|
Onder deze
rubriek worden demonstraties, acties beschreven om aan te geven, dat er
veelal vanuit het buitenland steeds meer oppositie wordt gevoerd tegen de
Indonesische onderdrukking en mensenrechten schennis in West Papua.
4.10.2002:
van de Nederlandse stichting Pro Papua.
Ongeveer
300 mensen, supporters van de stichting, hielden een vreedzame demonstratie
op het Buitenhof in Den Haag, om hun steun te betuigen aan de onderdrukte
Papoea bevolking.
Gedurende
deze demonstratie overhandigde de voorzitter een petitie aan de
vertegenwoordiger van de Minister van Buitenlandse Zaken, Jaap de Hoop-Scheffer.
De petitie gaf weer:
dat
Nederland speciale en morele verantwoordelijkheid heeft ten opzichte van de
Papoea-bevolking.
Dit
komt voort uit de bevestiging van het recht op zelfbeschikking, waarvan de
Papoea’s zich bewust werden in de periode van 1950-1962, tengevolge
van de leiding van de Nederlandse regering in die periode.
dat
de verantwoordelijkheid van de Nederlandse regering niet ophield in de
periode 1962-1969, maar ook daarna, omdat onder de zogenaamde New York
akkoord alleen het gouvernement maar niet de soevereiniteit in de handen
van de U.N. geraakte, die dit later overdroegen aan Indonesië.
Dat
de Act van vrije keuze zo is ingevuld, dat er ernstige bezwaren kleven over
de wettigheid. Reden voor de U.N. niet verder te gaan dan de resultaten te
accepteren en ook geen goedkeuring te geven aan hun eigen rol in deze zaak.
Dat
sinds de overname, Indonesië zich schuldig maakte aan schendingen van
de mensenrechten met als resultaat, dat veel Papoea’s met een andere
visie over de Indonesische politiek gevangen werden genomen, gemarteld en
gedood.
Wij
verzoeken daarom:
Dat
de Nederlandse regering op internationaal stappen onderneemt, die leiden
tot een weloverwogen overleg met Indonesië over de manier hoe zaken in
Papua verlopen. Nederland moet hierbij zijn goede diensten aanbieden over
deze toestanden, die zo uit de hand zijn gelopen, dat de geloofwaardigheid
van het Indonesische regiem in het geding is en ook een negatief effect
heeft op de economische opbouw.
Dat
de regering stappen onderneemt de zaak van de Papoea’s op de U.N.
agenda te plaatsen om te komen tot een heroverweging van de invulling van
de “Act of Free Choice”. Op korte termijn zou dit moeten leiden
tot het stopzetten van het politieke geweld, de vrijlating van alle
politieke gevangenen en beëindiging van het geweld tegen groepen
Papoea’s, die streven naar zelfbeschikking en onafhankelijkheid.
Dat
de regering druk zet op de Indonesische regering te komen tot een
uitvoering van gemaakte beloften, zoals betere opleiding, gezondheidszorg
voor de Papoea bevolking en een vertegenwoordigde deelname in Papoea
aangelegenheden, in politiek en economie van Papua.
Namens
de stichting Pro Papua
Drs.G
Oudega, secretaris
Nederland.
To
The Honorable George W. Bush, President of the United States
WE
THE UNDERSIGNED ASK THE PRESIDENT OF THE UNITED STATES TO ENACT HIS RECENT
CALL FOR FREEDOM BY CALLING UPON THE UNITED NATIONS AND INDONESIA TO ALLOW
A GENUINE SELF-DETERMINATION REFERENDUM FOR WEST PAPUA (WEST NEW GUINEA) AS
WAS CLEARLY INTENDED BY THE SIGNED AGREEMENT BETWEEN THE NETHERLANDS
AND INDONESIA AT THE UNITED NATIONS AND MEDIATED BY THE UNITED STATES IN
1962.
AS A WORLD WAR TWO ALLY WHO FOUGHT ALONGSIDE U.S. TROOPS AND CARRIED WOUNDED
U.S. SOLDIERS FROM THE BATTLELINES, THE PEOPLE OF WEST PAPUA DESERVE
RECIPROCAL AID IN THEIR STRUGGLE FOR INDEPENDENCE AND FREEDOM. THE
UNITED STATES SHOULD TAKE PRIDE IN SPEAKING AT THE UNITED NATIONS IN
DEFENCE OF THEIR INALIENABLE RIGHT TO SELF-DETERMINATION AND FREEDOM.
BACKGROUND
In November 2001, two senior UN officials, including the head of the
UN mission to oversee the handing-over of West Papua to Indonesia,
admitted that the Act of Free Choice was a sham - ‘a whitewash,
designed to appease the Americans and the Indonesians’.
West Papua is the western half of the island of New Guinea. It is not
part of Asia but a Pacific island with indigenous kangaroos and other
Pacific animals, and populated by a Melanesian people who have farmed
and managed their fertile country for tens of thousands of years.
In Asia, the Dutch East Indies fell in early 1942, and in 1945, Sukarno and
a volunteer militia claimed independence to create a new nation. The Dutch
excluded West New Guinea from Indonesian claims, and accelerated civil
development of West Papua in support of a growing desire by the tribal
nations to create a unified national identity.
Elections were held in 1959, and a West New Guinea Parliament was
inaugurated in May 1961. Responsible for the design and
implementation of full independence by 1971, the Parliament approved
symbols for the new nation. The people of West Papua celebrated as their
Morning Star flag was raised on 1st December 1961.
Indonesia began an unsuccessful invasion a few weeks later. The United
States government was divided between the US Department of State which
wished to support West Papua independence, and another faction who wished
to comply with Indonesian demands for the territory.
The 1962 New York Agreement was negotiated in secret, hidden from the
people of West Papua. In effect, it made West Papua a trustee territory of
the United Nations and Indonesia, and did specify terms for
self-determination in accord with Indonesia’s decolonization
obligations as a UN member. According to the agreement all adults who were
not foreign nationals were eligible to exercise their freedom of choice, to
happen by the end of 1969 and one year after the UN assumed duties in
the territory. Instead, the act was conducted six weeks early.
Indonesia did not allow the West Papuan public to vote, as West
Papuans had done in the 1959 elections. An Indonesian system called
PEPERA was used instead, in which just a thousand people were selected and
given no freedom of choice. Protestors demanding one vote per person were
arrested, and crowds singing Christian hymns in protest were dispersed by
the military. The West Papuan leaders, Clemens Runawery and Willem
Zonggonao escaped to Port Moresby where they purchased air tickets to New
York to tell the world of this oppression. They were arrested by the
Australian government at the request of Indonesia and held on Manus Island
until after the Indonesian process of PEPERA was completed.
Shamefully the United Nations sanctioned this act, and condoned
Indonesia’s annexing of West Papua as one of its provinces.
Since 1962 hundreds of thousands of people have been killed or have
disappeared during the brutal Indonesian military occupation of West Papua.
It is clear that the Indonesian invasion was not to liberate or promote the
independence of the people of West Papua, but was to capture resources for
Indonesia. Murder, torture, rape, summary detentions and destruction of
entire townships, continues to this day. A Yale Law School study in
2004 concluded these abuses combined with other factors were consistent
with a forty-year act of genocide.
Since 1965 the people of West Papua have carried on a struggle for justice
and independence despite the horrific acts of violence, intimidation,
and bizarre cruelty by Indonesian security forces.
AFTER 40 YEARS IT IS TIME FOR A GENUINE ACT OF SELF-DETERMINATION FOR
WEST PAPUA.
We the undersigned call on the President of the United States to support
Congressman Faleomavaega’s February 17th call that the United
States support the struggle of the West Papuan people for freedom, and ask
that the United States call upon the United Nations and Indonesia to
allow a genuine self-determination referendum in the spirit of the 1962
Indonesian Agreement.
Yours
Sincerely,
The Reading Evening Post (UK)
23
March 2005
Green MEP backs
Free West Papua
Green
Euro MP Caroline Lucas has given her backing to the Free West Papua
Campaign, launched by human rights activist Benny Wenda. Dr. Lucas, who
represents the South East, wants an immediate withdrawal of Indonesian
troops from Papua, situated on the western half of the island of New
Guinea.
She
has also urged United Nations Secretary General Kofi Annan to launch an
investigation into the role of the UN in the occupation.
She
said: The people of West Papua
deserve an end to the Indonesian military occupation, the exploitation of
their rich natural resources and real self-determination.
Only this will bring long-term
peace to the island and an end to the violence and human rights
atrocities to which we bear witness to today.
Richard
Samuelson
Free West Papua Campaign
Oxford, U.K.
E-Mail:samoxen@aol.com
Tel: +44 (0)1865 241200
www.freewestpapua.org
Gewetensvraag
over Papoea affaire: - Genoeg is genoeg! ( enough is enough)
Meer dan 174 parlementariërs en 80 NGO’s vanuit de gehele wereld
schreven naar de Secretaris Generaal van de V.N., Kofi Annan met het
verzoek een herziening van het gewraakte referendum in 1969 te heroverwegen
en op te starten.
In de menselijke historie zal de West Papoea affaire als een schandvlek
blijven voortleven.
Toekomstige generaties zullen zich afvragen: welke fout is er gemaakt in
aanmerking genomen, dat goedwillende landen een wet hebben aangenomen
inzake de universele verklaring van de mensenrechten.
Niets ondernemen zal altijd een beschuldiging blijven en het zou een
gewetensvolle uitdaging moeten zijn voor elke wereldburger om over de
Papoea affaire eens te zeggen: Stop – enough is enough ( genoeg
is genoeg)
Gerard Thijssen
Voorbeeld brief: zoals verstuurd naar de
V.N.
The Hon Kofi
Annan
United Nations
Secretary-General
UN Plazza
New York, NY
10017, USA
Fax: 001 212
963 2155
E-mail: sg@un.org
Uw Adres
Datum
Dear Mr. Annan,
I am writing to
urge you to personally intervene and order an investigation into the
conduct of the United Nations in West Papua during the Act of Free Choice
in 1969 – a shameful episode in the United Nation’s history.
According to
the 1962 New York Agreement, the United Nations agreed to protect West
Papuans human and political rights and ensure that an act of
self-determination in accordance with international practice took place.
I am deeply
concerned that the United Nations, which was responsible for supervising
the Act of Free Choice, accepted the vote of just 1022 Papuans (less than
1% of the population) who were handpicked by Indonesian security forces and
forced to vote to remain part of Indonesia under extreme duress and outright
violence. In particular Articles 16, 18 and 22 of the New York Agreement
were clearly violated.
A review of the
conduct of the United Nations during the Act of Free Choice would not only
restore confidence in the United Nations, it would also help resolve one of
the core causes of conflict in this conduct of the United Nations during
the Act of Free Choice.
A grave
injustice was done to the West Papuans. It is time to make amends.
I look forward
to receiving a reply from the Secretary-General.
Yours
sincerely,
( Wilt u, als u
dit bericht per e-mail stuurt, een kopie zenden naar: wpaction@iol.ie.
Dit is de actiegroep die het een en ander coördineert. Deze groep is
in Ierland erg actief voor de rechten van de Papoea’s in West Papua.
Politiek en Pro
Papua:
Het najaar van
2004 werd gekenmerkt door de wisseling van de wacht in Indonesië.
Megawati werd
overtuigend verslagen door Yudhoyono. Wat dit voor de toekomst van West
Papua zal gaan betekenen, moet nog blijken.
Hij zegde toe
de problemen te willen oplossen. Vooralsnog betreft dit de implementatie
van de Autonomie wet en het instellen van de Papua Volksraad(MRP).
Dat de
Papoea’s via de dialoog het gesprek gaande willen houden en mede op
deze wijze van Papua een Zone of Peace willen creëren, is inmiddels
meer dan duidelijk.
De rust in
Papua is hiermee echter niet hersteld. Dit blijkt wel uit de
troepenversterkingen en de militaire operaties in het Puncak Jaya gebied.
In het
begrotingsverslag van Buitenlandse Zaken op 3 november 2004 schitterden de
politieke partijen, voor zover het Papua betrof, door afwezigheid met
traditiegetrouw, als goede uitzondering de Christen Unie, het SGP, die o.a.
het Drooglever rapport en het onderwijs ter sprake brachten.
Met de brief
dd. 28 februari 2005 informeerde de Stichting Pro Papua 12 buitenland
woordvoerders inzake hun bevindingen in Papua.
Op 17 maart
2005 sprak men , op uitnodiging van het CDA in Den Haag, over Papua en het
CDA-beleid.
Pro Papua
ventileerde bij dit gesprek hun teleurstelling over het feit dat ondanks
toezeggingen van b.v. Maxime Verhagen, het CDA-beleid “slecht
zichtbaar”is.
Er was dan nog
wel een persoonlijk gesprek, maar de vraag is of het wel iets oplevert.
Over de
onlusten in het Puncak Jaya gebied werden door de SGP, Christen Unie en de
LPF vragen gesteld aan de minister van Buitenlandse Zaken, B. Bot.
In het kort
kwam het hierop neer, dat de situatie onduidelijk was en dat de
Indonesische regering een onderzoeksteam zou inzetten, doch dat de
aanvallen op burgers zouden zijn veroorzaakt door de separatistische
groepering OPM.
Op 17 maart
2005 werden de vragenstellers omtrent de laatste ontwikkelingen wederom
door Pro Papua geïnformeerd. Men voelde zich “met een kluitje in
het riet gestuurd”, omdat:
- het
exceptioneel geweld betreft
- De OPM
zich nooit tegen de eigen bevolking keert.
- De OPM
doorgaans bewapend is met speer en pijl en boog en derhalve niet in
staat is duizenden mensen op de vlucht te jagen
- Dat deze vluchtelingen
traditioneel dezelfde wapens bezitten en derhalve een overwicht zouden
hebben op een groep van doorgaans kleine omvang als de OPM.
Als bijlage
stuurde Pro Papua de tekst van een uitzending van de Australische
SBS-Dateline mee, welke een recent verslag bevatte van de onlusten.
Naar aanleiding
hiervan stelden de SGP, Christen Unie en Groen Links opnieuw vragen over de
omvang en reikwijdte van het Indonesisch leger in Papua.
Ook nu kwam
minister Bot met een verbijsterend antwoord: dat hij geen precieze
informatie had en hij had het over een militaire operatie in de tweede
helft van vorig jaar en dat de meeste bewoners inmiddels weer waren
teruggekeerd in hun dorpen.
Pro Papua
zond 7 buitenlandse persberichten naar alle buitenlandwoordvoerders,
welke berichten het tegendeel aantoonden en tevens ontving de SGP, Christen
Unie en Groen Links van Pro Papua een Australisch studie rapport inzake
omvang en werkwijze van het Indonesisch leger in Papua en welk rapport
mogelijk minister Bot van nut had kunnen zijn.
30.5.2005:
Afstudeer scriptie over Nieuw Guinea (West Papua)
Op Vrijdag
28.5.2004 ontving ik een e-mail van Paco de Kromme,
een student
maatschappijgeschiedenis van de Erasmus Universiteit Rotterdam.
Hij had zich
vooralsnog verdiept in het dekolonisatiedebat m.b.t.
Nederlands-Indië.
Het leek hem
echter zinvol zich te specialiseren op de Papoea’s en op 28.5.
stuurde hij mij zijn eerste e-mail.
Dit was de
aanzet voor verdere samenwerking en vanaf het begin
waren wij
zielsverwanten voor wat betreft het trauma West Papua. Hij verbleef een
paar maanden op dit paradijselijke eiland en via zijn contacten, ervaringen
en bizarre toestanden, nam hij toen het besluit hier een scriptie over te
schrijven.
Op 13.4.2005
kwam er een e-mail van Maaike te Rietmole, studente aan de Universiteit
Groningen.
Ook hier ging
het om een afstudeer scriptie over West Papua.
Met haar had ik
ook een e-mail uitwisseling en met goedvinden van Paco heb ik haar met hem
in contact gebracht.
Op dat moment
verbleef Paco een paar maanden in West Papua en was hij bezig zijn
visum te verlengen.
Het is een
goede zaak dat studenten dit item oppikken en er zelfs een scriptie over
schrijven!
Maaike heeft
inmiddels e-mail contact gehad met Paco.
Op dit moment
zoekt zij een stage adres voor 3/5 maanden en zal zij binnenkort starten
met haar scriptie.
Via deze
website probeer ik U op de hoogte te houden!
Doetinchem, 28.6.2005.
Dear Mr. Kofi
Annan,
After the
fraudulent so-called Act of Free Choice in 1969, West Papua leaders,
rejecting the result of the Act of Free Choice, established the Free Papua
Movement(OPM) to resist Indonesian colonial rule.
As a powerful
sign of resistance, on 1st Juli 1971 Mr. Hendrik Jacob Prai and
Zeth Roemkorem were ordered by the leaders of the Free Papua Movement(OPM),
Nicholas Jowei and Frans Kasiepo, to raise the West Papua flag in a small
village called Waris.
On that day, 34
years ago, the West Papuan people proclaimed to the world that they would
continue to fight for freedom. Now in 2005, the Papuan resistance lives on
in the hearts of a new generation of Papuan men and women proud to be
Papuans and confident that their legitimate right to self-determination
will be acknowledged and upheld.
In support of
the commemoration of the 34 th anniversary of the proclamation of West
Papuan right to independence, I call on the United Nations:
- to take
immediate action to Reniew the Act of Free Choice 1969
- to take
immediate action to send a UN Peace Keeping Force before the end of
this year to prevent more bloodshed and to end the genocide
- to put
pressure on the Indonesian Government to withdraw all its military
forces from West Papua before the end of 2005.
- To
immediate appoint a neutral third country to mediate between the West
Papuan National People’s Coalition for Independence and the
Indonesian Government to the West Papua issue.
Yours
Sincerely,
Gerard Thijssen
Brieven aan kranten.
West Papua, het vergeten volk
Naar aanleiding
van een verslag in de Telegraaf van 13.8.2005 over het bezoek van Minister Bot
naar Jakarta volgt er ook een exclusief interview met Bots Indonesische
ambtgenoot Hassan Wirajuda. Dit interview geeft mij aanleiding voor een
reactie.
Minister
Bot wil de viering van 60 jaar onafhankelijkheid meevieren en
Indonesië excuses aanbieden voor gebeurtenissen in het koloniale
verleden.
Gaandeweg is er
de behoefte gekomen om de relatie te verbeteren. Minister Bot is nu voor de
4e keer in Indonesië. Niets mis mee!
Wat mij echter
uitermate stoort is de taboe sfeer, die er heerst over het West Papua
issue.
Op mijn website
,kunt U lezen wat er zoal gebeurt in West Papua en kunt U zelf oordelen!
Kerkelijke
organisaties schatten dat er sinds 1962 ca 200000/400000 Papoea’s
zijn vermoord.
De Papoea
bevolking wordt onderdrukt en het land wordt leeggeroofd en staat bloot aan
brutale mensenrechten schendingen.
Zelfs de
Amerikaanse Yale Universiteit komt tot de conclusie: dit is genocide.
Het New York
Akkoord van 15.8.1962 werd niet nageleefd. Het referendum, Act of Free
Choice van 1969 werd een schaamteloze frauduleuze vertoning en vervolgens
door de U.N gesanctioneerd.
De Speciale
Autonomiewet, no.21/2001 van 1999, juist ingevoerd, omdat de Papoea
samenleving onafhankelijkheid eiste en zich wilde afscheiden van
Indonesië. Betreffende wet werd niet geïmplementeerd, de Papoea
volksraad, MRP, kwam er niet. Keer op keer werden de Papoea’s door
Indonesië verraden.
De
regeringsperiode van de voormalige president Megawati laat de onwil van de
Speciale Autonomie uit te voeren duidelijk zien.De gelden komen niet ter
bestemder plaatsen en corruptie, samenzwering en nepotisme worden
toegestaan, er is geen supervisie en het Departement van Binnenlandse Zaken
blijft doorgaan met onbeschaamde manoeuvres rond de verkiezingen van een
gouverneur en vice-gouverneur van de provincie Irian Jaya Barat en andere
regionale verkiezingen.
De realiteit is
dat de Papoea’s tot het besef kwamen dat er van de vele mooie
beloftes niets terecht kwam en op dit moment is er bijna geen enkele Papoea
familie, die niet is getroffen door de begane misdaden van het brute
Indonesische militaire regiem.
Vel problemen
zijn voortgekomen uit het niet serieus nemen van de autonomie wet.
De DAP, Papoea
Raad, heeft de autonomiewet nu teruggeven aan Jakarta met als deadline
15.8.2005, als blijk van ongenoegen aan Jakarta over de gang van zaken in
hun land, West Papua.
In Nederland,
indertijd partij in het New York Akkoord, blijft men zich zeer behoedzaam
opstellen in deze gevoelige kwestie.
Via de
Stichting Pro Papua en mijzelf worden pogingen ondernomen de Nederlandse
politici via brieven en e-mails “standbye” te houden, maar het
gegeven, dat er zo weinig naar buiten komt, zegt in deze genoeg.
Ook West Papua
is onderdeel van onze geschiedenis en dan is het toch heel frustrerend dat
ook het project Drooglever, historisch onderzoek naar de Act of Free
Choice, werd geboycot.
Hoezo, normen
en waarden!
Er is toch
genoeg gebeurd in West Papua om ook politiek eens naar buiten te treden en
bepaalde zaken aan een onderzoek te onderwerpen en aan de kaak te stellen!
Moeten wij
wachten op een gebeurtenis, zoals in 1994 tussen Hutu’s en
Tutsi’s, in dit geval tussen Papoea’s en Indonesische
immigranten.
Indonesië
hoeft Nederland dus niets te verwijten en voor wat betreft West Papua heeft
Indonesië niets om trots op te zijn.
Men zou nu eens
de dialoog met de Papoea’s moeten aangaan en het Papoea volk excuses
moeten aanbieden voor de begane misdaden.
De huidige
President Yudhoyono zou meer moeite moeten doen om mensen die dicht bij het
Papoea volk staan, zoals religieuze leiders en Papoea leiders te horen en
hen uit te nodigen te spreken om vervolgens te komen tot een dialoog met
het Papoea volk.
Men gebruikt nu
een racistische houding en negatieve stigma’s, die vervolgens
resulteren in zogenaamde militaire veiligheidsoperaties of wat voor naam
dat ook krijgt en die resulteren in talloze rapporten van mensenrechten
organisaties.
Internationale
steun is er echter wel. Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden kwam
met ontwerpwetten HR 2601 en dat is een zege voor zowel West Papua als
Indonesië.
Sinds het begin
is Papoea een internationaal probleem. De overdracht van Nederland van
Nieuw Guinea aan Indonesië gebeurde onder druk van de V.S..
De huidige
betrokkenheid van de USA moet in dit licht van morele betrokkenheid bij Papoea
worden gezien. In de jaren 60 zijn onder invloed van buitenlandse politiek
van de USA belangrijke beslissingen genomen, waarvan de invloed op de
Papoea’s van het allerhoogste belang is geweest.
Het Drooglever
rapport is dus van groot belang, want hiermee kan ook de taboe sfeer worden
doorbroken en Nederland worden gewezen op de morele verplichting meer
aandacht te schenken aan het issue Papoea.
Gelukkig kan ik
melden dat 2 studenten een afstudeerscriptie over de kwestie West Papua
schrijven!!
Gerard Thijssen
20.8.2005: De struisvogel politiek van Nederland. (
Zie rubriek Genocide)
Verschillende
keren was Indonesie” afgelopen week groot nieuws vanwege de viering
van de onafhankelijkheid. In verschillende kranten en TV werd hier veel
aandacht aan besteed.
Minister Bot
bood zelfs na 60 jaar excuses aan, eigenlijk veel te laat, maar het tekent
de gevoeligheid, hoe politiek Nederland hiermee worstelt.
In een van de
kranten, de Telegraaf, was er een interview met Hassan Wirajuda en kwam ook
de Papoea affaire te sprake.
Via de
Stichting Pro Papua weet ik, dat deze stichting zich veel moeite getroost
om de Papoea problematiek bij de heren politici bekendheid te geven en men
aandringt op passende diplomatieke maatregelen. Deze problematiek blijft
echter laag op de politiek agenda en de vage diplomatieke antwoorden van
Minister Bot blijven erg teleurstellend.
Ook
ondergetekende doet moeite de politiek te voeden met e-mail rapporten
inzake West PapuaF mijn website : /g/g.thijssen4
Want alhoewel
men in Australië ook voorzichtig omgaat met het Papoea issue, zijn er
heel veel NGO’s,
AWPA’s
en is er de organisatie: CAPCS, Centre for Peace and Conflict Studies.
Betreffende
organisatie runt het West Papua Project en ondersteunt de dialoog voor
vrede.
Het rapport
spreekt over het belang van links met NGO’s, academici en
parlementariërs en landen, West Papua en Indonesië.
Van immens
belang is de informatie bij het grote publiek te brengen, ook nodig om
conflicten tot een goed einde te brengen
G.Thijssen
|
Aan de Voorzitter van de
Tweede Kamer der Staten-Generaal
Binnenhof 4
Den Haag
|
|
Directie Azië en Oceanië
Afdeling Zuidoost Azië en Oceanië
Bezuidenhoutseweg 67
Postbus 20061
2500 EB Den Haag
|
|
|
Datum
|
11 oktober 2005
|
Behandel d
|
Max Valstar
|
|
|
Kenmerk
|
DAO-0747-05
|
Telefoon
|
070 - 348 7061
|
|
|
Blad
|
PAGE \* MERGEFORMAT 1/1
|
Fax
|
070 - 348 5323
|
|
|
Bijlage(n )
|
1
|
max.valstar@minbuza.nl
|
|
Betreft
|
Beantwoording vragen van de ledenVan der
Staaij, Koenders, Haverkamp en Van Velzen over de situatie in West-Papoea
|
|
|
|
|
|
|
|
Graag bied ik u
hierbij de antwoorden aan op de schriftelijke vragen gesteld door de leden
Van der Staaij, Koenders, Haverkamp en Van Velzen over de situatie in West-
Papoea. Deze vragen werden ingezonden op 16 september 2005 met kenmerk
2040521440
De Minister van
Buitenlandse Zaken,
Dr. B.R. Bot
Antwoord van de heer Bot, minister van Buitenlandse
Zaken, op vragen van de leden Van der Staaij (SGP), Koenders (PvdA),
Haverkamp (CDA) en Van Velzen (SP) over de situatie in West-Papoea.
Vraag 1
Kent u het
rapport ‘Genocide in West Papua? The role of the Indonesian state
apparatus and a current needs assessment of the Papuan people’? 1)
Antwoord
Ja.
Vraag 2
Hoe beoordeelt
u de beweringen die in het rapport gedaan worden over de rol van het
Indonesische leger bij illegale houtkap en andere verstorende economische
activiteiten, bij het destabiliseren van Papoea door het orkestreren van
aanvallen waarvan de schuld bij Papoease onafhankelijkheidsbewegingen
gelegd wordt, de illegale wapenhandel, het trainen van
anti-Papoea-milities, de prostitutie en de verspreiding van HIV/AIDS?
Beschikt u over informatie die deze waarnemingen staaft, of juist in een
ander licht plaatst?
Antwoord
Het rapport
snijdt terecht een aantal problemen in de provincies West Irian Jaya en
Papua aan, zoals de verspreiding van HIV/AIDS, prostitutie, ontbossing en
illegale houtkap. Tevens wordt in het rapport, evenals in andere openbare
bronnen, melding gemaakt van berichten over de betrokkenheid van het
Indonesische leger of elementen daarvan bij de illegale houtkap, het
leveren van beschermingsdiensten, de illegale wapenhandel, het trainen van
anti-Papoea milities en het orkestreren van aanvallen waarvan de schuld bij
Papoease onafhankelijkheidsbewegingen wordt gelegd. Ik beschik niet over
informatie die deze berichten kan bevestigen.
Vraag 3
Is het waar dat
de Indonesische regering besloten heeft om het aantal troepen op
West-Papoea met 15.000 op te voeren? Zo ja, wat is daarvan het doel en
welke gevolgen zal dat hebben voor de toch al gespannen verhoudingen op
West-Papoea?
Antwoord
Het hoofd van
de Indonesische strijdkrachten, generaal Endriartono Sutarto, heeft voor de
periode 2005-2009 een uitbreiding van de territoriale troepen in de
provincies West Irian Jaya en Papua van de huidige 4800 naar ongeveer 7000
manschappen aangekondigd. Als redenen worden de versterking van de grensbewaking
tussen Indonesië en Papoea Nieuw-Guinea en de aanpassing van de
militaire structuur aan de nieuwe bestuurlijke structuren in beide
provincies genoemd.
Daarnaast is de
oprichting van een nieuwe divisie van de strategische reserves (Kostrad) aangekondigd,
met een hoofdkwartier met ongeveer 1000 militairen in Sorong, West Irian
Jaya. Onder dit hoofdkwartier gaan drie brigades van ongeveer 5000 personen
elk opereren, waarvan er één in Sorong geplaatst wordt. Deze
nieuwe divisie bestaat niet uit territoriale troepen, maar wordt
verantwoordelijk voor de maritieme veiligheid en verdediging van geheel
Oost-Indonesië.
De voorgenomen
plannen hebben tot veel speculatie en ongerustheid bij Papoeas geleid. Wat
de gevolgen zullen zijn van deze veranderingen kan ik echter nog niet
aangeven.
Vraag 4
Berusten de in
hoofdstuk 5 van het rapport opgenomen aantijgingen 2) over
mensenrechtenschendingen door soldaten van het Indonesische leger op
waarheid?
Antwoord
Het is zeer
moeilijk om verifieerbare informatie te verkrijgen uit met name de
afgelegen gebieden in de provincies West Irian Jaya en Papoea. Ook de
opstellers van het rapport kampen met dit probleem. Ik kan dan ook niet
aangeven in hoeverre de aantijgingen in het rapport op waarheid berusten.
Vraag 5
Welke
activiteiten zult u, afhankelijk van uw antwoord op de vorige vragen,
ondernemen om deze problemen op de politieke agenda te krijgen? Bent u
bijvoorbeeld bereid u ervoor in te zetten dat de Verenigde Naties toegang
krijgen tot het gebied, zowel om zicht te krijgen op de
mensenrechtensituatie ter plaatse, als om de humanitaire noden te
inventariseren?
Antwoord
Ik heb de
situatie in Papoea bij iedere gelegenheid die zich daarvoor leende,
opgebracht bij de Indonesische autoriteiten. Ook tijdens mijn recente
bezoek aan Indonesië ter gelegenheid van de zestigste
onafhankelijkheidsviering is deze situatie besproken, zoals u is meegedeeld
in het verslag van dit bezoek (d.d. 30 augustus 2005). Nederland zal zich
blijven inzetten voor verbetering van de situatie op Papoea, zowel in
bilateraal als in EU-verband.
Vraag 6
Heeft het
bezoek van de troika van EU-ambassadeurs aan West-Papoea, waaraan u
refereerde in uw antwoorden op eerdere Kamervragen 3), reeds
plaatsgevonden? Zo ja, wat heeft dit bezoek opgeleverd? Zo neen, waarom
niet en wanneer zal het bezoek dan wel plaatsvinden?
Antwoord
Dit bezoek
heeft nog niet plaatsgevonden. Nederland blijft er in Brussel en in Jakarta
bij het EU-voorzitterschap op aandringen om dit bezoek zo spoedig mogelijk
te doen plaatsvinden.
4.10.2005: via FKMCPR en Pro Papua – West
Papoea demonstratie in Den Haag.
Om ca.
12.00 waren de eerste mensen al aanwezig om voorbereidingen te treffen voor
de West Papoea demonstratie op het Malieveld.
Onder de
aanwezigen Benny Wenda(Demmak), lobbyist vanuit Engeland en Richard
Samuelsen van www.freewestpapua.org.
Het geheel was
georganiseerd door de Nederlandse Stichting Pro Papua.
Mr. Oridek Ap
leidde de Papoea groep in traditionele kledij met rituele dansen en
liederen.
Achter de groep
schaarden zich ca. 200 mensen, waaronder veel Nederlandse Nieuw Guinea
(West Papua) veteranen, Papoea’s en hun Melanesische broeders, om
steun te betuigen voor de Papoea strijd op onafhankelijkheid.
Voor het
regeringsgebouw werd een petitie overhandigd aan Cees van der Staay,
SGP en Tineke Huizinga-Heringa (Christen Unie).
Ondanks dat
iedereen was uitgenodigd was er aanvankelijk niemand te bekennen en een
telefoontje naar Evert Jan Brouwer deed wonderen.
Het Ministerie
van Buitenlandse Zaken, inclusief Min. Bot let hier verstek gaan en in de
media kwam er alleen een stukje in het Nederlands Dagblad, geplaatst op
1.10.2005 met als kop: “Papua laatste militaire speeltuin”
Een medewerker
van Pro Papua werd nog geïnterviewd, waaruit bleek hoe gevoelig het
item West Papua bij politiek en media ligt.
FORUM - DEBAT, op 11 november te Leiden.
Mijn speech
in het nederlands ter gelegenheid forum-debat in Leiden.
11.11.2005:
West Papoea - De Stilte
Doorbroken-
Graag wil ik Pieter-Jan bedanken voor de
uitnodiging om hier vanavond in Leiden mijn bijdrage te leveren aan dit
forum/debat over West Papua.
In 1962 voer ik als dienstplichtig
militair bij de marine in de wateren rondom Nieuw Guinea en heb daar de
overdracht aan Indonesië meegemaakt.
15 Augustus 1962 staat nog op mijn netvlies en
zal ik nooit vergeten. De mededeling van een staakt het vuren kwam als een
donderslag bij heldere hemel en op ons schip viel een doodse stilte.
Bij thuiskomst eind 1962 verbaasde ik mij al
over de weinig transparante en vaak onjuiste berichtgeving en frappant was
dan ook de notitie in mijn dagboek: de eerste 10 jaar zullen wij weinig of
niets over Nieuw Guinea horen en ironisch genoeg heeft die stilte nog veel
langer geduurd. Het werden 40 lange jaren en de eerste spaarzame boeken
verschenen pas in de jaren 90.
Bij toeval ontdekte ik pas in het voorjaar van
2002 via de HAPIN site, wat er zich na 1962 in West Papua had
afgespeeld. Via allerlei links las ik zelfs de brief van J.F. Kennedy aan
de Nederlandse regering om Nieuw Guinea op te geven, de achtergronden en
handelingen van bepaalde personen achter de schermen en las ik de eerste
rapporten van mensenrechten organisaties over begane misdaden tegen de
Papoea bevolking.
Dit gegeven, afgezet tegen mijn eigen
achtergrond, wekte een zekere woede en verbazing, waarom de wereld
Indonesië zo lang zijn gang heeft laten gaan en waarom er zo
weinig over West Papua werd gepubliceerd.
Toen ontstond het idee om een eigen website over
West-Papua – Het verloren volk- op te zetten met als doel het
publiek zo breed mogelijk te informeren en een boekje open te doen over
bepaalde gebeurtenissen.
Vanavond hoop ik U duidelijk te maken wat
de reden zou kunnen zijn van de Nederlandse politiek en media om het Papoea
gebeuren, het historische trauma, te willen begraven.
In 2002 was er om die reden nog niet zoveel
oppositie, in het buitenland waren die remmingen veel minder en de bronnen
voor mijn website verkreeg ik dan ook via buitenlandse journalisten,
mensenrechten organisaties, NGO’s etc.
Vooralsnog hield ik mij bezig met de periode
1962 en in hoofdstuk 1 volgt er een verslag van de militaire
schermutselingen, het aantal gesneuvelden, militaire sterkte en de dreiging
van een complete oorlog, waarbij Nederland alleen zou komen te staan. Op het
eind van hoofdstuk 1 wordt al melding gemaakt van het woord genocide,
hetgeen werd afgeleid van het aantal omgekomen Papoea’s (100000) op
het aantal inwoners in 1962 van ca. 700000/800000.
Er wordt veel aandacht besteed aan de politieke
moord op Papoea leider Theys Eluay op 10.11.2001 en de Freeport overval op
30.8.2002.
Beide gebeurtenissen trokken wel media aandacht
en hebben zeker in het buitenland bijgedragen tot veel meer publiciteit en
oppositie.
De moord op Theys Eluay begaan door militairen van
de Kopassus, veroorzaakte zoveel opschudding, dat deze zaak voor een
militair tribunaal kwam en waarbij een paar Kopassus militairen lage
straffen werden opgelegd. De verantwoordelijke kolonel Hartomo ging vrijuit
en wie hem de opdracht gaf bleef een mysterie.
De Freeport overval veroorzaakte in de V.S. nog
meer tumult, omdat bij deze overval 2 Amerikaanse onderwijzers omkwamen.
Patsy Spier raakte hierbij gewond, maar haar man
Rick Spier overleed ter plekke.
Eenmaal terug in Amerika beklom zij de
barricades en benaderde allerlei senatoren, hetgeen zelfs resulteerde in
het niet hervatten van het IMET militaire hulpprogramma.
Dit Amerikaanse hulpprogramma was namelijk
gestopt vanwege de gebeurtenissen in Oost-Timor in 1999.
President Bush had de intentie betreffende hulp
weer te hervatten in het kader van zijn anti terrorisme campagne.
In 2000 had de V.S. al voorwaarden gesteld voor
een eventuele hervatting van die hulp, Indonesië zou het
democratiseringsproces in gang zetten, legerhervormingen doorvoeren,
schuldigen van mensenrechten schendingen voor het gerecht brengen en
veroordelen en men zou de samenwerking van het militair tribunaal met de
civiele rechterlijke macht bevorderen.
Hier is helaas niet veel van terecht gekomen en
mede dank zij de lobby van Patsy Spier en mensenrechten organisaties kwam
er geen goedkeuring van het Amerikaanse Congres.
Samen met John Rumbiak, supervisor van Elsham,
organiseerde zij een toer spreekbeurt langs de Amerikaanse West-kust
en zoals U op de website kunt lezen, komen zelfs Amerikaanse
senatoren in actie.
Indonesië is niet in staat gebleken aan de
gestelde voorwaarden te voldoen, De lobby vanuit het Indonesische militaire
circuit met steun van marionet Megawati Sukarnoputri was waarschijnlijk te
sterk om dat te doorbreken en vanwege de enorme corruptie wordt zelfs de
rechtsgang ernstig belemmerd, omdat zelfs goedwillende rechters
worden geïntimideerd.
De affaire West Papua hield mij steeds meer
bezig en in contacten met andere mensen, kwam vaak de geijkte vraag: Wat
denk je hiermee te bereiken? en helaas getuigt dit van grote
onwetendheid.
Eind 2003 ging ik met Erik Markus voor het eerst
na 41 jaar weer terug naar Papua en verbleef daar een maand om bepaalde
zaken op hun merites te checken.
De conclusie was duidelijk: de chaos is compleet
en de vele interviews indiceren dat de beschreven gebeurtenissen op de
website niet zijn overdreven, in tegendeel.
In Biak vertelde mijn gids wat zich daar in 1998
had afgespeeld, waarbij ca. 100 Papoea’s, mannen, veel vrouwen en
kinderen bijeen werden gedreven en in 3 marine fregatten werden afgevoerd.
Aan boord moeten zich hartverscheurende toestanden hebben afgespeeld,
vrouwen werden verkracht en allen werden beestachtig afgeslacht en in zee
gedumpt.
Veel Papoea’s werden opgesloten en
bleven verstoken van medische hulp.
Het gebeuren is opgetekend door de Australische
journalist Kel Dummett en kreeg alleen daar enige publiciteit. Tot een
rechtszaak is het nooit gekomen.
Wij ontmoetten Mathias Melkianus Owam, leider van
de OPM.
Wij ontmoetten pater Jan Frank, vele
Papoea’s en zelfs Nederlanders.
De problemen zijn immens, problemen die
oorzakelijk zijn terug te voeren in de historie, die achter ons ligt.
Cruciaal is, dat de steun van bevriende landen
voor Nederland wegviel en de tijdspanne om Papoea’s goed voor te
bereiden en te helpen, werd bekort. Wanneer dan het New York akkoord van
1962 niet naar de letter wordt uitgevoerd en men Indonesië
ongecontroleerd zijn gang laat gaan, wordt ook het referendum van 1969 een farce.
Een referendum is een volksstemming en als die
naar behoren, dus democratisch was uitgevoerd, zouden ca 95% van de
Papoea’s tegen annexatie hebben gestemd.
De V.N. , Australië en Nederland lieten
Indonesië ongestoord hun gang gaan en hielpen zelfs om de inlijving
kritiekloos te laten verlopen.
In een rapport van Moses Werror wordt precies
aangegeven hoe Indonesië het referendum manipuleerde en zich niet
hielden aan de vastgelegde afspraken.
En hoewel de V.N. de geëigende instantie is
om op te komen voor inheemse volkeren, werden zelfs de eigen V.N.
waarnemers overruled en een Papoea delegatie met o.a. Willem Zongonau en
Clemens Runawery, die wilde afreizen om hun zaak bij de V.N. te bepleiten
en inlichtingen wilden verstrekken over de gebeurtenissen inzake het
referendum, werden op aandrang van Indonesië in Australië
tegengehouden.
V.N waarnemers moesten Papoea’s in de
overgangsperiode voorbereiden en begeleiden voor het referendum, maar
kwamen veel te laat, te gering in aantal en wanneer zij eindelijk opdraven
in 1968, hebben zij geen bewegingsvrijheid.
De V.N. is misbruikt om de belangen van
belanghebbenden veilig te stellen en de affaire West Papua zou eigenlijk
voor het Internationale Hof in Den Haag moeten worden gebracht om deze
schandvlek weg te poetsen en de Papoea’s alsnog de mogelijkheid te
bieden hun eigen keuze te bepalen.
Ook de omstandigheden, hoe de 1025 Papoea
kiesmannen werden behandeld, geïndoctrineerd, om pro Indonesië te
stemmen worden vermeld. De meeste waren ook analfabeet.
Ook de Britse academicus John Saltford
verrichtte onderzoek en schreef een boek, hetgeen uitvoerig op de website
is beschreven.
Het was een schandelijke gebeurtenis en een van
mijn grootste grieven, naast de mensenrechtenschendingen en de genocide.
Bij toeval had ik een ontmoeting met Ds.
Hokojoku, een van de kiesmannen en de terugblik op die periode vervult hem
met schaamte en spijt.
Daarbij komt dat de Papoea’s
überhaupt geen inspraak hadden in het hele proces, het is hun land,
woongebied, maar daar werd achteloos aan voorbij gegaan.
De Papoea’s werden gewoon ontrecht en
voelden zich duidelijk verraden en het is diep tragisch dat het New York
akkoord met daarop aansluitend het gemanipuleerde Referendum van 1969
zo’n dramatisch vervolg zou krijgen.
Wanneer de Nederlanders dan vertrekken op
1.10.1962 begint direct de grote verandering. Ondanks de UNTEA
bemiddelingsmacht kwamen de Indonesiërs als bezetters, misdroegen zich
en vernederden, mishandelden en vermoorden Papoea’s en als
tegenmaatregel gingen Papoea’s in het verzet, de OPM.
In 1965 kwam er een aanval in Manokwari
met als gevolg zeer gewelddadige represaille maatregelen met bombardementen
op dorpen, waarbij veel Papoea’s de dood vonden.
In de blinde jacht op vermeende OPM leden werden
zelfs Papoea vrouwen in verwachting aan de bajonet geregen en was de toon
gezet.--- Waar zijn nu die V.N. waarnemers?
In de aanloop naar het referendum in 1969 zijn
er al 30000 Papoea’s vermoord.
In de jaren 70/80 vonden er bombardementen en
acties plaats in verschillende gebieden, zoals Paniai, de Baliem vallei, de
Wisselmeren, Arfak gebergte en waren er geheimzinnige verdwijningen. Omdat
ook de leefomstandigheden werden verwoest en er veel ouderen
wegvielen, stierven er nog meer Papoea’s.
Als de Nederlandse politiek toen alert was
geweest en het Prof. Drooglever project had opgestart, was het
waarschijnlijk nooit zover gekomen.
De Papoea affaire zat echter goed in de doofpot
en daar moest het blijven. Er was geen eer mee te behalen, men had zichzelf
verloochent en de politiek zat in een Gordiaanse knoop.
Mensen buiten de politiek lanceerden hun
ideeën bij J.F. Kennedy en hebben de gang van zaken beïnvloed.
In 2004 en ook dit jaar waren er weer
diverse razzia’s, o.a. in de Puncak Jaya en nabij Wamena , waarbij
duizenden Papoea’s hun toevlucht zochten in de jungle. Grote gebieden
werden afgesloten en journalisten en mensenrechten organisaties, zoals
Elsham kregen geen toegang tot het gebied en hun leden werden zelfs
bedreigd.
De leger vindt, dat onder het motto: de eenheidsstaat
te bewaren, alles is geoorloofd.
Zo kreeg ik een videoband, waarbij Ds. Socrates
Sofyan Yohman verslag doet over operaties van de TNI, waarbij kerken en
scholen, kampongs werden platgebrand. Zelfs werd er een geestelijke, Elisa
Tabuni uit de kerk gehaald en vermoord.
De band toont ook beelden over hulp en training
van het leger aan militie groeperingen, o.a. Laskar Jihad en de aan el-
Qaeda gelinkte groep, Jemaah Islamiyah, met de intentie deze in te zetten
tegen de Papoea bevolking, zoals wij ook in Oost Timor en Sulawesi hebben
zien gebeuren.
Betreffende band heb ik doorgestuurd aan Evert
Jan Brouwer van de SGP fractie.
Hierbij is het gebleven, want pogingen de media,
dagbladen, TV, hiervoor te interesseren, liepen op niets uit.
Door de contacten met Evert Jan Brouwer, hem te
voorzien van relevante informatie, ook via Stichting Pro Papua, kwamen er
wel Kamervragen, maar de antwoorden van Minister Ben Bot bleven
onbevredigend.
De politiek in het algemeen heeft zich ook
hopeloos verkeken op de vrijheidsdrang van het Papoea volk. De
Papoea’s plegen vanaf het begin verzet en plegen nog steeds verzet en
willen maar een ding: “vrijheid”
Als een der eerste gebruikte ik voorzichtig het
woord genocide. Inmiddels is duidelijk dat na de Amerikaanse Yale Universiteit
nu ook John Wing van de Universiteit van Sydney met een rapport is gekomen.
Met gevaar voor eigen leven hebben moedige politieke activisten,
mensenrechten medewerkers en kerkelijke netwerken hun steentje bijgedragen.
Het rapport is compleet te lezen op de website
onder de rubriek: genocide.
Op de website wordt een aantal slachtoffers
genoemd van 100000, maar kerkelijke instanties hebben het over
200000/400000 en Dr. Kees Lagerberg noemt het getal 300000.
Op een seminar in Almelo kwam ook de Duitse
organisatie, Netzwerk, met 2 vertegenwoordigers.
Herr Zöllner en Herr Hummel hielden een
prima spreekbeurt met als thema “the circle of impunity”, de
straffeloosheid. Mijn vraag over de genocide werd bevestigend
beantwoord en men stelde, dat in de binnenlanden van Papua naar hun
stellige overtuiging genocide werd bedreven, vooral kroesharige
Papoea’s zouden de dupe zijn.
In rapporten kan men lezen welke tactieken er
worden gebruikt om de Papoea bevolking te minimaliseren.
Men probeert het HIV/Aids virus onder
Papoea’s te verspreiden, varkens worden besmet en er worden
voorvallen in scene gezet om Papoea’s te provoceren om vervolgens
hard te kunnen optreden.
Elke Papoea kan maar zo worden opgepakt en
kunnen zo maar van de aardbodem verdwijnen.
Het HIV virus, begonnen in de omgeving van
Merauke, heeft helaas een grote vlucht genomen en er wordt gesuggereerd dat
het door middel van Indonesische prostituees en Thaise vissers werd
verspreid.
Ook de bekende Indonesische mensenrechten
advocaat Munir werd vergiftigd, waarbij zelfs de BIN inlichtingendienst en
directieleden van Garuda van medeplichtigheid werden beschuldigd.
De weduwe, Mevr.Suciwati werd
meerdere malen bedreigd en er werd zelfs een dode kip bezorgd!
Wellicht is ook de maker van de film, die wij
hebben gezien, Mark Worth op 29.1.2004 in Jayapura vermoord. Er werd geen
autopsie verricht en hij werd direct begraven. In November had hij nog
meegewerkt aan film opnames, uitgezonden op SBS Date-line, waarin OPM
leiders een oproep plaatsten aan de internationale gemeenschap om hulp te
bieden en te proberen de vreedzame dialoog op gang te brengen.
10 dagen na de uitzending werden 10
Papoea’s , die aan de film hadden meegewerkt door Indonesische
militairen in hun slaap overvallen en vermoord
De invloed van hoog geplaatste militairen heeft
een enorme impact en door hun lobby inspanningen weet men de
bestaande toestanden te laten voortduren en veel zaken te
verdoezelen.
Er is nog steeds een koloniaal bewind en het is
dan ook tragisch dat juist Indonesiërs veel van sommige feodale
Hollanders uit vroeger tijden hebben overgenomen. Men gedraagt zich
duidelijk superieur aan de Papoea’s en deze desastreuze aanpak, de
onderdrukking, is gewoon heel verkeerd gevallen.
Juist bij Papoea’s, een
vrijheidslievend volk, is het hard aangekomen dat men keer op keer is
bedrogen en dat goede initiatieven, zoals de dialoog, worden genegeerd.
Beloftes worden niet nagekomen.
De speciale autonomie wet werd in Oktober 2001
door het Indonesische parlement goedgekeurd. Mensen, die deze wet
verwierpen, werden beschouwd als separatisten en om die reden werd Theys
Eluay vermoord. De autonomie wet werd echter ook niet naar de letter en
geest uitgevoerd, werd vertraagd, verkracht en de daarbij behorende Papoea
Volks raad, MRP, het hart van de speciale autonomie, werd afgezwakt en kwam
er maar niet.
Op 1 November wordt dan eindelijk de MRP
ingesteld, alleen voor de provincie Papua, maar ook deze verkiezing
geschiedde niet democratisch en had meer weg van een herhaling van de Act
of No Choice. Religieuze leiders keerden zich tegen en het grote
wantrouwen komt weer helemaal aan de oppervlakte.
Ook Tom Beanal is van mening dat de verkiezing
ondemocratisch verliep en ook de secretaris van de Papoea Volks Raad, Willy
Mandowen, stelt dat de betreffende afgevaardigden niet de keuze van de
Papoea’s zelf vertegenwoordigt.
Men wil nu een eigen volksraad formeren, want de
Indonesische trukendoos schijn nooit leeg te raken.
Als men de website leest moet men wel tot de
conclusie komen; De Papoea’s hebben groot gelijk, dat men de speciale
autonomie wet symbolisch heeft teruggegeven.
Indonesië heeft gerekend vanaf 1969, 36
jaar de tijd gehad orde op zaken te stellen, maar in plaats daarvan is men
eind 1962 al begonnen met het land leeg te roven en Papoea’s het
leven zuur te maken, ja zelfs te vermoorden en te vervolgen. De opbrengsten
vloeien naar Jakarta en men ziet er weinig voor terug.
Op de website wordt keer op keer de invloed van
het militaire bewind benadrukt. Naar mijn bescheiden mening vormt dit
bewind een staat in een staat en als het woord Indonesië wordt
gebruikt, moet men dat eigenlijk interpreteren als een regering met grote
militaire input en macht. In Papua maken militairen de dienst uit, hebben
zakelijke belangen en begeven zich in allerlei illegale praktijken en
moeten hun soldij maar zelf zien op te schroeven. Het is een
verziekend systeem, wat corruptie in de hand werkt.
Ook zijn er grote geldstromen vanuit de V.S.
voor politie en leger in het kader van de strijd tegen het terrorisme en er
moeten grote vraagtekens worden gezet hoe dit geld wordt benut.
Vanuit Jakarta worden gelden voor
ontwikkelingshulp beschikbaar gesteld, maar het geld komt niet terecht waar
het voor is bedoeld.
Mensenrechtenschendingen worden door militairen
en militie groeperingen bedreven, vaak uitgelokt en als er al zaken voor
een gerecht komen, dan is dat een militair tribunaal met als uitkomst
“the circle of impunity”.
Wij kennen de Abepura case, waarbij de
aangeklaagden, generaal Usman en politiechef Sihombing vrijuit gaan.
Wij kennen de strafmaat als het gaat om
Papoea’s: zie het vlag incident, waarbij Philep Karma en Yusak
Pakage een gevangenisstraf werd opgelegd van resp. 15 en
10 jaar. Betreffende demonstratie was zelfs aangevraagd.
Hoe het afloopt met beruchte oorlogsmisdadigers,
zoals Eurico Guterres, hij kreeg 10 jaar gevangenisstraf opgelegd, maar is
nog steeds op vrije voeten en is zelfs in West Papua gesignaleerd.
Deze straffen staan in schril contrast met
ernstige delicten tegen de mensheid, begaan door hoge Indonesische
officieren en die zich niet behoeven te verantwoorden. Zie de
Oost-Timor affaire.
In veel aangelegenheden staan Papoea’s
buiten spel en krijgen ook geen kansen. Men voelt zich geknecht en
vernederd en ondanks de gekozen Ghandi methode om via de dialoog bij hun
koloniale machthebbers gehoor te vinden voor hun wensen, keert Jakarta zich
af en wordt met harde hand opgetreden om politieke kwesties op die manier
op te lossen. Indonesië weet niet om te gaan met de gekozen
Papoea tactiek en volhardt in de gekozen weg van onderdrukking en terreur.
West Papua werd illegaal opgedeeld. Men acht het nodig troepenversterkingen
te sturen en ook de BIN(inlichtingendienst) werd sterk uitgebreid met als
gevolg dat de bewegingsvrijheid van Papoea’s nog meer aan banden
wordt gelegd.
Nog niet zo lang geleden werd ook Nederlandse
volksvertegenwoordigers de toegang geweigerd en een journalist van de
Volkskrant kon zijn hotel niet uit.
Indonesië heeft gewoon veel te verbergen en
de wereld heel veel uit te leggen!
In de Hollandse tijd was dat wel even anders,
toen was het ook een koloniaal gebied, maar de omgang was
kameraadschappelijk en qua zorg en onderwijs was er de intentie en de wil
om Papoea’s te helpen en liepen militairen niet zoals nu, bij wijze
van spreken, met de bajonet op het geweer.
Voor wat betreft West Papua heeft de Nederlandse
politiek zich van haar slechtste zijde laten zien:
Nederland was een partij en zit met een groot
schuldgevoel door de V.N en Indonesië hun gang te laten gaan en vooral
niet tegen het hoofd te stoten.
Nederland en Indonesië zijn beide lid van
de V.N., maar het handvest, eerbied voor rechten en vrijheden te
bevorderen, blijkt nu een te ver van hun bedshow.
Men zag het gelaten aan: Het hoefde geen nadeel
te zijn om onderdeel van Indonesië te worden en de toenmalige premier
de Quai zei: “wij zwijgen en God zegene U.” Hieraan
heeft de Nederlandse politiek goed gevolg gegeven en verraad gepleegd aan
hun eigen principes. Men weet wat er is gebeurd, maar niemand voelt zich
geroepen bepaalde gebeurtenissen tegen het licht te houden.
Het blijft stil, maar----
“When truth is replaced by silence, the
silence is a lie”
Onze Minister van Buitenlandse Zaken, Dr. B. Bot
doet alsof zijn neus bloedt en doet zijn uiterste best zijn relatie met
zijn Indonesische collega Wirajuda niet te beschadigen en doet zelfs de
uitspraak dat het onderzoek van Prof. Drooglever er niet toe doet, terwijl
dit een regeringsopdracht was en de aanzet is voor historisch onderzoek.--
(beetje dom)
Bij de viering van 60 jaar onafhankelijkheid in
Indonesië, gaf hij wel toe dat Nederland in de periode 1945-1949 aan
de verkeerde kant van de geschiedenis stond - wij negeerden de wensen
van het Indonesische volk – separatisten vochten toen voor hun
vrijheid.
Tot overmaat van ramp doet de VVD
parlementariër Hans van Baalen, tijdens zijn bezoek aan
Indonesië, er nog een schepje bovenop: “West Papua is
integraal onderdeel van Indonesië en wat vroeger is gebeurd, moeten
wij maar eens vergeten “.
Hoe West
Papua dan integraal onderdeel is geworden wordt gemakshalve verzwegen en
over de gebeurtenissen in West Papua wordt met geen woord gerept.
Kofi Annan ziet nu de noodzaak in om de V.N. te
reorganiseren omdat de geloofwaardigheid van dit instituut in de
gevarenzone is terechtgekomen. De mensenrechten Commissie UNHRC zou een
grotere rol moeten spelen.
Wat b.v. te denken van de toestanden in Rwanda,
waar in 1994 800000 Hutsi’s en Tutsi’s werden afgeslacht en men
na 10 jaar dan tot de conclusie komt: dit mag niet meer gebeuren.
Ook Australië koos eieren voor zijn geld en
was beducht voor zo’n groot achterland met moslims, men koos voor
stabiliteit. Ook Australië is erbij betrokken en houdt
“the secret story”verborgen.
Ook in Indonesië zelf zijn er
trauma’s te bespeuren. De dreiging van het communisme verschafte
Indonesië de gelegenheid te doen wat het heeft gedaan met medewerking
van westerse regeringen die hun zakelijke belangen in het vizier hielden.
In 1965 verschafte de Amerikaanse ambassade via
Adam Malik, de toenmalige Minister van Buitenlandse Zaken aan Pres.Sukarno
/ Gen. Suharto ca. 5000 namen, waarvan de meeste communist en lid waren van
de PKI. Men gaf het groene licht tot een ongekende klopjacht en
500000/1milj. tot zelfs 3 milj. mensen werden omgebracht, waaronder 6
generaals. In 1970 zaten nog 70000 mensen gevangen, waarvan er ca 200
werden veroordeeld.
25 jaar na de coup werden er zelfs nog
gevangenen geëxecuteerd. Dit zijn onmenselijke toestanden!
Carmel Budiardjo, medewerkster van Tapol, de
Indonesische mensenrechtenorganisatie was zelf slachtoffer en doet moeite
Suharto, voor zijn misdaden tegen de mensheid berecht te krijgen.
Een CIA studie spreekt over de ergste massa
moord in de 20e eeuw
Over de achtergronden van deze genocide is tot
op heden weinig bekend en ook hier worden geen pogingen ondernomen om dit
transparant te maken. Betreffende holocaust werd ontkend, verdrongen en
begraven en Suharto, de architect van dit drama, werd de grote
financiële overwinnaar. Het heeft zeker bijgedragen tot de ommezwaai
van de V.S. tegen Nederland.
In Oost Timor werden 200000 mensen afgeslacht en
ook West Papua bleef niet gespaard.
Ook Atjeh werd meedogenloos aangepakt, maar
“geholpen” door de tsunami kwam er een succesvolle
vredesregeling tot stand.
Mensenrechten schendingen zijn in West Papua al
vanaf 1962 aan de orde van de dag en vele hooggeplaatste militairen die hun
sporen qua schendingen hadden verdiend, kwamen ook in West Papua terecht.
Generaal Simbolon diende ook in Oost Timor, kwam
naar West Papua en onderhield nauwe banden met Freeport. Voor zijn
verdienste kreeg hij US $ 247705,- uitbetaald. Zie rapport op: www.globalwitness.org
De Freeport goud en kopermijn is echter een
Amerikaans bedrijf en kan hiervoor zelfs worden veroordeeld omdat
uitbetalen van smeergeld aan buitenlandse functionarissen, valt onder de
U.S. Foreign Corrupt Practices Act.--- Freeport betaalt de TNI voor bewezen
diensten.
Henry Kissinger kreeg in de periode van
1995/2001 jaarlijks $500000, uitbetaald en als men weet wat rondom
Freeport allemaal is gebeurd, kan men hier spreken van bloedgeld.
Hoge militairen zoals Damiri en Wiranto, en
politiechef Silaen
zijn ook veroordeeld voor misdaden tegen
de menselijkheid, maar ook zij vallen onder de straffeloosheid.
Veel van dergelijke lieden bezetten sleutel
posities en komen nog in aanmerking voor promotie. Wiranto was zelfs
presidentskandidaat. Hoezo legerhervormingen---.
West Papua is evenwel een apart geval: het is
een land met een bijzondere inheemse bevolking en hebben niets gemeen met
Indonesiërs, --is heel lang buiten beeld gebleven, waar niemand
eigenlijk interesse in had.
In 1855 kwamen de eerste zendelingen, Ottow en
Geissler en pas na 1950 kwam er vanuit Nederland enige politieke interesse,
maar er kwam geen adequate aanpak, ook door een tekort aan geschoolde
ontwikkelingsambtenaren.
In 1956 deed men nog een verwoede poging om voor
de Amerikanen het imago van het koloniale beeld nog wat op te krikken. Een
van deze promotiefilms ontaardde echter in de bekende “Ajam
affaire”
Dat was veel te laat, want in de laatste
jaren voor 1962 werden er pas daadwerkelijk pogingen ondernomen
Papoea’s op leiden en voor te bereiden voor zelfbeschikking cq
onafhankelijkheid.
Er werden vage Nederlandse toezeggingen gedaan
en in 1961 werd de onafhankelijkheid uitgeroepen en een Papoea raad
ingesteld met 28 leden. Er kwam zelfs een vlag, de Morningstar en een
volkslied en zelfs de Koningin stelt: de Papoea’s hebben recht
op vrijheid en onafhankelijkheid en dit zorgde voor misopvatting.
Het mocht allemaal niet meer baten.—Ook in
West Papua was er dus sprake van genocide en het gegeven dat in
Nederland hier zo weinig ruchtbaarheid aan werd gegeven, is veelbetekenend
en ook ronduit beschamend.
In de Nederlandse geschiedenis zijn er grote
gaten gevallen en een van die gaten betreft West Papua.
Want het is natuurlijk erg hypocriet te praten
over normen en waarden, terwijl men bepaalde gebeurtenissen in de
Nederlandse geschiedenis probeert te begraven.
Men wist ook nooit om te gaan met Indië-
gangers en vele Hollandse families weten te vertellen: mijn oom praat daar
nooit over.
Historisch onderzoek is dus erg belangrijk en
biedt de media de mogelijkheid in te springen op zaken die men tot dusverre
heeft willen vermijden.
West Papua is onderdeel van onze geschiedenis en
wanneer men weet wat zich daar vanaf 1962 heeft afgespeeld, o.a. genocide,
ernstige mensenrechten schendingen, de straffeloosheid, de transmigratie,
Javanisering, gedwongen verplaatsingen, de onderdrukking en men tot op
heden, ondanks talloze rapporten, meestal uit het buitenland, anno 2005, de
grote stilte in de Nederlandse politiek maar niet kan doorbreken, dan gaat
men toch twijfelen aan het moreel van onze Nederlandse politici.
Het Papoea gebeuren heeft Nederland als
voormalig koloniaal machthebber een politiek trauma bezorgd, maar men kan
een compleet inheems volk toch niet aan zijn lot overlaten.
Minister Bot schijnt nog niet goed op de hoogte
te zijn, te oordelen naar zijn antwoorden op de Kamervragen die hem zijn
gesteld.
Toen er in Srebenica 1500 moslims werden
afgevoerd en vermoord in een beschermde Nederlandse enclave, waren er
wel Kamer debatten en wat voor politieke opwinding bracht een marinier niet
teweeg, die een Irakees doodschoot bij een plundering. Betreffende zaken
werden echter wel breed uitgemeten in de media.
Nu kan men stellen: West Papua is een interne
Indonesische aangelegenheid, maar mensenrechtenschendingen, genocide
zijn van een andere orde, dit zijn zaken, die door geen enkel politiek
belang kan worden getolereerd.
Het is dan ook een onthutsend beeld dat het
grote Nederlandse publiek zo ontwetend is en geen weet heeft van het Papoea
trauma, bewust gecreëerd door politiek en media.
Wat is er mis met het vak geschiedenis? Jonge
mensen krijgen te maken met deze grote gaten en weten niets van deze
materie.
Een schoolvoorbeeld daarvan is mijn bezoek aan
een veteranen réunie in Doetinchem voor Indië en Nieuw Guinea
gangers. Dit verhaal heb ik ook opgetekend op de website.
Er waren goede sprekers, ook iemand van
defensie, maar het woord Nieuw Guinea, West Papua was niet gevallen. Toen
ik ongevraagd de microfoon pakte en de oud-Indië gangers aansprak over
hun trauma en een pleidooi hield over West Papua en hun de vraag stelde of
iemand in de zaal wist of er in West Papua genocide had plaatsgevonden, kon
men een speld horen vallen.
Bij deze mensen sloeg het in als een bom,
terwijl deze mensen toch erg met hun geschiedenis bezig zijn en van de
gebeurtenissen ruim 10 jaar later, bijna niets weten.
Veel van deze dienstplichtige Indië-
veteranen verbleven 3 jaar of langer in Indonesië en velen hebben er
littekens aan over gehouden. Dat waren toen der tijd ook jongens van 20,21
jaar en 6000 jongens keerden niet meer terug.
De Papoea’s voeren al heel lang een
ongelijke strijd en het wordt hoog tijd dat ook Nederland een handje helpt
om de Papoea’s in hun overlevingsdrang te laten overleven. Bij goed
regeringsbeleid behoort ook openheid richting kiezers en
verantwoordelijkheid nemen.
De Stichting Pro Papua, met veteranen in het
bestuur, zet zich in voor de Papoea bevolking, maar hun vele acties ondervinden
nog weinig weerklank en de gestelde vragen in de Tweede Kamer worden
behoedzaam omzeild!
Gelukkig komt er in Nederland nu steun uit
onverwachte hoek.
Dat ik hier ben uitgenodigd is de verdienste van
Pieter-Jan Paulussen, van wie ik op 28.5.2004
een e-mail kreeg met de mededeling dat hij een scriptie over de West Papua
affaire wilde schrijven en of ik hem behulpzaam zou kunnen zijn. Nadien
verbleef hij 3 maanden in West Papua en hoef ik hem niets meer te
vertellen.
Op 13 April dit jaar kwam er een e-mail van
Maaike te Rietmole, die studeerde in Groningen en ook zij schrijft een
scriptie en staat in onderling contact met Pieter-Jan.
Het waren gelukkige momenten en bijna elke dag
merk ik, dat de steun voor het Papoea gebeuren toeneemt en dat ook Papoea
studenten zich daadwerkelijk inzetten om richting te geven aan hun eigen
toekomst.
Ook de verschillende organisaties weten elkaar
steeds beter te vinden en hun onderlinge samenwerking vormen een krachtige
impuls voor de Papoea’s, die nog een lange , moeilijke weg hebben af
te leggen.
Men heeft ook uitstekende Papoea ambassadeurs in
het buitenland, Viktor Kasiepo, Zachi Sawor, Oridek Ap in Nederland, Benny
Wenda in Engeland, Jakob Prai in Zweden, John Rumbiak, actief in de V.S.
en Jacob Rumbiak is actief in Australië en in
Canada kreeg Yan Christian Warinessy, nog maar kort geleden,de John
Humphrey Freedom Award toegekend voor zijn inzet op het gebied van
mensenrechten.
Deze prijs vertegenwoordigt $25000 en is
verbonden met een spreekbeurt toer door Canada om mensen bewust te maken
voor bestaande mensenrechten problemen.
De Papoea mensenrechten advocaat Warinessy moet
zeer zeker in staat worden geacht bruggen te bouwen op het gebied van
mensenrechten delicten.
West Papua krijgt nog vele vrienden!
West Papua moet ook mee in de vaart der volkeren
en de politieke steun en media aandacht, vooral vanuit Nederland, zal zeker
door de Papoea’s op waarde worden geschat.
De principes en doelstelling van Eurodusnie
vormen een belangrijk wapen, als het gaat om wederzijds respect en
individuele zelfbeschikking en de poging zich basis democratisch te
organiseren.
Het is zaak de gewone Nederlandse burger te
informeren en ook in Nederland Papoea’s de kans te geven hun verhaal
te kunnen vertellen over het grote onrecht, dat hun is aangedaan.
Nu ik onlangs ook de site van Papua Lobby heb
bezocht, zie ik voor deze organisatie een belangrijke rol weggelegd om
bepaalde veranderingen voor Papua in gang te zetten, welke een basis moeten
gaan bieden voor meer gerechtigheid , democratie en vooruitgang en richting
te geven hoe men de oorverdovende stilte in Nederland kan verbreken en hoe
men de gewone burger kan bereiken.
Gerard Thijssen,
11.11.2005: West Papua – De
Stilte Doorbroken (The Silence is broken)
On Friday 11.11.2005 at 20.00,
Eurodusnie-collectief (students society) , in Leiden, The Netherlands,
organised a forum/debate about the Papuan issue.
This forum consisted of following persons:
Viktor Kasiepo, EU representative of FDP and director of Papua Lobby,
Evelien van de Broek, Papua Lobby, Oridek Ap and Gerard Thijssen,
Paco de Kromme, a student from Erasmus
university is writing his thesis about the Papuan affair and chaired this
forum.
Several points of view came across and Viktor
Kasiepo emphasized: Papuans have been betrayed, but finally this
people are determined to be free and will fight in their own way.
Concerning the term genocide Evelien van de
Broek, said to be careful using the word genocide, because it is difficult
to prove.
Personally, I do not agree due to the fact that
since 1962 there are steady and continuous proves of Indonesian military
repression, which results in a great number of killed Papuans.
Because of the lack of time I was not be able to
tell my complete message, so I will put it on this website so that
everyone has the possibility to argue my points of view.
In my speech I went back to 15.8.1962: the
sudden announcement of the New York Agreement was shocking the crew of the
ship and caused a deep silence, which I will never forget.
Coming home at the end of 1962, I was amazed
about the transparent lies in the Dutch papers and a remarkable note in my
diary was: the first 10 years we will not hear anything about New Guinea
and ironically enough it took even longer. It finally took 40 years and the
first books appeared in the 90’years.
Fortunately early March 2002, I learned
what was happening in West Papua and I started to read all kind of reports,
which resulted in designing my own website: West Papua – The Forgotten
People.
The main purpose was to reach the Dutch people.
As during that time the big silence was still intact and Dutch policy and
media turned their back on the issue.
For information, I was dependent on foreign
countries where the Papuan issue was not that sensible.
In chapter 1 period 1962-2005 there is a report
about the journey to West Papua via Panama canal, as Indonesia already
managed Egypt not allowing passage through Suez canal.
There is a description of several
military collisions, the military strength of both sides and the threat of
a complete war and to that time it became clear The Dutch would be alone.
At the end of chapter 1, I already
carefully use the word genocide, a reflection of the number of killed
Papuans related to the 700000/800000 Papuans living in West Papua in 1962.
The most stated crimes in West Papua
starts from 1998 and are changed with other events and
stories to give
the reader an impression of the threatening living circumstances, caused by
Indonesian military
Much attention was given to the political murder
of Papuan leader Theys Eluay on 10.11.2001 and the Freeport ambush on
30.8.2002.
Both affairs have drawn much attention and
publicity and since these events all kind of reports are going around the
world. Only in The Netherlands there was still silence!
The Freeport ambush got an extra dimension as at
a later stage I made e-mail contact with Patsy Spier, a victim of this
ambush. She lost her husband Rick, an American teacher.
She did a tremendous job to halt the American
IMET program, as president Bush had the intention to lift this military
assistance program. The lobby work of Patsy Spier was very helpful as she
was very successful in convincing American senators by telling her story.
In 2000 the U.S. made conditions for the
eventual restart of this program, but so far Indonesia could not meet these
conditions and even heavy lobby work of the Indonesians failed.
On other items they were successful, for at the
last PIF conference the Papua issue was not on the agenda.
In 2004 and 2005 there were various raids and
thousands of Papuans fled into the jungle for their own safety.
Big areas had no entrance and journalists and
human right workers were not allowed to go in that area.
Human rights workers were even threatened!
Human rights abuses by military and terror
groups are often provoked and when cases come to court, it will be a
military tribunal coming to the result: the circle of impunity and in the
meanwhile the military has the idea: for uniting the state of Indonesia,
everything is allowed.
So I got a video tape, on which Ds. Sofyan Yoman
is reporting about raids , burning churches, schools, villages and
destroying living circumstances and TNI is hunting after OPM sympathizers.
The video tape shows pictures about help and
training to Muslim groups, Red and White, Jemaah Islamiya, Laskar Jihad,
etc.. These groups are the real terrorists and cause many problems, for
example in Sulawesi.
Regarding tape has been forwarded to Mr. E.J.
Brouwer of SGP Fraction.
In November 2003 after 41 years I was back again
in West Papua for a month and my guide in Biak told me the story of
1998, on which occasion 100 Papuans, mostly women were driven together and
brought into 2 naval ships. On board on the middle of the sea horribly
things were happening. Women were raped and all Papuans were slaughtered
like animals and dumped into the sea. On land in Biak many Papuans landed
in prison and did not get medical care.
The Australian journalist, Kel Dummett, made a
report which was only published in Australia.
This case never came to court.
We, E.M and myself met Mathias Melkianus Owam,
leader of OPM, we met priest Jan Frank, many Papuans and even Dutchmen.
Problems are immense, problems with roots in
history and conclusion is clear: Chaos is complete and many interviews make
it clear: Indonesia has much to explain to the world.
The main and most critical point is the New York
Agreement of 1962. The Papuan people was not involved and the appointments
made were not fulfilled. The UNTEA lacked the necessary power and first
signs of Indonesian violent actions by the Indonesian military
immediately took place.
The first U.N observers only appeared in 1968
and could not move freely and could not do their job.
Their job to prepare Papuans for the referendum
and this ended up being a farce.
Observers were turned away and the poll was
tainted by bribery and intimidation.
Indonesia manipulated the Act of Free Choice and
even the U.N. Australia, The Netherlands did their utmost and were helping
Indonesia to annex West Papua in their own way.
1025 Papuans were chosen, forced, indoctrinated
to vote for Indonesia. Most of them were illiterate.
I met Ds. Hokojoku, one of the 1025 Papuans who
was forced to vote for Indonesia and the retrospect on this regrettable
happening was very shameful.
The report of Moses Werror and the book of the
British academic, John Saltford make clear that the referendum of 1969 was
a shame.
A referendum is a free choice and when this
referendum would be carried out in a democratic way, 95% of the Papuans
would have voted against Indonesia.
Under pressure of Indonesia even a Papuan
delegation, Willem Zongonau and Clemens Runawery, was not allowed to take a
plane in Australia leaving to New York to explain the U.S. what was
happening.
Shameful too is the behaviour of the U.N.. Their
own U.N. observers were overruled and this was an indication on beforehand
everything was arranged.
The mood of the U.N. was to get rid of this
problem as quick as possible.
Important is: the U.N. did not fulfil their
obligation protecting indigenous people and the organisation was misused to
safe the interests of different countries(economical reasons).
The Papuan affair should be brought to
International Court in The Hague, giving the Papuans the opportunity to
review the referendum of 1969.
On 1.10.1962 the Dutch left New Guinea and the
big change took place.
The Indonesians came as occupiers, misbehaved
and ill-treated Papuans and Papuans took measures and formed the OPM. In
1965 there was an attack in Manokwari and the Indonesian military answered
with heavy reprisals, with bombings on villages and many
Papuans were killed. Hunting OPM sympathizers, even women in a family way
were murdered.
During 1962 –1969 the various
collusions caused 30000 killed Papuans.
Where were these U.N. observers?
In general politicians made big mistakes as
Papuan people were delivered to a brutal military regime, supported by the
circle of impunity and the consequences for the Papuan people were very
bad. Apparently this is not clear to the free world!
After the American Yale University, the
University of Sydney also came with a report about genocide.
John Wing is the author with cooperation with
Prof. Stuart Rees.
With risk of their own life brave political
activists, human right workers and religious organisations did their job.
You can read this complete report on my website:
see chapter genocide.
On my website I always mention the number of
100000 Papuans being killed. other reports and religious
Organisations do mention 200000/400000 and Kees
Lagerberg mentioned 300000.
In a conference in Almelo, the German
organisation Netzwerk, Herr Zöllner and Herr Hummel had a
workshop with the theme, the circle of impunity. My question about genocide
made clear that in the inland of Papua the Indonesian military was killing
Papuans, especially Papuans with curly hair were the targets.
In several reports you can read about used
tactics in murdering Papuans. You can read about HIV/Aids virus, using
prostitutes, infected pigs, provoking Papuans.
The Indonesian human rights advocate Munir was poisoned,
even the BIN security agency and Garuda directors were accused and probably
the film maker Mark Worth was killed in Jayapura and 10 Papuans, who
cooperated in a film transferred on SBS Date-line were killed.
In West Papua there is still a colonial rule and
it is tragically just Indonesians adapted a lot of some feudal Dutchmen
from an earlier period. They feel superior and their brutal attitude,
repression was setting a false tone and especially Papuans, a peace minded
people, were shocked by this Indonesian behaviour, the betrayal and even
good initiatives, like the dialogue, were neglected.
Papuans simply disappeared, were murdered,
raped, jailed and beaten and are subject of intimidation.
Promises were not kept!
Special autonomy was delayed, weakened and the
heart of the special autonomy, MRP, was not enacted.
Only on 31.10.2005 the MRP was installed, but
the members were appointed by local officials and Papuans had not the
opportunity to elect their own representatives.
Reading my website there is one conclusion:
Papuans did the right thing giving back the special autonomy to Jakarta.
From the beginning Indonesia maltreated the
Papuan people and the evaluation of the period 1962 -2005 shows a bad
picture of bad government. They did little to social and economic prospect
for the Papuans.
The benefits of this rich West Papua are
flooding to Jakarta and the Papuan people are remaining in poverty.
The influence of the military power is immense
and using the word Indonesia you have to interpret this as a government
with enormous military input and power.
In West Papua military are arranging many things
and are involved in big business, often illegal and the military have to
lift their own pay. It is a ill system and it is introducing even more
corruption.
In the years following, the 70’s and
80’s there were bombings in several areas, like Paniai, Baliem
valley, Wissel lakes and Arfak and many Papuans were killed and as a result
of their living stocks being destroyed, even more Papuans died.
When Dutch policy had been more alert and the
Prof. Drooglever project had been started earlier, may be the
genocide would be halted .
But the Papua issue remained buried and
principles were denied.
Dutchmen outside the politics launched their
ideas with Pres. J.F. Kennedy and have influenced this matter.
Big money streams from the U.S. are going to
Jakarta and probably used for weaponry and money for West Papua at disposal
from the special autonomy does not come in the right place.
Regarding the circle of impunity we only look at
the Abepura case, the responsible persons, general Usman and Police officer
Sihombing did not get their punishment.
When we look at the punishment of Philep Karma
and Yusak Pakage, “ their criminal act” consisted of flag
hoisting and even the demonstration was known by authorities. They got 15
and 10 years in jail respectively!
A notorious war criminal like Eurico Guterres
got 10 years, but was not put in jail and even remains in West Papua.
These punishments show the big differences the Indonesian
court is using. Even heavy crimes against humanity remain unpunished. We
only look at the East-Timor affair!
The real criminals did not come to court, for
example, Damiri, Wiranto, Silaen, Hartomo and we must not forget Suharto.
Wiranto even was a presidents candidate! Has Indonesia already made a
start reforming the military? I do not think so.
Human rights abuses are going on and is part of
Indonesian smiling policy.
Indonesia really is a banana republic!
For years West Papua is trying to get in
dialogue with Indonesian Government, but afraid of loosing control they
continue the followed way of repression.
In the Dutch period before 1962 it was a
complete different world for the Papuans!
They were drinking beer together and nothing
happened. The Dutch had the intention of helping the Papuans and did their
utmost for education, care, welfare etc.
What a difference we now see. This situation is
very shameful for Dutch policy, The Netherlands was a party, but turned
away and tried to bury and tried to keep a big silence regarding the Papuan
case.
Probably this silence will be maintained till
15.11.2005, but as already mentioned on my website:
“When truth is replaced by silence, the
silence is a lie”
Our Minister of Foreign Affairs, B. Bot is
acting nothing has happened and does his utmost not to damage his
relationship with his Indonesian colleague, Wirajuda.
Even before the publication of the Prof.
Drooglever report on 15.11.2005 in The Hague he said: The Dutch Government
is doing nothing with it. Prof. Drooglever was instructed by the same
Government doing this historical research. ( a little stupid)
On the occasion of 60 year independency of
Indonesia, he admitted, in the period 1945-1949 The Netherlands was on the
wrong side of history – the wishes of Indonesian people were
neglected- separatists fought for their freedom.
The VVD representative, Hans van Baalen is
acting as the lord himself during his visit to Indonesia.
“West Papua is integral part of Indonesia
and what happened a long time ago, we have to forget”
How West
Papua became integral part of Indonesia he apparently does not know and no
word about human rights abuses! Did he sell some ships?
But to the real issues!
Even Kofi Annan sees the necessary reorganising
the U.N. because of the fact the credibility of this organisation is
at stake. The Human Rights Commission UNHRC should play a bigger role.
Look at what happened in Rwanda in 1994:
800000 Hutsi’s and Tutsi’s were slaughtered and after 10
years there is a conclusion: this should not happen again.
Australia acted cautiously, being aware
Indonesia is a big country with a Muslim population. Their policy is
stability in this area. Australia was involved and keep hiding
“this secret story”.
Also Indonesia has to deal with a big
trauma. The threat of communism shaped political conditions and
in cooperation with western countries inclusive Australia, Indonesia
was allowing annexing West Papua
in their own fraudulent way. Western countries
kept an eye on their own economic interests.
However in 1965 the American embassy provided
via Adam Malik, the then Minister of Foreign Affairs, a list of 5000 names
of communist members of the PKI party to general Suharto.
When the green light was given the immense hunting
caused 500000/1million even 3 million victims including 6 generals to die.
In 1970 there were 70000 people still in
prison and only 200 of them were convicted criminals.
Even 25 years after the slaughtering
prisoners were executed.
Carmel Budiardjo, Tapol, of the Indonesian human
rights organisation, was a victim herself and is trying to bring
Suharto to court for his crimes against humanity.
A CIA study makes clear this the worst mass
murdering in the 20’century.
This genocide remained unknown, was denied and
buried and Suharto, the architect of this drama became the big financial
victor and was probably contributing to the political change of the U.S.
against The Netherlands.
In East-Timor 200000 human beings were slaughtered
and also West Papua was part of that.
Fortunately Atjeh was “aided” by the
tsunami and the result was a successful peace treaty.
In West Papua human rights abuses are common
since 1962 and many high ranked officers, served in East-Timor, came to
West Papua too.
General Simbolon for example, served in
East-Timor, came to West Papua and had a good relationship with Freeport.
For his good offences he got US 247705,-
This American gold and copper mine can brought
to court because paying money to foreigners is in contradiction with
the U.S. Foreign Corrupt Practices Act. Yearly Freeport is paying the TNI.
West Papua is a country with a particular
indigenous people and have nothing in common with Indonesians.
Throughout history no country showed interest.
Already in 1855 first missionary, Ottow and Geissler came to Dutch New
Guinea and during the colonial Dutch rule only after 1950 the Dutch
government showed political interest, but due to lack of development
officials the whole remained in a low level.
The real job was done by missionaries.
In 1956 there was an attempt to convince the
U.S. , the Dutch government was doing a good job in West Papua, but the
promotion film resulted in the “Ajam affair”.
It was much too late, for only in the last years
before 1962 there were real attempts to educate and prepare Papuans for a
referendum/independence.
We know what happened, but given the situation
in West Papua there was genocide and in The Netherlands there was no
attention paid to this; this is unforgivable and very shameful!
In Dutch history there are big gaps and one gap
is the West Papua issue. It is very hypocritical speaking about standards
and values. Knowing what happened and doing anything about this and
even denying
particular events in a former colony
really is a shame.
There are numerous reports about human
rights abuses, in fact the whole fraudulent acting as already described
must be known.
Where is the famous Dutch finger to highlighting
bad events?
Historical research is a good thing and the
world can learn a lesson from the outcome!
The independent Prof. Drooglever report will
show what really happened and why the Dutch government was creating a
big silence about this issue?
It is hypocritical thinking that things are
going better. Too much happened in West Papua and in my opinion Papuans do
not trust Indonesians anymore.
Indonesia is a big Muslim country and
democratically thinking is not easy in that corrupt country.
The Dutch Government betrayed the Papuan people
and the outcome has been a political trauma.
West Papua is part of our history and has to
become a place!
Every Dutch family knows the story about the
East Indies: my uncle does not tell about this affair.
Historical research is a good thing and offers a
good opportunity to write about these issues and allows it be part of our
history.
Ask young Dutch people and they hardly know
anything about the Papuan issue. Even elder people are not aware what was
happening in West Papua due to the big gaps in our history!
A good example was my visit to a veterans
reunion meant for West Indies and New Guinea veterans and this story was
put on my website.
There were interesting speakers, but the word
West Papua did not fall into any stories. In a courageous moment I walked to
the microphone and confronted West Indies veterans to their trauma and kept
a plea about West Papua and asked: “Does anyone here know something
about genocide in West Papua? A deadly silence followed.
For a long time Papuans are struggling for their
survival and it would be very helpful when Dutch Government could pay more
attention for their case.
Untill now there was a lack of cooperation. The
foundation Pro Papua did a lot of work but there was only little
reflection. The answers of Minister Bot remain unsatisfied.
Fortunately there is support out of an
unexpected corner.
My presence in Leiden I owe to Paco de Kromme, a
student of the Erasmus University, Rotterdam.
He is writing a script about the Papua issue and
he was the chairman of the forum/debate in Leiden.
However there is also a student from the
University in Groningen.
Maaike te Rietmole also is writing a script.
Both first contacts happened via my website.
It were happy moments and almost every day I
notice, support for the Papuan issue is increasing.
Also various organisations all over the world
are cooperating in a better way and this must be a encouragement for the
Papuan people at a whole.
There are excellent Papuan ambassadors abroad:
Viktor Kasiepo, Zachi Sawor, Oridek Ap in the Netherlands, Benny Wenda in
the U.K., Jakob Prai in Sweden, John Rumbiak in the U.S, Jacob Rumbiak in
Australia and in Canada got Yan Christian Warinessy the John Humphrey
Freedom Award for his job
regarding human rights issues. This price
represents $ 25000, and is connected with a speaking tour through Canada
making people aware about the situation in West Papua.
The Papuan advocate must be able to build
bridges and West Papua will even get more friends!
In PNG ,Willem Zongonau and Clemens Runawery,
Willy Mandowen.
Te principles and main purpose of
Eurodusnie(Students society) in Leiden form an important weapon bringing
important issues, like the West Papua issue, part of discussion.
It is very important to reach and inform Dutch
citizens about the Papuan case and let us try to right the wrongs.
For Papua Lobby, Viktor Kasiepo and Evelien van
de Broek, there is a challenge playing an important role
to set going various changes, orchestrating a
basis for more justice, democracy, prosperity and to give an indication how
to reach the normal citizen and break through the big silence.
Gerard Thijssen
Op 15 november
wordt het Drooglever rapport openbaar gemaakt. Voor het volledige programma
zie onderstaande link:
http://www.inghist.nl/Nieuws/Actueel/06AFC
Naar aanleiding
van een verslag in de Telegraaf van 13.8.2005 over het bezoek van Minister
Bot naar Jakarta volgt er ook een exclusief interview met Bots Indonesische
ambtgenoot Hassan Wirajuda. Dit interview geeft mij aanleiding voor een
reactie.
Minister
Bot wil de viering van 60 jaar onafhankelijkheid meevieren en
Indonesië excuses aanbieden voor gebeurtenissen in het koloniale
verleden.
Gaandeweg is er
de behoefte gekomen om de relatie te verbeteren. Minister Bot is nu voor de
4e keer in Indonesië. Niets mis mee!
Wat mij echter
uitermate stoort is de taboe sfeer, die er heerst over het West Papua
issue.
Op deze website
kunt U lezen wat er zoal gebeurt in West Papua en kunt U zelf oordelen!
Kerkelijke
organisaties schatten dat er sinds 1962 ca 200000/400000 Papoea’s
zijn vermoord.
De Papoea
bevolking wordt onderdrukt en het land wordt leeggeroofd en staat bloot aan
brutale mensenrechten schendingen.
Zelfs de
Amerikaanse Yale Universiteit komt tot de conclusie: dit is genocide.
Het New York
Akkoord van 15.8.1962 werd niet nageleefd. Het referendum, Act of Free
Choice van 1969 werd een schaamteloze frauduleuze vertoning en vervolgens
door de U.N gesanctioneerd.
De Speciale
Autonomiewet, no.21/2001 van 1999, juist ingevoerd, omdat de Papoea
samenleving onafhankelijkheid eiste en zich wilde afscheiden van
Indonesië. Betreffende wet werd niet geïmplementeerd, de Papoea
volksraad, MRP, kwam er niet. Keer op keer werden de Papoea’s door
Indonesië verraden.
De
regeringsperiode van de voormalige president Megawati laat de onwil van de
Speciale Autonomie uit te voeren duidelijk zien.De gelden komen niet ter
bestemder plaatsen en corruptie, samenzwering en nepotisme worden
toegestaan, er is geen supervisie en het Departement van Binnenlandse Zaken
blijft doorgaan met onbeschaamde manoeuvres rond de verkiezingen van een
gouverneur en vice-gouverneur van de provincie Irian Jaya Barat en andere
regionale verkiezingen.
De realiteit is
dat de Papoea’s tot het besef kwamen dat er van de vele mooie
beloftes niets terecht kwam en op dit moment is er bijna geen enkele Papoea
familie, die niet is getroffen door de begane misdaden van het brute
Indonesische militaire regiem.
Vel problemen
zijn voortgekomen uit het niet serieus nemen van de autonomie wet.
De DAP, Papoea
Raad, heeft de autonomiewet nu teruggeven aan Jakarta met als deadline
15.8.2005, als blijk van ongenoegen aan Jakarta over de gang van zaken in
hun land, West Papua.
In Nederland,
indertijd partij in het New York Akkoord, blijft men zich zeer behoedzaam
opstellen in deze gevoelige kwestie.
Via de
Stichting Pro Papua en mijzelf worden pogingen ondernomen de Nederlandse
politici via brieven en e-mails “standbye” te houden, maar het
gegeven, dat er zo weinig naar buiten komt, zegt in deze genoeg.
Ook West Papua
is onderdeel van onze geschiedenis en dan is het toch heel frustrerend dat
ook het project Drooglever, historisch onderzoek naar de Act of Free
Choice, werd geboycot.
Hoezo, normen en
waarden!
Er is toch
genoeg gebeurd in West Papua om ook politiek eens naar buiten te treden en
bepaalde zaken aan een onderzoek te onderwerpen en aan de kaak te stellen!
Moeten wij
wachten op een gebeurtenis, zoals in 1994 tussen Hutu’s en
Tutsi’s, in dit geval tussen Papoea’s en Indonesische
immigranten.
Indonesië
hoeft Nederland dus niets te verwijten en voor wat betreft West Papua heeft
Indonesië niets om trots op te zijn.
Men zou nu eens
de dialoog met de Papoea’s moeten aangaan en het Papoea volk excuses
moeten aanbieden voor de begane misdaden.
De huidige
President Yudhoyono zou meer moeite moeten doen om mensen die dicht bij het
Papoea volk staan, zoals religieuze leiders en Papoea leiders te horen en
hen uit te nodigen te spreken om vervolgens te komen tot een dialoog met
het Papoea volk.
Men gebruikt nu
een racistische houding en negatieve stigma’s, die vervolgens
resulteren in zogenaamde militaire veiligheidsoperaties of wat voor naam
dat ook krijgt en die resulteren in talloze rapporten van mensenrechten
organisaties.
Internationale
steun is er echter wel. Het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden kwam
met ontwerpwetten HR 2601 en dat is een zege voor zowel West Papua als
Indonesië.
Sinds het begin
is Papoea een internationaal probleem. De overdracht van Nederland van
Nieuw Guinea aan Indonesië gebeurde onder druk van de V.S..
De huidige
betrokkenheid van de USA moet in dit licht van morele betrokkenheid bij
Papoea worden gezien. In de jaren 60 zijn onder invloed van buitenlandse
politiek van de USA belangrijke beslissingen genomen, waarvan de invloed op
de Papoea’s van het allerhoogste belang is geweest.
Het Drooglever
rapport is dus van groot belang, want hiermee kan ook de taboe sfeer worden
doorbroken en Nederland worden gewezen op de morele verplichting meer
aandacht te schenken aan het issue Papoea.
Gelukkig kan ik
melden dat 2 studenten een afstudeerscriptie over de kwestie West Papua
schrijven!!
Gerard Thijssen
Geachte heer
van Baalen,
Wellicht hebt U
teveel reacties gekregen op Uw rede dd. 20.10.2005 te Jakarta om mijn
e-mail te kunnen beantwoorden.
Misschien kunt
U Indonesië Uw goede diensten aanbieden door te wijzen op het
negatieve effect voor de economische opbouw,
veroorzaakt
door de zo uit de hand gelopen toestanden in dat Indonesië, waardoor
zelfs hun geloofwaardigheid in het geding is.
Misschien kunt
U stappen ondernemen om de zaak van de Papoea’s op de U.N. agenda
geplaatst te krijgen, hetgeen wellicht zou leiden tot het stoppen van
mensenrechten schendingen.
Misschien kunt
U alsnog druk uitoefenen op de Indonesische regering om gemaakte
beloften na te komen inzake Papoea aangelegenheden, zodat opleiding,
gezondheidszorg en de Papoea deelname in politiek en economisch
opzicht op een hoger plan komt te liggen.
Dan ben U wel
democratisch bezig en is dit meer in overeenstemming met de naam van Uw
partij, de VVD.
In afwachting
van Uw bericht,
Met
vriendelijke groeten
Gerard Thijssen
Geachte heer
van Baalen,
Met verbazing
heb ik de strekking van Uw visie in de Jakarta Post gelezen:
“Irian
Jaya(Papua) is an integral part of Indonesia. The Netherlands
therefore will not support any separatist movements”
and “the
Drooglever study should not affect the good bilateral relations
between Indonesia and the Netherlands, insterad, the two countries should
enhance their ties for mutual benefit.”
The Netherlands
as a founding member of the EU can be a gateway for Indonesian products to
Europe and can lobby for the abolishing of EU import duties and
quotas for Indonesian products.
Indonesia as a
co-founder of Asean can do the same for the Hague’s interests in the
region.
Nu wens ik U
veel succes met betrekking tot verbeteren en bevorderderen van
handelsbetrekkingen, maar toon dan ook aandacht en begrip voor de West Papua
affaire.
U praat ook
voor Uw beurt, het Drooglever rapport is nog niet officieel naar
buiten gekomen en U als volksvertegenwoordiger moet nog maar
afwachten wat voor impact dat oplevert.
De Nederlandse
politiek heeft de Papoea affaire in het verdom-hoekje geplaatst.
Voor u de
volgende vragen:
1) Wat
beschouwt U als afscheidingsbewegingen?
2) Hebt U zich
wel eens verdiept in de Papoea geschiedenis?
3) Hebt U wel
eens geluisterd naar Peter-Jan Balkende over normen en waarden en wat er
zoal in de periode na 1962
in West Papoea is gebeurd?
4) Vindt u zelf
ook niet dat de politiek zich heeft vergist?
5) Waarom denkt
U, dat de Papoea-affaire in de doofpot is gestopt en waarom mag het geen
onderdeel uitmaken van onze vaderlandse geschiedenis?
In afwachting
van Uw antwoord, verblijf ik
Met
vriendelijke groeten,
Gerard Thijssen
( Opmerking: zoals verwacht kwam er geen
reactie van de heer van Baalen)
( later geplaatst)
Beste mensen,
Bijgaande
reactie onzerzijds aan J.C. van Baalen VVD.
Ons kenmerk
2005/2510/POL/KJ.03
Geachte heer
Van Baalen,
Nimmer
hebben wij zo snel een reactie uit “de
politiek” ontvangen als deze van u; daarvoor onze complimenten
en dank.
Inhoudelijk
echter stelt zij echter teleur. Ze is wel geheel conform de indruk
welke wij kregen n.a.v. het artikel in de Jakarta Post van 22
okt. jl. en het verslag van uw verblijf in Indonesi« in de
Telegraaf van 22 okt. jl..
De
Papua’s, daar kan de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie
niets meer mee en voor Nederland i.c. Dr. B.R. Bot is het een
“heet hangijzer”.
- “International
law” besloot, dat alle delen van het voorm. Ned. Oost
Indi« thans onderdeel uitmaken van
de Republik;
- Decentralisatie
en Autonomie is een interne zaak van Indonesië en niet de
verantwoordelijkheid van de internationale gemeenschap
- Irian
Jaya/Papua is een integraal onderdeel van Indonesië
laat aan duidelijkheid niets te wensen over en geeft
niet eens
hoop, laat staan valse hoop;
- op basis van
respect wederzijdse belangen (economische?) “van
deze grote onafhankelijke naties”
promoten zal zeker niet in het belang van de Papua’s
zijn.
Chris Penders
en John Saltford (mogelijk straks ook Piet
Drooglever) constateerden manipulatie bij de uitvoering en aanvaarding
van de Act of Free Choiche in 1969, van Amerika, Indonesië maar ook
Nederland.
Vrijheid en
Democratie was ver te zoeken.
Wij wassen
kennelijk graag “onze handen in onschuld”.
Voor wat
betreft de lijn vanaf de begrotingsbehandeling Buitenlandse
Zaken in 2000 moeten wij, voor zover wij kunnen nagaan, helaas
constateren dat de VVD nimmer initiatieven ontplooide als het om Papua
ging, zelfs niet bij discriminatie en mensenrechtenschendingen in
Papua waarover wij de VVD informeerden.
“Al
verdienen de Papua’s het natuurlijk wel dat hun
levensomstandigheden worden verbeterd” citeert dagblad
de T. uw
woorden.
Dit kan,
net als Vrijheid en Democratie, slechts bewerkstelligd worden door
actieve inzet, ³k door de VVD!
Voorlopig in
samenwerking met uw Indonesische gastheren en voormalige
“separatisten” die nu door u gewoon als veterans
of the TNI worden bestempeld.
Wij zien de
begrotingsbehandeling Buitenlandse Zaken 2005-2006 in de week van 21
november met meer dan gewone belangstelling tegemoet.
Mede namens voorm.
Ned. Nieuw-Guineaveteranen,
met
vriendelijke groet
Stichting Pro
Papua
-----
Original Message -----
From:Baalen van Hans
To: Stichting ProPapua
Sent: Tuesday,
October 25, 2005 6:49 PM
Subject: reactie brief
22 oktober
Geacht
bestuur van Pro Papua, bijgevoegd treft U mijn integrale rede te
Jakarta van 20 oktober jl. aan. Hierin bepleit ik, binnen de
Republiek Indonesië, de Papua-bevolking via decentralisatie en
regionale autonomie meer rechten toe te kennen. Tevens verklaar ik dat de
mensenrechten universeel zijn en geen grenzen kennen. Dat geldt ook voor
de Papua’s. Echter, ik vond en vind het van groot belang geen
valse hoop te wekken. De VVD ondersteunt geen afscheidingsbewegingen in
Indonesië. In mijn uitleiding roep ik, in lijn met de
begrotingsbehandeling Buitenlandse Zaken in 2000, ertoe op dat wij de
banden met Indonesië, Suriname, de NL Antillen en Aruba koesteren,
onder meer via inter-parlementaire samenwerking. Ik heb het zeer
gewaardeerd dat U met zoveel kennis van zaken de NL politiek en de
VVD volgt. Met vriendelijke groet, Hans van Baalen
Mr Drs J.C. van Baalen
VVD
Tweede-Kamerfractie
2500
EA Den Haag
T
+31 (0)70-318.29.22
F
+31 (0)70-318.29.24
Beste
mensen,
Bijgaande brief ter info. De ontbrekende adressanten kregen de brief reeds.
Met hartelijke groet,
Stichting Pro Papua
Letter from Hendrik Ayamiseba to Mr Hans van Baalen MP
Dear Mr. Van Baalen,
I am writing to express to you my disappointment with your unwarranted
comments on my beloved homeland, West Papua, in the Jakarta Post article
titled, “Papua’s integration into RI final: Dutch
lawmaker” dated October 21, 2005 (copied below).
In the article, you called upon the international community “to stop
questioning the status of Papua as the territory’s incorporation into
Indonesia under the United Nations-sanctioned 1969 Act of Free Choice was
final.”
While I appreciate you taking the time to attempt to set the record
straight, I am enclosing The National Security Archive link (below), dated
July 8, 2004, document release on Indonesia’s takeover of West
Papua. The document entitled, Indonesia’s 1969 Take Over of
West Papua Not by “Free Choice”, states: that the document
release marks 35th anniversary of controversial vote and annexation of West
Papua. In it, the document states that declassified United States
secret files show U.S. support for Indonesia and human rights abuses by
Indonesian Military.
http://www.gwu.edu/~nsarchiv/NSAEBB/NSAEBB128/
The release further states:
When Indonesia gained its independence from the Netherlands in 1949, the
Dutch government retained control over the territory of West New Guinea.
From 1949 until 1961 the Indonesian government sought to “recover”
West New Guinea (later known as West Irian or West Papua), arguing that the
territory, a part of the former Netherlands East Indies, rightfully
belonged with Indonesia.
In late 1961, after repeated and unsuccessful attempts to secure its goals
through the United Nations, Indonesia’s President Sukarno declared a
military mobilization and threatened to invade West New Guinea and annex it
by force. The Kennedy administration, fearing that U.S. opposition to
Indonesian demands might push the country toward Communism, sponsored talks
between the Netherlands and Indonesia in the spring of 1962. Negotiations
took place under the shadow of ongoing Indonesian military incursions into
West New Guinea and the threat of an Indonesian invasion.
The U.S.-sponsored talks led to the August 1962 New York Agreement, which
awarded Indonesia control of West New Guinea (which it promptly renamed
West Irian) after a brief transitional period overseen by the UN. The
agreement obligated Jakarta to conduct an election on self-determination
with UN assistance no later than 1969. Once in control, however, Indonesia
quickly moved to repress political dissent by groups demanding outright
independence for the territory.
U.S. officials understood at the outset that Indonesia would never allow
West Irian to become independent and that it was unlikely to ever allow a
meaningful act of self-determination to take place. The Johnson and Nixon
administrations were equally reluctant to challenge Indonesian control over
West Irian, especially after the conservative anti-Communist regime of
General Suharto took over in 1966 following an abortive coup attempt which
led to the slaughter of an estimated 500,000 alleged Communists…
…Over six weeks from July to August 1969, U.N. officials conducted
the so-called “Act of Free Choice.”
Under the articles of the New York Agreement (Article 18) all adult Papuans
had the right to participate in an act of self-determination to be carried
out in accordance with international practice. Instead, Indonesian
authorities selected 1022 West Papuans to vote publicly and unanimously in
favor of integration with Indonesia.
Despite significant evidence that Indonesia had failed to meet its
international obligations, in November 1969 the United Nations “took
note” of the “Act of Free Choice” and its results,
thereby lending support of the world body to Indonesia’s annexation.
Thirty-five years later, as Indonesia holds its first-ever direct
Presidential elections, the international community has come to question
the validity of Jakarta’s takeover of West Papua and the ongoing
human rights abuses there. In March, 88 members of the Irish Parliament
urged United Nations Secretary General Kofi Annan to review the United
Nations’ role in the 1969 Act of Free Choice, joining South African
Archibishop Desmond Tutu and scores of non-governmental organizations and
European Parliamentarians. On June 28, 2004, nineteen U.S. Senators sent a
letter to Annan urging the appointment of a Special Representative to
Indonesia to monitor the human rights situation in West Papua and the
territory of Aceh.
Let us be clear on this matter. West Papua’s annexation into
Indonesia was NOT by free choice. Instead, 1,025 of my forefathers,
less than 1 percent of the population at the time, were hand picked by the
Indonesian military and under duress and outright violence were forced to
‘vote’ for integration with Indonesia. Those that were
campaigning for an independent state were imprisoned, beaten, disappeared,
or killed. Our political and human rights were fundamentally violated which
continue to this day.
So you see Sir, you might attempt to influence the international community
to stop questioning the legality surrounding the incorporation of my
homeland into Indonesia. However, we Papuans will continue to
creatively search for peaceful ways to set the truth free.
How long do you think can we bare the injustices done to us before we stand
up and say enough is enough?
The Dutch people more then anyone else must surely know in the very core of
their beings, if they were unaware of the lessons of history both ancient
and modern, that absolutely nothing will stop a people from attaining their
freedom to be a people who can hold their heads high, whose dignity to be
human persons is respected, who can assume the responsibilities and
obligations that are the necessary concomitants of the freedom they yearn
for with all their being...History both ancient and modern have taught us
that absolutely nothing will stop a people from attaining their freedom.
Frankly Sir, I am absolutely disappointed that you would make it sound like
the 1969 Act of NO choice was legal and democratic in the Jakarta
Post. Nothing could be further from the truth and I believe you know
that.
Rest assured we, West Papuans, will continue to pursue our freedom in a
peaceful and non violent ways.
Finally, As you know, freedom, sir, is indivisible. Justice and
freedom shall prevail in my beloved homeland.
Yours respectfully,
Hendrick C. Ajamiseba
14.8.2006: Kabar Irian: Vluchtelingen
protest bij Indonesische ambassade.
Papoea’s in Australië willen
15.8.2006 herdenken, dat 44 jaar geleden op 15.8.1962, West Papua
werd uitgeleverd aan Indonesië.
De bedoelde zelfbeschikking is door toedoen van
de internationale gemeenschap uitgebleven.
De demonstranten treffen elkaar in Melbourne,
waar bij de Indonesische ambassade de Papoea vlag, de Morning Star, wordt
gehesen.
Lees: http://www.melbourne.indymedia.org/news/2006/08/119509.php
|
Hallo Allemaal lees dit even door en ga ook
naar www.stopwapenhandel.org
en ondersteun de petitie tegen verkoop
van oorlogsschepen aan Indonesie.
Auteur: Campagne
tegen Wapenhandel (---.adsl.xs4all.nl)
Datum: 25-04-2006 16:07
27 april organiseert Campagne tegen Wapenhandel een landelijk actiedag
tegen de grootste wapenlevering van de afgelopen veertig jaar; vier
oorlogsschepen voor Indonesië met een totale waarde van meer
dan 1 miljard euro. ING en rabobank financieren deze levering.
De levering van de oorlogsschepen is alleen mogelijk doordat ING en
Rabobank 95 procent van de financiering voor hun rekening nemen en
Atradius namens de Nederlandse overheid de financiering herverzekert
tegen wanbetaling. Zonder deze gunstige financieringsvoorwaarden kan
Indonesië de schepen niet betalen. Het land gaat al gebukt onder een
enorme schuldenlast. De miljard euro die de Nederlandse banken het land
nu lenen, komt daar nog eens bij.
Ondertussen leeft in Indonesië een groot deel van de bevolking onder
de armoedegrens en besteedt het land vier keer zoveel aan
schuldaflossingen als aan onderwijs en gezondheidszorg.
De overheid, ING en Rabobank vinden deze order gelegitimeerd, omdat
Indonesië de schepen
zogeheten korvetten - zou inzetten bij de strijd tegen
piraterij. Korvetten zijn daarvoor echter te groot, te zwaar
bewapend en veel te duur. Bovendien hebben patrouilleschepen van het
Indonesische leger zich eerder juist afzijdig gehouden bij overvallen van
schepen door piraten. Sterker nog, het Indonesische leger is met enige
regelmaat zelf betrokken bij piraterij.
Wèl worden dit soort schepen gebruikt bij beschietingen van
de eigen bevolking, voor transport van special forces binnen
conflictgebieden en momenteel voor het afsluiten van Papua.
Politiek Den Haag moet nog een definitieve beslissing nemen over deze
export. In mei zal de Minister van Buitenlandse Zaken rapporteren over de
mensenrechtensituatie in Indonesië. Actievoeren heeft
dus nog zin. kijk op www.stopwapenhandel.org voor een overzicht van alle acties.
|
7.7.2006:
via Kabar Irian: Call for international help / Roep om hulp
De bekende Papoea separatist, Koteka stamleider
Benny Wenda, roept op tot internationale steun tegen de bedreven genocide
praktijken in de Indonesische provincie Papua.
Hij overhandigde de Britse Prime Minister in
Londen een petitie met 730 handtekeningen.
‘Houding tegenover Papoea’s
hypocriet’door Aad Kamsteeg WASHINGTON - ,,Het is hypocriet
wanneer de Nederlandse regering stelt politieke noch morele
verantwoordelijkheid te dragen voor wat er momenteel in West-Papua
gebeurt.” Dit zegt het Amerikaanse Congreslid Eni Faleomavaega,
actief in de commissie voor internationale betrekkingen in het Huis
van Afgevaardigden.In een interview met het Nederlands Dagblad wijst
de Democratische afgevaardigde Faleomavaega erop dat Nederland lang
in westelijk Nieuw-Guinea aanwezig was, de Papoea’s indertijd
oprecht naar onafhankelijkheid wilde leiden en alleen al daarom de
taak heeft de kwestie West-Papua bij de Verenigde Naties aan te
kaarten.
Zelf heeft Faleomavaega, samen met collega-parlementariér Donald
Payne, secretaris-generaal Kofi Annan benaderd met het verzoek zich te
buigen over de verwrongen manier waarop de Papoea’s in 1969 via
de act of free choice (daad van vrije keuze) het hun toegezegde
zelfbeschikkingsrecht uitoefenden. Kofi Annan antwoordde dat hij daartoe
bereid is als de Algemene Vergadering hem dit vraagt. Faleomavaega weet dat
onder andere Afrikaanse staten op een Nederlands initiatief wachten.
Faleomavaega, die de volksraadpleging onder de Papoea’s ,,een
daad van geen keuze” noemt, reageert op de uitspraak van minister van
Buitenlandse Zaken Bot dat hij ,,geen enkele verplichting voelt ten
opzichte van de Papoea’s, niet moreel en ook niet politiek. Papua is
nu van Indonesië.” Dat laatste mag volgens de uit
Amerikaans Samoa afkomstige Faleomavaega dan zo zijn, ,,de eerlijkheid
gebiedt Nederland om in de wereldwijde strijd tegen terrorisme en voor
democratie nu ook op te komen voor de West-Papoea’s”.
Moreel hoogstaand
,,Sinds de Indonesische machtsovername werden door het leger minstens
honderdduizend Papoea’s gemarteld en vermoord”, zegt Faleomavaega.
Hij begrijpt dat Nederland hecht aan economische banden met
Indonesië. ,,Maar iedereen weet dat de Papoea’s, die etnisch en
cultureel totaal anders zijn dan de andere volken in Indonesië,
nooit een eerlijke kans kregen zich over hun toekomst uit te spreken.
En iedereen weet ook dat het leger dat volk marginaliseert. Ik roep de
Nederlandse regering op zich moreel hoogstaand te gedragen, even de
eigen financiële belangen te vergeten en op te komen voor een
volk dat aan een terreurregime wordt onderworpen”.
Faleomavaega houdt Den Haag de Portugese houding ten aanzien van Oost-Timor
voor. ,,Ten koste van goede betrekkingen met Indonesië zette Portugal
zich internationaal in ten behoeve van het zelfbeschikkingsrecht van
de Oost-Timorezen. Die waren, net als de West-Papoea’s, met
geweld tot een kolonie van Indonesië gemaakt. De Portugese inzet
leidde er uiteindelijk toe dat de Verenigde Naties Oost-Timor een
plebisciet toestonden, tegen de wens van Indonesië in.”
8.09.2010: E-mail van Oridek AP: Ora et Labora:
gebedsdienst & Film/Info-dag
10-11-2010
Oproep
aan alle wereld burgers met hart voor rechtvaardigheid!!
Dit
is mijn tweede oproep, heb zelf al getekend en in navolging van mijn
collega’s nogmaals een oproep om zoveel mogelijk burgers te
mobiliseren!
met
vr. groet
Gerard
Thijssen
GA
NAAR:
http://thepetitionsite.com/1/un-please-end-the-colonization-of-west-papua/
en vul in en teken s.v.p.
Lieve
familie en vrienden,
Langs
deze weg doe ik een oproep aan jullie allen om de bovenstaande petitie te
willen lezen en indien mogelijk te ondertekenen.
Het
gaat (al lang) niet goed in Papua en de recente video’s over de
schending van de mensenrechten hebben ons doen huiveren. Durf ze zelfs niet
te laten zien.
De
Papua’s in ons voormalig deel van het koninkrijk zijn overgeleverd
aan een dictatoriaal bewind dat er legereenheden op na houdt zoals de
gevreesde rode baretten (Kopassus) die er niet voor terugdeinzen
Papua’s te martelen en te vermoorden op beestachtige wijze omdat deze
Papua’s gewoon oppositie voeren. In de ogen van Indonesie ben je dan
ondermijnend bezig en tegen de eenheidsstaat van Indonesie en ga je er aan.
Bijzonder is het dat juist het Westen, waaronder Australië en de VS,
deze Kopassus financiële ondersteuning en training geeft.
Met
heel veel dank en hartelijke groet.
Piet.
Opmerking:
De videobeelden werden door mij direct geplaatst onder de rubriek:
mensenrechten.
Dit waren schokkende beelden die de gehele
wereld over gingen en die na 2 dagen ineens werden verwijderd. Wie hier
heeft ingegrepen is niet duidelijk, het was blijkbaar te confronterend om
gewone burgers te laten zien.Wie had het ook al weer over een doofpot
affaire?
Wel kunt U luisteren naar een radio interview
met Alexander Flor over betreffende affaire. Ga naar rubriek mensenrechten, dit
is in het Duits!
Gerard Thijssen
Voor wat betreft de film over martelingen in West Papua kan
ik verwijzen naar de rubriek: links,
in het hoofdmenu.
Bij de rubriek: links klik je op de site: Free
West Papua.nl en druk op
het pijltje in het scherm
Oridek Ap vertelt hier op de video over de moord
op zijn vader Arnold Ap en over voortgaande misdaden begaan door
Indonesische militairen, die steeds weer vrijuit gaan en niet worden
vervolgd.
Den Haag 9.12.2010 : Persbericht
Systematisch
schending van mensenrechten in West Papua
Recente gevallen van
militaire geweld in de Hooglanden van West Papua is het bewijs dat de
Indonesische veiligheidsdiensten zich nog steeds schuldig maakt aan
mensenrechtenschendingen. Schending van mensenrechten is in West Papua
structureel van aard, het komt echter zelden voor dat er bewijsmateriaal
beschikbaar zijn.
In oktober dit jaar
verscheen op internet voor het eerst beelden van martelingen in West Papua.
Nog nooit was het zo zichtbaar geweest, maar het is zeker geen
uitzondering.
In West Papua worden
Papua’s nog altijd onderdrukt, verkracht, gevangen gezet en vermoord
als ze uitkomen voor hun rechten.
Free West Papua Campaign (NL) organiseert daarom
op de Dag van de Mensenrechten (10 december) een manifestatie op het Plein
in Den Haag van 14:00 tot 17:00 uur.
11.12.2010: e-mail van Oridek Ap:
. Heb een nieuwe liedje geschreven dat ik graag met
jullie wil delen. Het heet ‘Let My People Go’. Ken ik
persoonlijk uit het verhaal van Mozes, die het volk van Israel uit Egypte
leidde. Let My People Go, is ook een kreet dat Martin Luther King &
Nelson Mandela verpersoonlijken.
Is
al op YouTube te beluisteren, ga naar: http://www.youtube.com/watch?v=XnaYhDO6w8Q
Let My People Go.
17.4.2011: e-mail van Oridek Ap
Beste
landgenoten en vrienden van West Papua,
Zaterdag 30 april
2011
Papua Nacht in Den
Haag
AWARENESS/FILM/MUZIEK/DANS/BENEFIET
....nog 13 dagen.
Met
onder andere:
- Compilatie-film
“Free West Papua in Beeld”
- Danstheater
“Papua Merdeka Harga Mati” door Mambesak groep
- Mambesak
Holland o.l.v. Papua Sapioper (Eigentijds Muziek uit de Pacific)
- DJ Teddy
Talapessy (Pacific Reggae/SoulFunk)
- Papua
Stringband (YosPan)
- Presentaties:
1) Leonie Tanggahma; 2) Francois Natanael (Free West Papua Campaign
(Frankrijk);
- Lotterij
- Free West
Papua Merchandise (vlaggen, t-shirts, vcd/dvd, stickers enz)
- Papua
Hapjes aanwezig
Bijgaand de poster. Zeg het voort.
Hopelijk
tot ziens in Den Haag. Strijdbare groet,
5
Mei 2011:
Cel
voor man die aandacht vroeg voor het lot van de inheemse Papoea bevolking.
5
mei dag van de vrijheid?
Gepost door:
webmaster tanahku.west-papua.nl
Datum: 06
mei 2011 09:10
Op 5 mei, de
dag van de vrijheid, ben ik naar Wageningen gegaan om de andere kant te
laten zien van vrijheid.
Ik zou natuurlijk aandacht hebben kunnen vragen voor bijvoorbeeld de
situatie in Syrië of andere landen in het Midden-Oosten, waar de media
op dit moment voluit aandacht aan besteden. Maar nee, ik wil de aandacht
vragen voor de situatie in West-Papua, ons voormalige Nederlands Nieuw
Guinea.
Dit was dus geen massa-demonstratie of een oproep tot demonstratie maar een
eenmansactie van een man die een bord bij zich droeg met de tekst:
” In West-Papua, ons voormalige Nederlands Nieuw Guinea, wordt de
inheemse bevolking verjaagd uit hun dorpen, misbruikt, gevangen gezet en
vermoord, voor het opkomen voor hun legitieme recht op
zelfbeschikking”
Vanaf half tien bezocht ik eerst het terrein De Dreijen, de plek voor de
veteranen met hun historische voertuigen en materieel in voorbereiding op
het defilé om 16:00 uur ’s middags.
Daar kreeg ik een bijzonder warm onthaal. Veel veteranen spraken me aan en
zeiden uit eigen ervaring de situatie in West-Papua te hebben meegemaakt
bij hun reizen naar het land waar ze gediend hadden. Er was zelfs een
echtpaar aanwezig die de slachting door TNI, het Indonesische leger, in
Wamena had ervaren toen ze daar toevallig op vakantie waren en vanuit
Indonesische helikopters willekeurig in de rondte geschoten werd op
onschuldige bevolking. 177 doden als resultaat.
Vaders en moeders kwamen bij mijn bord hun kind uitleggen dat Nieuw Guinea
eens bij Nederland hoorde en sindsdien door Indonesië wordt overheerst
en onderdrukt. Ze vroegen mij hun verhaal nader toe te lichten met
aanvullende informatie.
Om kwart over twaalf vond ik het tijd om te vertrekken om naar de Markt te
gaan voor de toespraak van Premier Rutte. Al lopend naar de markt ben ik
tientallen politiemensen tegen gekomen. Beetje overdone voor zo’n
zonnige dag waarop iedereen toch wel in een heel plezierige stemming op
straat was.
Het was nog niet eenvoudig om de kortste route te volgen want er waren veel
afzettingen. Maar ik bereikte met enige omwegen de markt en beluisterde de
toespraak van Premier Rutte die het had over het “vieren van de dag
van de vrijheid”, “in Nederland kunnen we in vrijheid zeggen
wat we willen”, “in Nederland kunnen we in vrijheid onze mening
uiten”.
Vervolgens werd het vrijheidsvuur ontstoken.
Er kwam nog iemand op me af die vroeg of ik een collectebus bij me had,
want hij wilde geld geven. Ik heb hem bedankt en gezegd dat ik alleen
aandacht wilde vragen voor onvrijheid in West-Papua en geen geld inzamelde.
Na de toespraak trad Waylon op, niet mijn smaak, dus in marstempo weer op
weg naar de veteranen op het terrein “De Dreijen”. Ongeveer
halverwege mijn route, aan het einde van de Hoofdstraat, hoek
Stationsstraat, stond een groep van ca. 10 agenten gezellig met elkaar te
kletsen, want er was op zo’n vrolijke dag natuurlijk ook niets
bijzonders voor ze omhanden. Uit de groep maakte zich een agente los die me
staande hield. Op de vraag wat dat bord betekende heb ik uitgelegd dat ik
op deze dag van de vrijheid de mensen er op wilde wijzen dat vrijheid niet
vanzelfsprekend is en dat in ons voormalige Nederlands Nieuw Guinea de
bevolking wordt onderdrukt en vermoord. Dat mocht niet volgens haar want we
vierden de dag van de vrijheid, dus ik moest het bord afgeven en dan kon ik
het aan het eind van de dag op het politiebureau ophalen.
“Op grond van welk artikel wilt u mij dan verbieden om hier met dit
bord rond te lopen?” “Dat weet ik niet maar dat bedenken we
later wel”, was haar antwoord.
Ik antwoordde dat ik dat niet wilde want “hoe verhoudt zich dat tot
de toespraak van Rutte, die ik net had gehoord”. “Nee deze
actie kon niet vandaag op 5 mei in Wageningen.”, was haar reactie. Ik
antwoordde: “Juist nu in Wageningen op 5 mei, want we vieren de dag
van de vrijheid en wil ik wijzen op onvrijheid elders”.
Vervolgens werd ik aangehouden en met mijn bord naar het politiebureau in
Wageningen vervoerd en in een cel op gesloten. Na een half uur werd ik
eruit gehaald en opnieuw vervoerd, nu naar Ede. Bij aankomst moest ik
natuurlijk alles afgeven, voor de tweede keer schoenen uit, en voor de
derde keer gefouilleerd.
Ik werd ingeboekt en de aanwezige agenten informeerden naar mijn verhaal.
De reacties waren eigenlijk positief, want niemand wist eigenlijk nog iets
van Nieuw Guinea of West-Papua, en zeker niet van de onvrijheid daar.
Aansluitend daarop kwam de hulpofficier van justitie zich melden. Hij was
bijzonder vriendelijk en zei van West-Papua van alles van af te weten. Hij
was er niet geweest, maar had er wel veel over gelezen, zei hij.
Ik zei dat ik het triest vond dat zoveel politiemensen zoveel tijd aan het
verspillen waren voor zo iets onbenulligs. Dat vond hij ook zonde van de
tijd en “hij hoopte dat mijn verblijf kort zou duren, want zo maakte
ik mezelf ook niet nuttig”.
Hij gaf me de indruk dat het alleen nog om een formaliteit ging, die
afgehandeld moest worden. Dat leek me logisch, want dat had ik natuurlijk
ook niet anders verwacht.
Mijn verklaring zou opgenomen worden door rechercheurs. Dus in afwachting
daarvan de cel in. “Ik moet nog wel terug naar Wageningen, want daar
staat mijn auto”, zei ik nog. De hulpofficier zei:”Ik zal
bespreken met de rechercheurs of we daar een oplossing voor kunnen
vinden”
Na een paar uur meldde zich een rechercheur. Een norse man, dus dat
beloofde weinig goeds. Het enige dat hij vroeg; “Wat is uw
huisnummer?”, waarna hij de celdeur weer sloot. Geruime tijd later
werd ik uit de cel gehaald voor verhoor en het opnemen van de verklaring.
Zijn hele houding was negatief en het bleek al snel dat hij een ontzettende
hekel had aan demonstranten. “Ga maar in West-Papua om te
demonstreren”.
Gaande het verhoor bleek dat in de aanhoudingsverklaring tenminste twee
leugens stonden. “Meneer viel mensen lastig en liep folders uit te delen”.
“Dat is pertinent niet waar, want ik was in marstempo onderweg naar
“De Dreijen”. Afgezien daarvan had ik helemaal geen mensen uit
eigen beweging aangesproken en ook geen folders uitgedeeld. Dus dat kan die
agente ook nooit hebben vastgesteld. “Het woord van een agent gaat
boven dat van een arrestant”, zei de rechercheur nors.
“Met andere woorden, als die agent onwaarheden neerschrijft dan wordt
de waarheid gewoon genegeerd? Nou dat vind ik wel heel triest. Het is hier
toch zeker geen politiestaat!”
Meneer de rechercheur bleef alleen maar nors en zat doorlopend smalend te
grijnzen om alles wat ik zei. Irritant was vooral ook dat hij smalend
reageerde op wat de hulpofficier had gezegd, alsof hij de man niet serieus
nam. Zo vertelde ik hem dat de hulpofficier in elk geval de situatie in
West-Papua kende, want hij zei er veel over gelezen te hebben. Dat leverde
een soort norse hilariteit op bij de rechercheur.
Toen hij klaar was met typen vroeg hij mij of ik de verklaring wilde
tekenen. Ik zei: “Als het klopt wat er staat.”
“Natuurlijk klopt het, want het is uw verklaring”, was zijn
antwoord. Na het printen heb ik de verklaring doorgelezen. Alhoewel er de
helft niet in stond van wat er besproken was, klopte wat er stond, dus heb
ik de verklaring ondertekend.
Vervolgens weer terug in de cel. Na een kwartier werd ik weer uit de cel
gehaald en werd ik in vrijheid gesteld. Al mijn spullen weer verzameld,
horloge, schoenen en riem weer aan. “Het bord en de folders blijven
hier. Kunnen we die vernietigen?” “Om de drommel niet, die heb
ik binnenkort weer nodig in Den Haag”.
“Maar kunt u er voor zorgen dat ik weer in Wageningen kom?”.
“We zijn hier geen taxibedrijf! Neem de bus maar.” “Maar
ik heb helemaal niets bij me, dat ligt allemaal in mijn auto in Wageningen.”
“Dat is uw probleem”.
De opmerking van de hulpofficier bleek dus helemaal niets waard.
Er zit niets anders op dan de 15 km naar Wageningen lopend af te leggen.
Einde van de dag van de vrijheid. Dag van de Vrijheid? Hoezo? Niet in
Wageningen in elk geval, want daar beland je voor 4 uur in een politiecel.
Aangehouden ben ik uiteindelijk op basis van artikel 184 Wetboek van
Strafrecht
Artikel 184 Sub 1, luidt als volgt:
Hij die opzettelijk niet voldoet aan een bevel of een vordering, krachtens
wettelijk voorschrift gedaan door een ambtenaar met de uitoefening van enig
toezicht belast of door een ambtenaar belast met of bevoegd verklaard tot
het opsporen of onderzoeken van strafbare feiten, alsmede hij die
opzettelijk enige handeling, door een van die ambtenaren ondernomen ter
uitvoering van enig wettelijk voorschrift, belet, belemmert of verijdelt,
wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste drie maanden of
geldboete van de tweede categorie.
Ik heb niet voldaan aan het bevel om mijn bord af te geven. Dat is dus
correct. Of ze bevoegd was zoals staat aangegeven in het artikel kan ik
alleen maar raden, ze heeft zich niet voorgesteld en ook niet
gelegitimeerd. Maar in de tekst daarna volgt dat de ambtenaar dit moest
doen op basis van een wettelijk voorschrift. Alleen daarop gaf deze
ambtenaar geen antwoord. In tegendeel, ze zei : ” Dat weet ik ook
niet, dat bedenken we later wel”.
Moet ik als Nederlands burger een bevel wat nergens op gestoeld is, of
waarvan de ambtenaar mij niet eens kan aan geven waarop het gestoeld is,
een dergelijk bevel opvolgen? Is dat de vrijheid waar premier Rutte over
sprak en alle andere prominenten de hele dag op de televisie? Mag ik op de
dag van de vrijheid niet wijzen op onvrijheid elders?
Uiteindelijk konden ze niets anders bedenken dan artikel 184, want ik heb
niemand lastig gevallen, ik heb me niet verzet tegen aanhouding, ik heb
geen ambtenaar in functie beledigd. Kortom ik heb niets fout gedaan.
Moet ik dan net als in een politiestaat een bevel van een ambtenaar
opvolgen omdat het die ambtenaar gewoon belieft om mij een bevel te geven?
Gewoon omdat haar iets niet beviel? Mijn gezicht? Of was ze gewoon
pro-indonesisch en stond haar de tekst niet aan?
Misschien moet zij dan maar naar West-Papua, haar manier van optreden past
daar wel. “Befehl is befehl!”
Waar zijn we nu toch mee bezig in Nederland op de Dag van de Vrijheid?
Groetjes.
De strijd gaat door!
Chris P. van der Klauw
webmaster tanahku.west-papua.nl
29.5.2011:
Onderstaand tekst kreeg ik
doorgestuurd via Henk Bartels, schrijver van het boek:
“
Papua’s, een volk in de verdrukking”
Met
onderstaande tekst ben ik het natuurlijk roerend eens, want de Nederlandse
politiek heeft hier
jammerlijk gefaald
en de huidige politici hebben nog heel wat recht te zetten.
Zelf durf ik
te stellen dat het voor mij als gewone burger overkomt als laf hufterig
gedrag en ik mag
dan ook
hopen dat de wereld na zoveel jaren toch nog wakker wordt geschud.
Men denkt waarschijnlijk:
hier is geen eer mee te behalen!
Economische
motieven voeren de boventoon, maar als voormalig koloniaal machthebber is
het van den zotte dat de moraal wel erg ver is te zoeken en alles wordt
afgedaan met : het heeft onze aandacht.
Ondanks de
inzet van enkele politici van de SGP en SP fractie, die op aandrang van
enkele personen
een motie
indienen om wat te doen aan de precaire situatie van mensenrechten
schendingen en om
de
sociale en economische omstandigheden van de Papoea’s te verbeteren,
blijft het vaak bij vage
toezeggingen
in de trant van: het heeft onze aandacht.
Dit noemt
men dan de stille diplomatie. maar feit blijft dat Indonesië met een
enorme troepenmacht
West Papua
onderdrukt en terroriseert.
De
Papoea’s moeten zich te weer stellen met pijl en boog en zoeken een
vreedzame oplossing via de dialoog, die er maar niet komt.
Natuurlijk
zijn er wel verbeteringen vastgesteld, maar dat betreft dan niet West
Papua.
Wat te
zeggen van de speciale autonomie?
Op de
website heb ik al vermeld dat dit item bewust door de Indonesische politiek
wordt getraineerd.
Frappant
detail is dat pas op Donderdag 26.5. 2011 Ratko Mladiz werd gearresteerd.
De gevoelige
Screbenica affaire was voor mij destijds de aanleiding eens te kijken of ik
iets kon vinden over de Nieuw Guinea affaire en ... jawel hoor! Ook mensonterende
toestanden en dan te weten
dat de
normale Nederlandse burgerbevolking hiervan niet op de hoogte was.
Ik verdenk
de Nederlandse politiek en media, met uitzondering van enkele kranten, dat
tientallen jaren
een compleet
inheems volk bewust werd vergeten en doodgezwegen.
De
Indonesische dictator Suharto werd ook nooit berecht en voor de
massaslachting in Ruanda in 1994
is men nu
nog bezig mensen voor het gerecht te brengen.
Voor de
Papoea’s ging het direct na het vertrek van de Hollanders eind 1962
al helemaal mis en het
is
ontluisterend dat alle kabinetten hierna het lieten afweten en dat de
deksel van deze doofpot
heel lang
bleef gesloten.
Gerard
Thijssen
Wereld word wakker ! Zie
ook: http://tanahku.west-papua
Door Henk Bartels
Er is bijna overal in de wereld beroering. Volkeren komen in opstand
tegen dictatoriale bewinden en regeringen die hun land schade berokkenen en
de bevolking uitbuiten en terroriseren. En de opstandelingen krijgen veel
media-aandacht en soms ook daadwerkelijke hulp. Maar het frappante en
schrijnende is dat al tientallen jaren een volk wordt vergeten of
doodgezwegen, het volk van West Papua, het voormalige Nederlands
Nieuw-Guinea.
 
West Papua is grotendeels bedekt met een bijna ondoordringbaar
regenwoud. Daaronder leven de meeste Papua’s, verdeeld in enkele
honderden stammen. Eeuwenlang leefden zij zonder veel zorgen in het
uitgestrekte oerwoud. Maar nu hebben de Papua’s grote zorgen. Ze zien
dat hun land al jarenlang systematisch wordt beroofd van de natuurlijke
bodemschatten. En ze maken zich grote zorgen om de enorme toestroom van
immigranten. Bovendien leven ze voortdurend in vrees voor de dominante
aanwezigheid van de vele Indonesische militairen in hun land. Het
Papua-volk is in de verdrukking geraakt!
Onder zware druk van de internationale gemeenschap en een dreigende
oorlog met Indonesië moest het voormalige Nederlands Nieuw-Guinea in
1962 aan Indonesië worden afgestaan. De officiële overdracht vond plaats
op 1 mei 1963. En uiteindelijk werd West Papua een provincie van
Indonesië.
Maar het merendeel van de Papua’s was en is het met de gang van
zaken niet eens. In Nederland werd een regering in ballingschap gevormd en
in West Papua ontstonden verzetsgroepen, die zich beijverden voor de
onafhankelijkheid van West Papua. Dat gebeurde niet alleen op vreedzame
wijze. De verzetsgroepen hadden aanvankelijk succes, maar in de loop van de
jaren werden ze onder de voet gelopen door het Indonesische leger, dat
grootscheeps en zwaar bewapend werd ingezet. Dorpen waarin verzetstrijders
werden vermoed werden gebombardeerd en op grote schaal werden
razzia’s gehouden. En uiteindelijk moest een deel van de
vrijheidsstrijders zich gewonnen geven. Maar een groot deel heeft de strijd
nog niet opgegeven. Zij hebben zich grotendeels terug getrokken in het
oerwoud. Beseffend dat hun gewapende verzetsstrijd, met overwegend alleen
maar speren en pijlen en bogen, niet was vol te houden, hebben zij gekozen
voor vreedzaam verzet.
 
Regelmatig worden door de onafhankelijkheidsbewegingen demonstaties
gehouden. Maar die worden door het Indonesische leger en de politie
hardhandig de kop ingedrukt. Elke demonstratie en het tonen van nationale
symbolen ten gunste van onafhankelijkheid is door de Indonesische regering
streng verboden en wordt uitzonderlijk zwaar bestraft. Het in het openbaar
tonen van de Papuavlag, een piepklein Papuavlaggetje op een jas, of het zingen
van het Papuavolkslied betekent arrestatie en gevangenisstraf. Honderden
vreedzaam demonstrerende Papua’s zijn inmiddels voor vijf of tien
jaar achter de tralies verdwenen!
En door het leger en de politie wordt een extreem geweld gebruikt.
Naar schatting zijn tussen 1963 en nu 150000 Papua’s door het
gewelddadige optreden van het Indonesische leger en de politie om het leven
gekomen!
 
Het lijkt er op dat iedereen de andere kant uitkijkt als het gaat om de
situatie in West Papua. De internationale gemeenschap keek werkeloos toe
toen de republiek Indonesië destijds op slinkse wijze bezit nam van
het land en het volk. En nu kijkt vrijwel de hele wereld weer toe hoe een
volk wordt geknecht en vernederd. Het is triest om te moeten constateren
dat het de internationale gemeenschap kennelijk aan moed ontbreekt om de
Indonesische regering ter verantwoording te roepen.
Maar de meeste Papua’s zeggen nog steeds: ‘Merdeka atau
mati’! Vrijheid of sterven!
En ik probeer het nog een keer: wereld word wakker!
29.6.2011: Onderstaand bericht en verslag ontving ik van Nieuw Guinea
sympathisant Henk Bartels, hetgeen ik compleet zal weergeven:
West Papua
De
strijd duurt voort !
Door Henk
Bartels
Bijna een halve eeuw lang strijden de Papua’s voor
onafhankelijkheid. Vanaf het moment dat Nederland noodgedwongen afstand
moest doen van het voormalige Nederlands Nieuw-Guinea en het moest
overdragen aan Indonesië, hebben zij zich verzet tegen de Indonesische
bezetting. Aanvankelijk deden ze dat gewapenderhand, maar met hun sobere
bewapening van overwegend alleen maar speren en pijlen en bogen, was het
een onbegonnen strijd tegen het goed bewapende en drastisch optredende
Indonesische leger. Verzetstrijders werden zonder pardon geliquideerd of
gevangen genomen en dorpen waarin verzetstrijders werden vermoed werden
gebombardeerd of plat gebrand. Enkele belangrijke leiders van het verzet
vluchtten naar het buitenland. En uiteindelijk moesten de
Papua’s het gewapende
verzet opgeven. Groepen verzetstrijders trokken zich terug in het
uitgestrekte oerwoud of staken de grens over naar het aangrenzende
zelfstandige Papua Nieuw-Guinea. Maar de verzetsstrijd ging door. Er bleef
alleen geen andere mogelijkheid over dan te kiezen voor vreedzaam
verzet.
Sommigen vragen zich af waarom de Papua’s zich blijven verzetten tegen de
Indonesische overheersing. Er worden immers wegen aangelegd en in de steden
worden hotels en winkels gebouwd. En enkelen zijn van mening dat de
Papua’s het nog niet zo
slecht hebben onder Indonesië. Maar daarbij worden veel dingen
vergeten. Al in 1967 verleende de Indonesische regering een concessie aan
de Amerikaanse mijngigant Freeport McMoran. Er werd een concessie
overeengekomen van bijna drie miljoen hectaren. En de mijngigant ging
drastisch tewerk. In het middenwesten van het land werden grote groepen
Papua’s met behulp van het Indonesische leger gedwongen om te verhuizen,
om plaats te maken voor de exploitatie van de Freeport’s
Grasbergmijn. En in de loop van enkele jaren verdwenen tienduizenden
hectaren regenwoud. De rivieren Ajkwa en Kopi, waarvan veel inwoners
afhanelijk waren voor hun levensbehoefte, raakten ernstig vervuild door de
duizenden tonnen residuen die daarin dagelijks werden gedumpt. Het gevolg
was dat nog meer Papua’s hun leefgebied moesten verlaten en elders
opnieuw moesten beginnen.
De Indonesische regering verleende bovendien veel houtkapconcessies.
Maar er is ook sprake van illegale houtkap. Vaak wordt gekapt tot dicht bij
de rivieren, die daardoor verstopt en vervuild raken. En die rivieren zijn
voor hele bevolkingsgroepen de enige drinkwaterbron! In het binnenland,
vooral bij de grens met Papua Nieuw-Guinea, wordt veel bos illegaal gekapt.
Volgens de plaatselijke bewoners, die vrijwel van de jacht moeten leven,
wordt hun bestaan daardoor ernstig bedreigt. De dieren worden ver weg
gedreven door het enorme lawaai van de houtkapmachines. En het gevolg is
dat de jagers steeds verder het oerwoud in moeten om nog met succes te
kunnen jagen. Dat betekent een vermindering van hun jachtbuit en daarmee
een vermindering van hun inkomsten.
De Papua’s maken zich grote zorgen over deze gang van zaken. Ze
zien dat hun land al jarenlang systematisch wordt beroofd van de
natuurlijke bodemschatten. En de opbrengsten komen nauwelijks ten goede aan
hun land en volk. Die
verdwijnen grotendeels in de schatkist van de Indonesische regering en op
de bankrekeningen van de buitenlandse exploitanten.
Nadat de Papua’s de gewapende verzetsstrijd hadden opgegeven,
voerde het Indonesische leger nog maar sporadisch acties uit in het
oerwoud. De laatste jaren wagen zij zich vrijwel niet meer in het
overwegend ondoordringbare oerwoud.
Dat heeft de bewoners van het uitgestrekte regenwoud enige rust
gegeven. In de afgelegen en vaak goed verscholen dorpen lijkt het
dagelijkse leven, zoals het altijd is geweest, te zijn hervat. Alleen als
er moet worden gedemonstreerd voor zelfbeschikking of onafhankelijkheid
komen de bewoners massaal tevoorschijn. Dan trekken ze naar de steden om
daar met hun landgenoten te demonstreren.
En er wordt niet alleen gedemonstreerd omdat het Papualand door
Indonesië in hoog tempo wordt beroofd van de bodemschatten. Er wordt ook geprotesteerd tegen de
enorme toestroom van Indonesische immigranten. Naar schatting zijn er
inmiddels bijna evenveel immigranten in West Papua als de oorspronkelijke
inwoners, de Papua’ s. En daar ondervinden de Papua’s de nadelen
van. Door de overwegend Indonesische instanties en bedrijven wordt de
voorkeur gegeven aan Indonesische medewerkers. Daardoor zijn veel
Papua’s zonder werk en dus zonder inkomsten. Dat wreekt zich dan weer
op hun kinderen, die niet de kans krijgen om verder te studeren dan het
basisonderwijs. En dat is rampzalig, want juist het Papua-volk heeft beter
ontwikkelde en hoger opgeleide mensen nodig om het volk naar een hoger
niveau te leiden. Maar gelukkig zijn er in Nederland enkele organisaties
die zich bezig houden met de verdere ontwikkeling van de Papuajeugd.
De onafhankelijkheidsbewegingen in West Papua houden regelmatig
demonstraties in de diverse steden. Daar hebben ze geen toestemming voor en
die worden dan ook door het Indonesische leger hardhandig de kop ingedrukt.
Elke demonstratie en het tonen van Papua-symbolen ten gunste van
onafhankelijkheid is streng verboden en wordt uitzonderlijk zwaar bestraft.
Het in het openbaar tonen en hijsen van de ‘Morgenster’, de
nationale Papuavlag, leidt onherroepelijk tot arrestatie en
gevangenisstraf. Er zijn gevallen bekend waarin daarvoor vijf tot tien jaar
gevangenisstraf is opgelegd. Zelfs het dragen van een piepklein
Papuavlaggetje op een jas of
bloes, of het in het openbaar zingen van het Papuavolkslied, heeft
arrstatie tot gevolg en vrijwel altijd een gevangenisstraf. Op die manier
zijn inmiddels honderden vreedzaam demonstrerende Papua’s achter de
tralies verdwenen. En door leger en politie wordt daarbij meestal extreem
geweld gebruikt.
 
De Papua’ s weten
zich gesteund door veel sympathisanten. Dat zijn niet alleen hun gevluchte
leiders in het buitenland, maar ook de Nederlandse Nieuw-Guinea veteranen,
webmasters en schrijvers. Zij beijveren zich voortdurend om de ellendige
positie van de Papua’s
aan de wereld te tonen. En daarbij is vooral de hoop gevestigd op de
internationale gemeenschap, die heeft goed te maken wat zij bijna een halve
eeuw geleden heeft bewerkstelligd, het ‘schenken’ van het
voormalige Nederlands Nieuw-Guinea, het huidige West Papua, aan
Indonesië!
29.07.2011: Papoea leiders schrijven brandbrief
aan Amerikaanse president Barack Obama met verzoek dat V.N. regering een
open dialoog steunt tussen Papoea vertegenwoordigers en de Indonesische
regering over de Papoea grieven gedurende de laatste 50 jaar van
Indonesische koloniale overheersing:
|
THE
PAPUA NATIONAL LEADERSHIP
Temporary Address:
Rev. Emr. H. Awom, Pacific Indah-Angkasapura,
Port Numbay-Jayapura- West Papua ;
Tel. 06285244300855; and Tel. 0628124800260.
national_committee2000@yahoo.co.uk
---------------------------------------------------------------------------------------
Nature : Most Urgent
Number :20/PNL/VI/2011. Subject : Immediate Action for West
Papua
Port Numbay (Jayapura),
West Papua
26 July 2011.
President
Barack Obama
The White
House
1600
Pennsylvania Avenue NW
Washington,
DC 20500
Dear Mr
President,
We are writing to you as the leaders of the West
Papuan people.
We welcome the statement by your Secretary of State,
Mrs. Hillary Clinton, in Bali on 24 July, that the United States
Government supports an “open dialogue” between Papuan
representatives and the Indonesian Government to address grievances and
support development. We greatly appreciate the support of your government
and trust that Secretary Clinton will continue to urge the Indonesian
Government to embark on an “open dialogue” with the leaders
of the West Papuan people.
We believe that the conflict between the people
of West Papua and the Indonesian Government is an unresolved legacy of
the Cold War. The people of West Papua have been colonised for the past
half century.
We wish to live in peace with our neighbour,
Indonesia . Given the support of your Government, as expressed by
Secretary Clinton, the conflict in West Papua can be resolved through a
peaceful open dialogue.
Mr President, please accept the greetings and
prayers of the people and nation of West Papua .
Yours faithfully,
The National Leadership of West Papua ,
|
Forkorus Yaboisembut, SPd.
Speaker
of Customary Council,
06281344420906
|
Executor
of State
|
|
|
Rev. Edison Waromi, SH.
President
of West Papua National Authority,
06281344529776
|
Executor
of Governance
|
|
|
Rev. Emr. Herman Awom, STh.
Moderator
of Papua Presidium Council,
0628524430085
|
Executor of Legislative
|
|
|
Drs. Laurence Marius Mehue
Papua
Independent Committee for Law Practitioners,
06285244612282
|
Executor of Judicative
|
|
|
Col. Eliezer Awom
West Papua National Coalition for Liberation,
06281315491254
|
Executor
of Defense & Security
|
|
|
17.08.2011:
Siemon Goossensen is Juridisch en Maatschappelijk Adviseur en Docent
Maatschappijleer HBO-Onderwijs.
Op 3.9.2010 ontving ik zijn eerste e-mail, waarbij
hij zich voorstelde en aangaf heel
betrokken te zijn bij de Papoea affaire. Om aan te geven dat het
goed klikte en wij elkaar goed aanvulden, plaats ik de e-mail berichten:
Hallo Gerard,
Met meer dan alleen belangstelling lees ik jouw
activiteiten over voormalig Nederlands Nieuw Guinea.Vanuit mijn jeugd heb
ik alleen de berichtgeving van de toenmalige(1962) en opvolgende
Nederlandse overheid meegekregen en die klopt van geen meter.
Vanuit mijn werkzaamheden ondersteun ik, naast
andere juridische activiteiten, mensen die vanaf Papua afkomstig zijn in
hun procedure voor een Verblijfsvergunning in Nederland.
Daarnaast probeer ik openingen te vinden in de
chaos rondom de pensioenen waar naar mijn mening Mede-Nederlanders recht op
hebben voor iedere dag dat ze voor de Nederlandse overheid gewerkt hebben
en niet na 10 jaar werken voor de Nederlandse overheid.
Ik ben afgestudeerd in de
Vreemdelingenwetgeving, naast het Jeugd-en Kinderrecht, mag mij geen
advocaat noemen omdat ik niet de behoefte heb om aansluitend 3jaar
Nederlands recht te gaan studeren op 64-jarige leeftijd, daarnaast ben ik
docent Maatschappijleer in het HBO-Onderwijs, speciaal voor de onderkant
van de samenleving tot en met Jan Modaal.
Jouw publicaties op internet(Papua-het vergeten
volk) zijn voor mij een meer dan waardevolle ondersteuning in mijn
activiteiten om de excessen en genocide aantoonbaar te maken in de
onderbouwingen voor mijn cliënten in de strijd tegen de IND en de
Justitie..
Jouw publicaties gaan tot en met 2006, beschik
jij ook nog over recentere excessen die hebben plaatsgevonden op Papua,
waarmee ik de onderbouwingen en verdedigingen voor betrokkenen nog verder
hard zou kunnen maken?
Wij spreken dagelijks over de genocide inzake de
Hutu’s en de Tutsi’s in Afrika, Wij spreken dagelijks over de
excessen in Zimbabwe, waar Mugabe en Tsvangirai tot elkaar zijn veroordeeld
in een regering die wacht tot één van de twee dood gaat en
alles weer explodeert, maar de berichtgeving en de verantwoording van de
Nederlandse overheid over voomalig Nederlands Nieuw Guinea is
dichtgeschroeid.
Zelfs Nederlandse bedrijven, waaronder de B.A.M.
, verdienen geld aan werkzaamheden op Nieuw Guinea, in opdracht van de
Indonesische overheid, ten koste van de Papoea’s.
Op dit moment verdedig ik de belangen van een
schoondochter van Job Roemajauw(één van de 4 studenten die in
1984 via de Nederlandse ambassade in Jakarta naar Nederland is gevlucht en
assiel kreeg), alsmede van enkele inwoners van Papua die al enkele jaren in
Nederlandse asielzoekerscentra
zitten in afwachting van een (be)oordeling over hun aanvraag voor een
verblijfsvergunning in Nederland, alsmede de belangen van een 78-jarige man
uit Papua, die 20 jaar voor de Nederlandse overheid(ministerie van
volksgezondheid), hier geen asiel kreeg en nu in Zweden woont, maar toch
naar Nederland wil.
Met vriendelijke groet,
Siemon
Van: G.Thijssen
Hallo Siemon,
Je e-mail komt op het juiste moment, want sinds
eind Augustus ben ik pas online met de nieuwe website: www.westpapuahetvergetenvolk.nl
Hierin staan verschillende rapporten over de
genocide, zie de speciale rubriek hierover, rapport van Yale, Sydney
universiteit, Ds Yoman etc. Vanmorgen ontving ik nog een e-mail van
Indonesia Watch, omdat er op 28.7 iemand vermoord in een rivier werd
gevonden, hij verrichtte onderzoek naar de illegale ontbossingen.
Waarschijnlijk is de man uit Zweden Jakob Prai,
heb ik e-mail contact mee gehad.
Mijn oude website is inderdaad in December 2006
vastgelopen, moet echter nog worden verwijderd en ben even afhankelijk van
UPC.
Je werk vind ik een fantastische ondersteuning
voor mijn website en m.i. ook een goede manier de deksel van de doofpot te
openen.Ik ken een Papoea, Oridek Ap, die heel blij zal zijn met dit bericht.
Kreeg gisteren nog een droevig
bericht van hem en als ik deze e-mail doorstuur heeft hij zeker een goed
weekend! Hij is de zoon
van Arnold Ap, die ook is vermoord en die het lied componeerde:
“Singing for Life”.
Zie rubriek: Impact van de muziek.
Wij staan inderdaad heel dicht bij elkaar en ben
blij een bijdrage te leveren aan het lot van mensen die hier terecht zijn
gekomen en in hun eigen land al heel veel hebben meegemaakt. Hopelijk leidt
het tot meer politiek begrip en support.
Je kunt mij altijd mailen, want ik ben nog
steeds actief en ben heel content met je e-mail!
Prettig weekend!
Onderstaande brief stuurde Siemon naar
Nederlandse bewindslieden en alle Fracties:
Zwolle, 09 juli 2011.
Voormalige “Nederlandse” Papua in
“Vreemdelingen”bewaring ! ! !
Geachte heer M. Rutte, G.B.M. Leers en U. Rosenthal.
Tevens aan de fractievoorzitters van de politieke partijen in
de Tweede Kamer der Staten Generaal, te weten: A. Pechthold (D’66),
S. Blok (VVD), E. Roemer (SP), J. Cohen (PvdA), A. Slob (ChristenUnie), J.
Sap (Groen Links), G. Wilders (PVV), S. Buma (CDA), C. v.d. Staaij (SGP),
M. Thieme (P v d Dieren).
Een coördinator van VluchtelingenWerk Nederland wierp me
voor de voeten, dat ik inzake voormalig Nederlands Nieuw Guinea, nu West
Papua geheten, in een beerput terecht zou komen, zeker inzake de
tekortkomingen vanuit de Nederlandse Overheid vanaf 1962. Die uitlating
kwam mij zeer zeker niet onbekend voor, gezien de activiteiten die ik bezig
in de onderbouwing en ondersteuning in asielprocedures van ook mensen uit
dat voormalige Nederlands Oost Indië.
Als antwoord gaf ik hem aan dat wij ons schamen moesten voor de manier van
doen van al onze kabinetten vanaf 1962, maar ook voor al die kamerleden die
vanaf 1962, tot op heden, in de Tweede kamer der Staten Generaal hun
verantwoordelijkheden voor alle (voormalige) Nederlanders / Medelanders
niet hebben opgepakt, oren, ogen en geweten hebben gesloten voor die
mensonterende praktijken die daar tegen de menselijkheid gebeurd zijn en
nog gebeuren.
Ongetwijfeld zal men zeggen: We weten / wisten het niet. Waar heb ik die
zinsnede eerder gehoord, echter wel in een andere taal, nl.: wir haben es
nicht gewüsst ! ! !, ook onder de oudere politici zullen er velen
zijn, die zich dat zeker herinneren.
We hebben het dus over het laatste gedeelte voormalig Nederlands Oost
Indië, in deze situatie voormalig Nederlands Nieuw Guinea, nu West
Papua geheten. De bewoners daar hebben / hadden tot 1962 officiële
Nederlandse geboortebewijzen, met
als tekst:
geboorteakte Nederlands Oost Indië ! ! !
Daarop gebaseerd, dus zij waren in het bezit van de
nederlandse nationaliteit en het burgerwetboek geeft aan dat iemand bij
zijn geboorte een nationaliteit krijgt, in dit geval op Nederlands Nieuw
Guinea de nederlandse nationaliteit en men kan eveneens uit dat
burgerwetboek bij redelijk normaal gedrag die nationaliteit maar zo niet
kwijtraken.
Maar Nederland is, als het de
overheid uitkomt in hun voordeel, het land van de onbegrensde
mogelijkheden, in de Vreemdelingenwet is er voor de overheid altijd wel een
artikel dat een vorige positieve uitspraak / oplossing voor de andere
partij, omzet in een negatieve beslissing.
In deze situatie gaat het om
Donatus Dony Karuri ,maar eigenlijk ook over Soleman Watopa en Yanti
Numberi, in Nederland gekomen in 2008 om asiel aan te vragen,
hetgeen uiteindelijk uitmondde in een negatieve beschikking.
Enkele weken geleden een Herhaalde Asielaanvraag in Den Bosch,
die eveneens uitmondde in een negatieve beschikking, je hebt dan nog de
mogelijkheid om een VoVo (Voorlopige Voorziening) aan te vragen en een
beroepsituatie in te dienen.
Echter in het land van de onbegrensde mogelijkheden (zoals
hierboven benoemd) heeft de overheid in deze situatie zoveel in tijd
geknepen dat op een fatsoenlijke manier verdedigen onmogelijk is. Daarnaast
is Donatus Dony Karuri tijdens die Herhaalde Asielaanvraag in
Vreemdelingenbewaring genomen, want denkt de overheid, als de beschikking
negatief is hebben we hem al te pakken voor de uitzetting.
Als Donatus Dony Karuri (56 jaar)
uitgezet gaat worden, waar naartoe zou dan moeten worden uitgezet?
In 1984 is hij gevlucht uit West Papua (voormalig Nederlands Nieuw Guinea)
naar het aangrenzende Papua New Guinea (PNG-het voormalige Australische New
Guinea) en volgens een schrijven van de UNHCR is Donatus Dony Karuri door
de overheid van datzelfde Papua New Guinea erkend als vluchteling ! Deze
erkenning is gebaseerd op het feit dat Donatus Dony Karuri meer dan actief
geweest is voor de OPM, de vrijheidsbeweging van de Papua’s in
voormalig Nederlands Nieuw Guinea (West Papua) en nu zuchtend onder de
mensonterende overheersing van Indonesië.
Donatus Dony Karuri verbleef van 1984 - 2008 (24 jaar dus ! ! !), in of in de directe omgeving van
één van de ca. 10 vluchtelingenkampen van de UNHCR, die zijn
gevestigd in het grensgebied van West Papua (Indonesië) en Papua New
Guinea en wel op het grondgebied van Papua New Guinea, vandaar de erkenning
voor Donatus Dony Karuri als vluchteling door Papua New Guinea.
Stelt u zich eens voor, 24 jaar
wonen ?, leven en verblijven in een vluchtelingenkamp en u weet
ongetwijfeld vanuit de beelden jaar in, jaar uit, hoe die
vluchtelingenkampen er uitzien.
Maar denkt u dan tevens aan het feit dat Donatus Dony Karuri
bij zijn geboorte de nederlandse nationaliteit verkreeg, totdat in 1962 hij
en honderdduizenden anderen van de éne op de andere dag de
indonesische nationaliteit door de strot heengeduwd kregen.
Hebben zij daarom
gevraagd ?
En denkt u eens aan de
30.000 Papua’s (ook
voormalige nederlandse Papua’s ?) die vermoord zijn tussen
1962 en 1969, toen voormalig Nederlands Nieuw Guinea onder het
overgangsbewind viel van de Verenigde Naties en de Amerikanen al vele
miljarden overmaakten naar de Indonesische overheid om in 1963 in het bezit
te komen van de rijkste mijnen ter wereld en de Indonesische overheid vele
tientallen duizenden MENSEN verdreef van huis en haard om de Amerikanen tot
hun gerief te laten komen !
En denkt u eens aan de ca.
13.000 Papua’s (ook
voormalige nederlandse Papua’s ?) , die in het begin van
de zeventiger jaren zijn VERMOORD op de grens van voormalig Nederlands
Nieuw Guinea en voormalig Australisch Nieuw Guinea in de gebieden in de
omgeving van Jayapura.
En denkt u eens aan de vele
doden onder de Papua’s
(ook voormalige nederlandse Papua’s ?) , die in de eerste
helft van de tachtiger jaren vielen toen de Indonesische luchtmacht hen
bestookte met NAPALM-BOMBARDEMENTEN.
En denkt u eens aan april
2003, toen de Indonesiërs, door militaire operaties, duizenden
Papua’s (ook voormalige
nederlandse Papua’s ?) woonachtig in 25 dorpen
vanuit/vanaf huis en haard verdreef de oerwouden in in de omgeving van
Wamena.
En denkt u eens aan oktober
2004, toen de Indonesiërs, door militaite operaties, 6400
Papua’s (ook voormalige
nederlandse Papua’s ?) , verdreef uit de omgeving van
Mulia vanuit/vanaf huis en haard de oerwouden in.
En denkt u eens aan augustus
2005, toen de Indonesiërs door BRIMOB (geheime politie) ca. 10.000
Papua’s (ook voormalige
nederlandse Papua’s ?) in een operatie over de kling joeg
in een anti-OPM operatie.
En denkt u eens aan maart
2006, toen de Indonesiërs 1.200 Papua-studenten bij Abepura (omgeving
Jayapura) over de grens naar Papua New Guinea verdreef (misschien ook studenten van nederlands
Papua-afkomst ?)
En denkt u eens aan januari
2007, toen de Indonesiers ca. 5.400 Papua’s,het wordt vervelend, vindt u niet: ook voormalige nederlandse
Papua’s ? door militaire operaties uit het gebergte richting
Mulia verdreef.
En denkt u eens aan augustus
2007, toen de Indonesiërs een beduidend onbekend aantal Papua’s (misschien ook wel veel Papua’s
met duidelijke nederlandse roots !) verdreef uit de Jaimo Valley.
En denkt u eens aan juni
2009, toen de Indonesiërs honderden Papua’s verdreven uit Puncak
Jaya
Zouden hier ook
Papua’s tussen hebben gezeten van nederlandse afkomst ?)
En realiseert u zich eens dat
er tussen 2003 en 2010 ca. 50.000 tot 70.000 Papua’s zijn verdreven,
oud Nederlanders.
Dus Medelanders en Papua’s waarvan de ouders of grootouders
in het bezit waren van de Nederlandse nationaliteit.
En denkt u eens aan mei/juni
2010, toen de Indonesiërs vele duizenden Papua’s verdeven uit de
omgeving van Mulia door militaire operaties.
Het zou best kunnen
zijn, dat hier Papua’s bij zijn geweest die in het bezit waren van de
Nederlandse nationaliteit, of waarvan de ouders en/of grootouders in het
bezit zijn/waren van de Nederlandse nationaliteit in 1962 ! ! !
En denkt u dan aan de ca. 10
vluchtelingenkampen van de UNHCR op de grens van West Papua
(Indonesië) en Papua New Guinea (voormalig Australisch Nieuw Guinea) ,
waar tussen de 12.000 en 15.000 Papua’s verkommeren. Papua’s
die een hoog OPM-gehalte hebben, gevochten voor hun vrijheid tegen de
Indonesiërs.
Vluchtelingen die leven onder mensonterende omstandigheden, erkend als
vluchteling door PNG (Papua New Guinea) en daar blijft het bij, want de
UNHCR makt zich niet druk, zij richten hun activiteiten op de onderlinge
verhoudingen tussen Indonesië en Papua New Guinea.
En u mag iets anders (be)denken,
maar veel van bovengenoemde gegevens komt uit de rapporten van de UNHCR,
waarover oud minister president Ruud Lubbers als Hoge Commissaris voor
Vluchtelingen fungeerde van 2001 tot 2005.
En u mag iets anders (be)denken,
maar alle kabinetten, alle ministers vanaf 1962, alle kamerleden vanaf 1962
hebben deze GENOCIDE, waarin tot op heden ca. 300.000 tot 500.000
Papua’s zijn omgekomen, vermoord en worden vermist, ter kennisgeving
aangenomen zonder ook maar één stap of één
aktie te ondernemen.
Ja, incidenteel werden er heel soms in de Tweede Kamer der Staten Generaal
enkele vragen gesteld aan een Minister van Buitenlandse Zaken, maar die
werden dan na een lange periode schriftelijk afgedaan met de mededeling dat
er aan de Indonesische overheid vragen waren gesteld en die zou er op
toezien dat er geen MISDADEN tegen de Menselijkheid zouden worden gepleegd.
Rapporten van Yale, Amnesty International, Universiteit van Sidney en
Duitse / Engelse / Scandinavische Hulpverleningsorganisaties worden ook
door deze overheid in ontvangst genomen en na gelezen te zijn, achteloos
terzijde gelegd.
Amnesty International heeft haar werknemers van niet Indonesische
nationaliteit al tijden geleden teruggetrokken uit West Papua, Cordaid is
al helemaal verdwenen uit West Papua, Justitia et Pax stopt aan het einde
van 2011 omdat zij geen subsidie meer zullen ontvangen van de nederlandse
overheid.
Nederland heeft zijn voordeel onder de noemer VOC-mentaliteit binnengehaald
en of er nu een Papua meer of minder wordt vermoord, daar liggen we in Den
Haag niet van wakker van, het is de “Ver van ons Bed-show”, en
laten we die periode maar snel vergeten, wij moeten verder naar morgen.
Nee we debatteren liever over hoofddoekjes dan over die vele mensen en
kinderen die ons niet meer van nut zijn, we debatteren liever over de
fouten en onvolkomenheden van anderen, dan over ons eigen doen en laten.
Wat vanaf 1962 daar heeft plaatsgevonden daar zijn wij niet
verantwoordelijk voor, laten ze zich zelf maar redden, dat is de
achterliggende gedachte van de Nederlandse politiek van een overheid die
zogenaamd het beste met anderen voor heeft.
Ik wijs u op de maandelijkse rapporten van het West Papua Advocacy Team
(WPAT), die ook al jaren aangeven dat de Rechten van de Mens door de
Indonsische overheid op West Papua met handen en voeten worden getreden. En
Nederland, zij zwijgt stil, want als dat verleden weer aan de oppervlakte
komt, kunnen wij zeker de Papua’s niet meer in de ogen kijken.
Terug naar Donatus Dony Karuri, weggestopt in een cel in vreemdelingenbewaring,
geboren in 1955, 7 jaar oud toen de Indonesische genocide het ook over hem
te zeggen kreeg, na 24 jaar vluchtelingenkamp en 3 jaar Asielzoekerscentra
in Nederland op het punt weer te worden teruggestuurd naar de hel waar hij
uit vandaan kwam.
Is hij de enigste op dit moment in
Nederland ? Nee er zijn ook nog Solemon Watopa en zijn echtgenote Yanti
Numberi, lotgenoten van Donatus Karuri, Watopa en Numberi zijn geboren uit
Nederlandse ouders op voormalig Nederlands Nieuw Guinea, maar ook van huis en
haard verdreven naar die vluchtelingenkampen op de grens van beide
Papua-landen.
Er is ook nog Devi Yawan,
die in een reguliere procedure hier een toekomst zoekt bij haar man (van
papua-afkomst) en haar beide kinderen, haar man en haar jongste kind hebben
de nederlandse nationaliteit, haar oudste kind kan niet worden
bijgeschreven omdat de
vreemdelingenpolitie het tijdelijk in bezit houden van een paspoort nogal
letterlijk neemt en is dat paspoort, ondanks de verzoeken om het te mogen
verlengen , verlopen en wordt ook het paspoort van het oudste kind niet ter
beschikking gesteld om de bevolkingsadministratie op orde te krijgen.
Er verlopen veel paspoorten van vreemdelingen in Nederland op deze manier,
ten gevolge van de non-coöperatieve instelling van de
vreemdelingenpolitie.
De IND geeft de
Vreemdelingenpolitie aan dat paspoorten verlengd dienen te worden, de
Vreemdelingenpolitie geeft aan: dat bepalen wij wel, wij hebben ze
tijdelijk ingenomen en zie ze maar terug te krijgen voor verlenging.
Mijn verzoek, volgend op deze mail, is het uit vreemdelingenbewaring laten
gaan van Donatus Dony Karuri, hij zal zeker de illigaliteit niet ingaan,
want de verbondenheid met de Nederlandse Papua bevolkingsgroep is groot,
voor opvang voor hem zal gezorgd worden.
Mijn verzoek is tevens de vraag om de procedures voor deze Medelanders /
Nederlanders op te schorten tot na het zomerreces, zodat er geen
beslissingen / stappen worden (onder) (ge)nomen, waarover men later zou
moeten zeggen dat het niet meer terug te draaien is.
Papua’s die actief zijn geweest binnen het OPM zijn hun leven niet
veilig in West Papua (bewijsmateriaal te over) en daarnaast, ze zijn erkend
als vluchteling door PNG (Papua New Guinea).
Er ligt op dit moment een verzoek van o.a. de dagbladen TROUW en het
NRC-HANDELSBLAD voor het verstrekken van gegevens voor artikelen in de pers
en er zijn vergevorderde gesprekken met de redactie van WEGENER, die het
overgrote gedeelte van Nederland in de Regionale Pers voorziet van
regionale dagbladen, om over deze onmenselijke situatie waarover de
nederlandse overheid al zwijgt vanaf 1962 om aantoonbaar te maken dat de
nederlandse overheid, ministers en kamerleden van alle kabinetten vanaf
1962 tot en met dit kabinet mede-verantwoordelijk is voor de GENOCIDE die plaatsvindt
in West Papua.
Hoogachtend,
S.Goossensen
Naar aanleiding van deze brandbrief werd de heer
Karuri vooralsnog
niet op het vliegtuig gezet voor zijn terugreis,
maar kwam weer in zijn
detentie adres in Rotterdam. Nu werd er wel aandacht aan geschonken
18.8.2011.
bericht van Siemon:
Heb weer een
Papua kunnen helpen. Mia Aron, heeft een Nederlandse partner, samen 2
kinderen, zij is de afgelopen 4 jaren steeds op een toeristenvisum in
Nederland geweest, 3 maanden daar, 3 maanden hier.
Niet getrouwd, maar kan nu voorlopig in Nederland blijven in het kader van
gezinshereniging en verblijf met kinderen bij partner in Nederland. Spreekt
goed Nederlands en mag nu het basisexamen inburgering in Nederland
voltooien en behoeft dus zoals gebruikelijk dat niet te doen in een
Nederlandse Ambassade in het land van herkomst, en voor dat examen krijgt
ze 6 maanden de tijd.
Oudste kind is net leerplichtig en gaat dus nu ook het nederlandse
onderwijs in.
Ze zijn woonachtig in Arnhem.
1.9.2011:
Bericht uit NRC handelsblad: In West Papua krioelt het van de spionnen.
Het artikel is
geschreven door Elske Schouten en is gepubliceerd onder hoofdstuk 23,
Zie de
index, rubriek: periode
1962/2011.
Het rapport is
voorzien van foto en commentaar mijnerzijds.
17.10.2011:
Lees, kijk/watch: Op facebook staan verschillende filmpjes over
wreedheden,
martelingen, begaan door Indonesische
militairen, politieagenten.
Misdaden die maar niet worden bestraft!
|
|
|
18.10.2011:
e-mail aan CDA Fractie:
|
|
Hierbij wil ik volgende
graag onder Uw aandacht brengen: mijn website: www.westpapuahetvergetenvolk.nl
rubriek: mensenrechten - laatste gedeelte.
Het CDA beloofde meer
aandacht te schenken aan mensenrechtenschendingen in West Papua en
Molukken!
Omdat er in het verleden
wel heel weinig aandacht is getoond voor het verschrikkelijke gebeuren in
West Papua plaatste ik vandaag dat stukje bij rubriek: mensenrechten.
Ontving ik vandaag een
bericht van Oridek Ap, zie in dit verband:
Oridek Ap Gerard Thijssen
Dit is wat er nu gaande is in West Papua.....verzoek om het
verder te verspreiden.
http://westpapuamedia.info/2011/10/19/police-and-army-open-fire-on-papuan-congress/
Wat moet er nu eigenlijk nog meer gebeuren
voordat politiek Nederland eens wakker wordt!!!!
mvg Gerard Thijssen
25.10.2011
Beste mensen,
1 dec. a.s. is het 50 jaar geleden dat Nederland aan West-Papoea (toen
Nederlands Nieuw Guinea) onafhankelijkheid beloofde. In plaats daarvan
keek Nederland zwijgend de andere kant op toen Indonesië het land
illegaal koloniseerde. Al 50 jaar worden de Papoea's onderdrukt in eigen
land, willekeurig gevangen genomen, gemarteld, verkracht, vermoord.
Vorige week nog zijn, na 3 dagen van intimidatie, tijdens het 3e Papua
Congres in Jayapura, door de TNI, het Indonesische leger, tenminste 3,
waarschijnlijk 5, mensen dood geschoten en tenminste 300 mensen,
waaronder vrouwen en kinderen, opgepakt.
Het op een na grootste regenwoud ter wereld wordt vernietigd door
illegale houtkap en voor de aanleg van plantages. En niemand doet iets.
Internationale journalisten worden het land niet binnengelaten en zelfs
hulporganisaties als Rode Kruis en Cordaid worden het land uitgezet.
We hebben een petitie opgezet. Ik vraag dringend jullie hulp. Het kost
niks, alleen een paar seconden (wel ook de email bevestigen aub!).
Zouden jullie de petitie willen ondertekenen (het kan anoniem) en willen
verspreiden onder zoveel mogelijk vrienden en kennissen? We hopen op 1
dec. 40.000 handtekeningen aan te kunnen bieden!
Hieronder de link (bij verspreiding bij voorkeur knippen en plakken als
dat kan).
http://bit.ly/pGi9eA
Alvast bedankt!
Verzoek vanuit mijn hart!
Hartelijke groet,
Irene Vloerbergh,
Deze email gaat naar een paar duizend bezoekers
van mijn websites en abonnees van mijn nieuwsbrief, dus ik reken op een
flinke response! Kost maar een minuutje. Wel even je mail in de gaten
houden en de ondertekening bevestigen.
Bij voorbaat mijn dank,
Chris P. van der Klauw,
webmaster (tanahku).west-papua.nl
|
From: onderstesteen@hotmail.com
To: onderstesteen@hotmail.com
Subject: FW: VoVo / Beroep Yanti Numberi en Sole Watopa
Date: Tue, 1 Nov 2011 11:57:00 +0100
De
Rechtspraak - Rechtbank Almelo
t.a.v. de Vreemdelingenkamer
E. Gorterstraat 5
7607 GB Almelo
faxnummer :
0546-457211
Datum : Zwolle 01 november 2011
Inzake : procedurenummer 11/34277 BEPTDN AQ1
Onderwerp : VoVo voor mevr. Y. Numberi en dhr. S. T. Watopa
: V-nummers 272.563.4096 / 4384
Geachte heer / mevrouw,
Op 26 oktober jl., heb ik namens mijn cliënten een verzoek ingediend
om voorlopige voorziening.
De redenen voor dit verzoek zou ik als volgt willen omschrijven :
Het zal u uit de stukken bekend zijn in het verloop van hun procedures is
aangegeven dat het schenden van de Rechten van de Mens in West Papua, vanaf
1962 tot op de dag van vandaag, door de Indonesische Politie, Militairen en
Geheime Politie orde van de dag is.
Uit officiële rapporten van o.a. de UNHCR, Amnesty International en
andere Buitenlandse Hulpverleningsorganisaties is duidelijk op te maken,
dat er in die periode meerdere honderdduizenden Papua's zijn verdreven,
vermoord en / of worden vermist.
Recent heeft Amnesty International nog aangegeven: "het is compleet
oorlog".
Betrokkenen zijn in 1984 door het aangrenzende Papua New Guinea erkend als
vluchteling, een status die ze nu min of meer kwijt zijn geraakt door hun
komst naar en verzoek om asiel in Nederland.
Dat houdt in dat ze in principe niet meer terug kunnen voor diezelfde
status naar de Vluchtelingenkampen van de UNHCR in Papua New Guinea.
Hoewel de IND aangeeft, dat ze niet voldoende aantoonbaar zouden hebben
gemaakt dat ze gevaar lopen voor hun leven als ze teruggestuurd zouden
worden naar West Papua (Indonesië), waaruit ze dus in 1984 gevlucht
zijn, menen wij dat met meer dan 2000 pagina's dokumenten wel aantoonbaar
te hebben gemaakt.
Hun leven loopt zonder meer gevaar, de Indonesische overheid zou kunnen
zeggen: zij lopen geen gevaar, echter door de "stille Genocide"
die in West papua plaatsvindt, is aantoonbaar gemaakt dat geen enkele Papua
zijn / haar leven veilig is.
Ook is aantoonbaar gemaakt dat de IND zijn beslissingen dient te nemen op
basis van de ambtsberichten van de website van het Ministerie van
Buitenlandse Zaken, die meer dan onjuiste en onvolledige berichtgeving
aangeeft over de toestand in West Papua, waar beide cliënten uit
afkomstig zijn.
Recente
correspondentie met het Ministerie van Immigratie en Asielbeleid heeft
opgeleverd dat minister Leers de landenspecialisten van de IND-Rijswijk
opdracht heeft gegeven de situatie in West Papua, buiten de ambtsberichten
van het Ministerie van Buitenlandse Zaken om, grondig te onderzoeken.
Daarnaast
kunt u constateren dat correspondentie mijnerzijds aan minister president,
de heer M. Rutte, door zijn secretariaat naar ondergetekende is beantwoord
met de mededeling dat ook zij e.e.a hebben doorgestuurd naar de minister
van Immigratie en Asielbeleid met berichtgeving dat er vanuit het
ministerie van Immigratie en Asielbeleid op geantwoord zal worden.
Wij verzoeken u dan ook, mede op basis van het beroep, het verzoek voor een
voorlopige voorziening positief te beoordelen en daardoor in ieder geval
tot het allerlaatste moment van hun procedure in Nederland kunnen blijven.
Hoogachtend,
S. Goossensen
Juridisch- en Maatschappelijk Adviseur
Wiecherlinckstraat 30
8011 KJ Zwolle
Telefoon : 06-19954800
E-mail : onderstesteen@hotmail.com
2.11.2011: Naar
aanleiding van de onlusten bij het 3e Papoea Congres schreef ik alle
Fracties aan. De SP- Fractie heeft
als eerste de moeite genomen om te reageren, welke correspondentie
ik onderstaand zal weergeven:
Dank voor uw
bericht aan de SP-fractie. We hebben de recente staking in de mijnbouw en
de onderdrukking ervan met belangstelling en afgrijzen gevolgd.
We zijn ons bewust van de vervalsingen met betrekking tot het referendum.
In 2005 verscheen het boek "Een daad van vrije keuze, de Papoea's van
westelijk Nieuw Guinea en de grenzen van het zelfbeschikkingsrecht"
van P. J. Drooglever, zie
http://www.historici.nl/Onderzoek/Projecten/DekolonisatieVanIndonesieEnHetZelfbeschikkingsrechtVanDePapoea.
Dit boek, of de conclusies ervan, is, zijn, niet uitgebreid in de Kamer
behandeld omdat de verhoudingen tussen Nederland en Indonesië
buitengewoon gevoelig zijn. Zie voor een overzicht van de actuele uitingen
van SP woordvoerder Harry van Bommel over Indonesië de volgende
internetverbinding.
http://harryvanbommel.sp.nl/weblog/index.php?s=Indonesi%C3%AB;
zie voor een dergelijk overzicht op de SP-website de volgende link http://search.sp.nl/?method=and&restrict=http%3A%2F%2Fwww.sp.nl%2F&q=Indonesi%EB.
23 en 24 november zal de Kamer de begroting voor Buitenlandse Zaken
behandelen en daarbij zal de situatie in Indonesië zeker ook door ons
aan de orde worden gesteld. Op dit moment is het vooral de kwestie
Rawagedeh waarmee we denken de Nederlandse regering tot inzicht in de
recente geschiedenis m.b.t. Indonesië te kunnen brengen. Ook de
situatie in Papoe zal daarbij worden aangevoerd.
Hieronder volgt een passage uit een email bericht over Papoea dat ik graag
onder uw aandacht breng.
Met vriendelijke groet,
Guido van Leemput
Fractiemedewerker SP
Op woensdag 16 november lanceert Lush Cosmetics in Nederland haar campagne
voor West Papoea. De lancering zal plaatsvinden om 12:00 uur voor het
winkelpand van Lush aan de Kalverstraat in Amsterdam. Lush Cosmetics is een
maatschappelijk verantwoord concern en heeft wereldwijd ruim 700 filialen.
In het Verenigde Koninkrijk (UK) heeft Lush de campagne op 12 oktober jl.
succesvol gelanceerd (CHECK: http://www.youtube.com/watch?v=a5kHgtEVCPk).
Wereldwijd zal Lush Cosmetics ook de campagne voor West Papoea lanceren
(waarschijnlijk begin 2012).
Wat houdt de campagne in Nederland in:
Hier in Nederland zal in alle 7 filialen van Lush Cosmetics van 16 november
t/m 23 november de Morgenster vlag op de winkeletalages hangen, informatie
folder van Free West Papua Campaign verstrekken en een petitie-card ter
ondertekening aanbieden aan klanten/bezoekers. De petitie is gericht aan de
Minister van Buitenlandse Zaken, in de petitie verzoeken bezorgde
Nederlanders de minister om een nieuwe referendum voor de Papoea's te
initieren. U kunt de petitie ook online tekenen. Ga naar: www.westpapoea.petities.nl
-----Oorspronkelijk bericht-----
Van: Gerard Thijssen [mailto:g.thijssen4@chello.nl]
Verzonden: maandag 31 oktober 2011 16:40
Aan: Contactformulier sp.nl
Onderwerp: #Internationale zaken ##
naam: Gerard Thijssen
woonplaats: Doetinchem
email: g.thijssen4@chello.nl
commentaar: Betr.: mensenrechtenschendingen West Papua, zie: www.westpapuahetvergetenvolk.nl
Geachte heer Roemer,
Als N.G. veteraan wil ik graag Uw aandacht voor bovengenoemd item.
Alhoewel ik weet dat dit een zeer gevoelig politiek onderwerp is, ben ik
toch weer geraakt door de recente onlusten bij het laatste Papoea Congres,
waarbij 6 doden vielen en 300 Papoea's werden gearresteerd. Voor wat
betreft West Papua is de dominantie van de economische logica wel heel erg
doorgeslagen, zeker als men afzet tegen de gebeurtenissen in de periode na
1962.
Persoonlijk vind ik dat politiek Nederland nog een inhaalslag heeft te
maken, want het is toch onderdeel van de Nederlandse geschiedenis.
Overigens is men de intentie van het V.N mandaat niet nagekomen, om
inheemse volkeren te beschermen.
Ook het referendum van 1969 is gefraudeerd en dan heb ik nog niet over de
stille genocide die er heeft plaatsgevonden.
Dit wilde ik U als veteraan voorleggen en nu erg benieuwd naar Uw reactie!
mvg
G.Thijssen
Een
gedenkwaardige dag: 1 december 1961 !
Door Henk Bartels:
14.11.2011
Op 1
december 2011 is het precies een halve eeuw geleden dat de
Nederlandse regering aan het Papuavolk een eigen vlag schonk, die als naam
kreeg‘ de Morgenster’. Bovendien kregen de Papua’s een
eigen volkslied, ‘Hai Tanahku Papua’. En de Papua’s waren
dolblij en zongen en dansten dagen lang van vreugde. Het leek het positieve
begin te zijn voor een zelfstandig en onafhankelijk volk. Maar in augustus
1962 werd die hoop radicaal de bodem in geslagen. Onder druk van de
internationale gemeenschap en een
dreigende oorlog met Indonesië moest Nederland Nieuw-Guinea aan
Indonesië afstaan. De officiële overdracht van het land en het
volk aan Indonesië vond plaats op 1 mei 1963. En meteen nam
Indonesië drastische maatregelen. De eigen vlag van het Papuavolk,
‘de Morgenster’ en het volkslied ‘Hai Tanahku
Papua’ werden streng verboden.
Maar de
vrijheidsdrang van de Papua’s en de liefde voor hun eigen vlag en
volkslied waren niet te beteugelen. Ze bleven hun vlag hijsen en hun
volkslied zingen. En dat kwam velen van hen duur te staan. Ze werden
gearresteerd en zonder veel vorm van proces veroordeeld tot
gevangenisstraffen, variërend van 5 tot maar liefst 15 jaar! En die situatie is nog steeds niet
veranderd. Zelfs het dragen van een piepklein Papua-vlaggetje op een jas of
bloes, of het in het openbaar zingen van het Papua-volkslied, heeft
arrestatie tot gevolg en vrijwel altijd een gevangenisstraf. Op die manier
zijn inmiddels honderden vreedzaam demonstrerende Papua’s achter de
tralies verdwenen.
Het is triest om te
moeten constateren dat de internationale gemeenschap de andere kant opkijkt
als het gaat om de schrijnende toestanden in West Papua. Maar voor veel
Nederlanders en vooral voor veel Nieuw-Guinea-veteranen, is het extra
onbegrijpelijk dat er in Nederland vrijwel niets wordt gedaan om de
Papua’s, onze voormalige overzeese Rijksgenoten, te hulp te komen. Het lijkt er op
dat Nederland al een halve eeuw
lang alleen maar bezig is om de eigen -oude- wonden te likken. Naar het
Papuavolk, een volk in de verdrukking, wordt vrijwel niet om gekeken. Maar
kijkend naar het verleden, hebben wij ten opzichte van de
Papua’s wel een morele
verplichting. Velen met mij hopen dat de Nederlandse politiek en de media
hun afstandelijke houding nu eens zullen laten varen. En als er dan niet
daadwerkelijk hulp kan worden geboden, schenk het Papua-volk dan toch eens
jullie aandacht!
Op 1 december a.s. van 14.00 tot 16.00 u. zal een manifestatie plaats
vinden op het Plein in den Haag, met een ceremoniële vlaghijsing van
‘de Morgenster’.
1 december 2011 Manifestatie in
Den Haag, Toespraak dhr H. van Bommel op www.youtube.com
(Hyperlink blau
maken en openen)
Op betreffende manifistatie was ik zelf ook
aanwezig en na de ceremoniële opening met het openingslied
"something inside so strong",
welkomstwoord en vlaghijsing en theaterstuk "Papua Merdeka Harga
Mati",was Prof.P.J. Drooglever, historicus, auteur van het boek:
"Een Daad van Vrije Keuze", de eerste spreker. Hij voerde de
aanwezigen terug in de tijd en sprak over de Morgenster en het New York
Akkoord, met alle gevolgen vandien.
Vervolgens spraken de heer C. van der Staay(SGP),
de heer van Bommel(SP), de heer Voordewind(CU) en de heer Kortenoeven
(PVV).
Betreffende heren hielden een vlammend betoog en
met verbazing luisterde ik naar de ferme taal, die hier ineens werd
gebezigd. Men sprak over het schaamtegevoel dat zich van de Nederlandse
politiek had meester gemaakt en dat economische motieven al die lange jaren
de boventoon hadden gevoerd.
Eigenlijk kon ik mijn oren niet geloven dat ook
de Kamer in meerderheid de ingediende motie had aangenomen en dat de
Indonesische regering op hun mensenrechten problematiek zou worden
aangesproken. Nu weet ik dat er de afgelopen periode veel e-mail verkeer
over betreffende materie is geweest, maar de ingezette toon was helder en
duidelijk en verraste mij zelfs.
Een complimentje voor de heren vind ik wel op
zijn plaats, want zeg nu zelf, het woord onafhankelijkheid hoorde ik zelfs
vallen.
Toevallig heb ik het boek: "Bapoe
Papoea" zojuist met veel plezier gelezen en kom dan tot de slotsom dat
er toch wel heel veel is misgegaan en wat was Jan v. Eechoud een kundig,
eerlijk man die met zijn visie toen al een tragische voorspelling deed.
Lees mijn verhaal over hem op
de website bij: Pioniers.
Via facebook hoor ik nog steeds de meest
verschrikkelijke verhalen en kom ik tot de slotsom: "het komt nooit
meer goed tussen Papoea's en Indonesiërs.
Het wordt hoog tijd dat er waarnemers komen in
West Papua om de moordpartijen een halt toe te roepen!
2.12.2011: Queensland calls for
action on Papua
THE
Queensland Parliament
has called on Indonesia to investigate and act on humans rights abuses in
Papua.
Retiring
Labor veteran and Amnesty International advocate Judy Spence used the last
sitting of Parliament overnight to call on Indonesia to act on allegations
of human rights abuse at the Third Papuan Peoples' Congress in October.
Amid reports of further clashes between Indonesian
police and West Papuan independence activists, Ms Spence told Parliament
she despaired at "the direction that human rights is going in many
countries of the world today".
"I do not think we are seeking
improvements," Ms Spence said.
"In fact, I think we are taking backward
steps in many countries. So it behoves us all to be very vigilant about the
human rights standards in our own country and our own state but also to
fight for causes internationally at every opportunity."
Liberal National Party MP Bruce Flegg backed the
motion, saying "there is sufficient evidence of serious human rights
abuses on our doorstep to cause us deep concern".
Dr Flegg called on Indonesia to acknowledge it has
committed human rights abuses, decrease its military presence in West Papua
and allow access by United Nations observers and journalists.
"This is a nation (Indonesia) that is very
close to us," he said.
"In many ways, they are a friend of Australia
and I think it is right and proper that the Queensland parliament and
Australia as a whole should be urging them to improve their human rights
record in this area. It is a black spot for them."
17.1.2012: De vaste commissie voor Buitenlandse Zaken heeft op 22
december 2011 overleg gevoerd met minister Rosenthal van Buitenlandse Zaken
over:
- de brief van de minister
van Buitenlandse Zaken van 22 december 2011 over de actuele situatie in
West-Papua (32735, nr. 41).
Van dit overleg bracht de
commissie een geredigeerd woordelijk verslag uit, dat vandaag is
gepubliceerd.
U kunt het vinden en nalezen
op de link:
http://www.tweedekamer.nl/ao_repo/buza/20111222_Situatie%20in%20West-Papua.pdf
30.1.2012: Via Facebook kreeg ik onderstaande link
van Stephanie uit Australië:
Waar blijft onze vrijheid door Herman Wangai.
·
A
JOURNEY TO FREEDOM
hermanwainggai.blogspot.com
29.2.2012:
bericht, rapport via Facebook van John Anari, voorzitter van
WPLO(West Papua Liberation Organisation)
http://esango.un.org/civilsociety/documents/620015/5955905.pdf (met verwijzing naar
Verdrag van Rome)
|
