijn vader is hij nu al een groot vrijheidsstrijder! Als
mijn vader om zo'n reden zou zijn vermoord zou ik ook zijn
geïnspireerd om zijn idealen waar te maken.
Lees onderstaand werkstuk van Oridek:
De
strijd van West Papua tegen het
imperialisme, door Oridek Ap
Naar
aanleiding van een gesprek met een aantal kameraden over Indonesië en
het recht van naties op zelfbeschikking, wil ik het graag hebben, over de
strijd van het volk van West Papua tegen het
Indonesische imperialisme. Marx en Engels zeggen
dat de arbeidersklasse geen vaderland hebben. In grote lijnen ben ik het
met hen eens, maar nog steeds vind ik dat een nationale strijd tegen het
imperialisme nodig is. West Papua is bewust van
haar eigen nationale identiteit en streeft daarom naar een afscheiding van
Indonesië. Er is een onafhankelijkheidsstrijd gaande waar er weinig
van bekend is.
Indonesië,
overwinnaar van het Nederlandse imperialisme
Indonesië was ook een onderdrukte natie, onderdrukt en uitgebuit door
Nederland, totdat zij hun onafhankelijkheid uitriepen op 17 augustus 1945.
Onderleiding van de PKI-leider Sukarno (de vader van de huidige vice-president
van Indonesië, Megawati Sukarno
Putri) behaalde Indonesië haar
onafhankelijkheid op 27 december 1949. Indonesië is een overwinnaar
van het Nederlandse imperialisme, maar hun revolutie is nog steeds gaande.
Zij hebben een strijd geleverd tegen de imperialistische onderdrukking en
uitbuiting door Nederland en hebben die strijd gewonnen. Na hun overwinning
namen zij de imperialistische trekken van Nederland over en eisten zij
begin jaren '50 het westelijk gedeelte van het eiland Nieuw Guinea, het voormalig Nederlands Nieuw Guinea. Na een lange politieke twist tussen Nederland
en Indonesië werd West Papua in 1963
overgedragen aan Indonesië. Wij werden van de ene kolonisator naar de
andere kolonisator overgedragen.
West Papua in de steek gelaten
Alvanaf het begin jaren '50 kwam Nederland, uit
angst Nederlands Nieuw Guinea kwijt te raken, bij
de Papoea's aan met de belofte West Papua
geleidelijk naar haar onafhankelijkheid te begeleiden. Er was een crisis
gaande, tussen Nederland en Indonesië, dat bijna uitliep op een grote
oorlog. Op 1 december 1969 heeft Nederland middels een Koninklijk Besluit
een landsvlag en een volkslied aan het volk gegeven. Nog geen
één jaar na die overhandiging, op 15 augustus 1962 sloten
Nederland en Indonesië een Akkoord, het Akkoord van New York, waarin
beide naties overeenkwamen, dat er in 1969 een vrije verkiezing plaats zou
vinden in West Papua (the Act of Free Choice). Het zou een 'one man
one vote' verkiezing
zijn. Op 4 augustus 1969 werd er wel een volksraadpleging gehouden, maar
niet naar de letter en geest van het genoemde Akkoord van New York. Er had
een 'one man one vote' verkiezing plaats moeten vinden, maar dat heeft
nooit plaats gevonden. Wel werd er van de ondemocratische
verkiezingsmethode 'Musyawara' gemaakt. Van de
800.00 kiesgerechtigde Papoea's werden er 1025 kiesmannen uitgekozen om
over het lot van de gehele bevolking van West Papua
te beslissen. Die 1025 kiesmannen werden op kampen in afzondering gebracht,
waar zij onder intimidatie werden geïdoctrineerd
omgekocht met cadeau's om voor aansluiting bij
Indonesië te kiezen. De Act of Free Choice
heeft toen niet plaats gevonden. De Nederlandse overheid plus de V.N.
helemaal niets gedaan, om deze onrechtvaardigheid recht te zetten.
De proclamatie
en de toekomst van West Papua
Uit protest tegen de mislukking van de uitvoering van de 'Áct of Free Choice',
hebben wij onze onafhankelijkheid uitgeroepen op 1 juli 1971. Sindsdien
hebben wij een voorlopige regering, de RPG en een bevrijdingsleger, de TPN.
Op 1 juli 1971 hebben wij, de door Nederland gegeven 'landsvlag' (de
Morgenster) en het 'volkslied' (Hai tanah ku) omgedoopt tot onze
nationale vlag en onze nationale volkslied. Er is geen toekomst voor een
West Papua onder heerschappij van welke
kolonisator dan ook. West Papua als een deel van
een Indonesische federatie, biedt alleen een schijn toekomst en voor
hetzelfde geldt de zogenaamde autonomie onder Indonesië. De toekomst
van West Papua is afhankelijk van het volk van
West Papua zelf. De Indonesische overheid weet
wat het volk van West Papua wilt, wij willen ons,
politiek afscheiden van Indonesië. Separatisme wordt niet door de
Indonesische overheid getolereerd en zal Indonesië daarom er alles aan
doen om afscheiding van de 'grote' Republiek Indonesië tegen te gaan.
Indonesië speelt een spelletje. Het zit gewoon zo in elkaar, hoe
dichter de 'democratische' structuur van de Indonesische Staat de volledige
vrijheid van afscheiding benadert, des te zwakker zal het streven naar
politieke onafhankelijkheid in de praktijk zijn. Theoretisch zou het
misschien kunnen kloppen. Deze theorie heeft Nederland al eerder bij de
bevolking van West Papua toegepast, maar waar zij
toen niet op hadden gerekend was, dat zij daarmee het nationalisme
aanwakkerden en versterkten.
Sinds begin '50
was er al een eigen identiteitsgevoel, het nationalisme was er sindsdien en
neemt met de dag toe. De Indonesische overheid stelt zich nu 'opener' op
ten opzicht van de door haar onderdrukte natie, in de hoop meer vertrouwen
te winnen en afscheiding van Indonesië te voorkomen.
Een
Socialistische alternatief
Er is maar één rechtvaardige socialistische alternatief op
het imperialisme, en dat is, de omverwerping en de totale afschaffing
ervan. Een onafhankelijkheidsstrijd is een Klassenstrijd, een strijd tussen
de imperialistische koloniale uitbuiters en het onderdrukte volk.
Kwalitatief verschillende tegenstrijdigheden kunnen slechts met kwalitatief
verschillende methoden opgelost worden. De tegenstrijdigheid van
koloniën en het imperialisme is alleen met de methode van nationale
strijd op te lossen. Ieder volk of natie heeft het recht op
zelfbeschikking, wat in houdt dat een volk of natie het recht heeft zich
politiek los te maken en/ of af te scheiden van de onderdrukkende natie.
Een onafhankelijkheidsstrijd staat Socialisme niet in de weg en omgekeerd
staat het Socialisme een onafhankelijkheidsstrijd niet in de weg. Het
Socialisme is altijd al een voorvechter geweest tegen het kolonialisme/
imperialisme. Voor een Internationale Socialisme moeten wij strijden, maar
het zou niet verkeerd zijn, om eerst te kijken naar Socialisme op nationale
niveau en dan pas de sprong maken naar het Internationale Socialisme. In
het geval van West Papua, is het een feit dat het
West Papuase volk zich af wilt scheiden van
Indonesië, hierin speelt nationalisme, cultuur en etniciteit een rol.
West Papua behoort tot de melanesische
eilanden groep in de Pacific en behoort niet tot Azië. Wij willen
alleen het imperialistische systeem van de Indonesische overheid omver
werpen, wij hebben niets tegen het volk van Indonesië. Wij willen net
als andere naties in vrijheid kunnen leven in een vrije West Papua. West Papua is
ingelijfd en wordt door de Indonesische overheid onderdrukt/ uitgebuit. De
strijd van West Papua tegen het Indonesische
imperialisme was en is gebaseerd op het nationalisme, waar men wel rekening
mee moet houden.
Nogmaals, een
strijd tegen het kolonialisme en het imperialisme is nodig, er kan geen
sprake zijn van een Internationale Socialisme, zolang het kolonialisme en/
of imperialisme haar bestaan nog heeft. Wij, het volk van West Papua, zullen onze strijd tegen het Indonesische
imperialisme voortzetten, totdat wij onze recht op onafhankelijkheid hebben
behaald. Al is het een ongelijke strijd tegen de beter bewapende TNI
(nationale leger van Indonesië), wij zullen onze strijd voortzetten.
Hoe het went of keert, wij zullen overwinnen dat is zeker. En als al wij
onze overwinning hebben behaald, waarom zou het voor ons niet mogelijk zijn
om kameraadschappelijk met andere naties te werken aan een Internationale
Socialisme. Steun de strijd van West Papua tegen
het imperialisme, weg met kolonialisme, weg met kapitalisme. In
solidariteit moeten wij gezamenlijk werken aan een Internationale
Socialisme. Tot de overwinning.
In
Solidariteit,
Oridek
12.12.2010 :
e-mail van Oridek:
Heb een
nieuwe liedje geschreven dat ik graag met jullie wil delen. Het heet 'Let
My People Go'. Ken ik persoonlijk uit het verhaal
van Mozes, die het volk van Israel uit Egypte leidde. Let My People Go, is ook een kreet dat Martin Luther King & Nelson Mandela
verpersoonlijken.
Is al op YouTube
te beluisteren, ga naar: http://www.youtube.com/watch?v=XnaYhDO6w8Q
Let My People
Go.
17.10.2011: Kijk op facebook
en klik: Oridek Ap
Oridek
is in Nederland de grote organisator en promotor voor de verwezenlijking
van zijn idealen: vrijheid in West Papua.
Op facebook
staan vele filmpjes over wandaden, martelingen van Papoea's begaan door
Indonesische militairen. Ook veel liedjes, demonstraties zijn er te zien.
Hij is in staat om de wereld wakker te
schudden en ook nu bij de hedendaagse beroering, de demonstraties "Occupy Wallstreet, de strijd tegen
het kapitalisme op Wallstreet, Den Haag en vele
andere plaatsen in de wereld, is hij van de partij.
De politiek moet gewoon even de maat
worden genomen, want bij veel zaken loopt het de spuigaten uit!!
De banken, bonussen, COA,Nurten Albayrak etc. Er wordt niet ingegrepen en de
gewone burger is de dupe!
Het item West Papua
is van een andere orde, maar ook daar kijkt men de andere kant op, niet de
goede!
|
